Kural 1172 · தெரிந்துணரா நோக்கிய உண்கண் பரிந்துணராப்

சித்திராங்கதையும் அருச்சுனனும்

மகாபாரதத்தின் ஆதி பருவத்தில் அருச்சுனன் வனவாசத்தில் வடகிழக்கு நோக்கிச் சென்று மணிபுரம் என்ற நகரை அடைந்தான். அங்கு மன்னன் சித்திரவாகனனின் மகள் சித்திராங்கதையைக் கண்டான். அவளது அழகும் வீரமும் அவனைக் கவர்ந்தன. அவன் அவளைத் திருமணம் செய்ய ஆசைப்பட்டான். கண்கள் கண்டதும் காதல் பிறந்தது.

அருச்சுனன் சித்திரவாகனனிடம் மணம் பேசினான். மன்னன் ஒரு நிபந்தனை விதித்தான்: அவர்களுக்குப் பிறக்கும் மகன் மணிபுரத்தின் அரசனாக வேண்டும். அருச்சுனன் அதற்கு ஒப்புக்கொண்டான். அவர்களுக்குப் பப்ருவாகனன் பிறந்தான். சில மாதங்கள் அங்கு தங்கிய பின் அருச்சுனன் தன் வனவாசப் பயணத்தைத் தொடர வேண்டியிருந்தது. அவன் சித்திராங்கதையைப் பிரிந்து சென்றான்.

அவசரத்தில் எடுக்கப்பட்ட முடிவின் விளைவை சித்திராங்கதை தனியே சுமந்தாள் என்று மரபு கூறுகிறது. அவன் சென்றபின் அவள் தன் மகனை வளர்த்தாள். ஆண்டுகள் கழிந்தன. அருச்சுனனின் நினைவு அவள் கண்களில் நீராக ஊறியிருக்கும் என்பதை நாம் கற்பனை செய்யலாம். பின்னாளில் அருச்சுனன் அசுவமேத யாகக் குதிரையுடன் மணிபுரம் வந்தபோது, அவன் மகன் பப்ருவாகனனுடன் ஒரு போர் நடந்தது என்று மகாபாரதம் கூறுகிறது.

இந்தக் கதையில் இரண்டு பார்வைகள் உண்டு. ஒன்று அருச்சுனன் சித்திராங்கதையைக் கண்டு காதலில் விழுந்த பார்வை. மற்றொன்று பிரிவில் சித்திராங்கதை கண்ணீர் சிந்திய ஆண்டுகள். குறளின் தலைவி தன் கண்களிடம் கேட்பது போல், 'ஆராயாமல் பார்த்ததன் விளைவு இது' என்பதை எண்ணுவது அவளுக்கு இயல்பே.

சித்திராங்கதையின் மகன் பப்ருவாகனன் தந்தையைப் பார்த்து வளராத சூழலில் வளர்ந்தான். அவன் தாய் அவனுக்கு வீரமும் நெறியும் கற்பித்தாள். பின்னாளில் தந்தை மகனுடன் போரிடும் நிலை வந்ததே பிரிவின் வேதனையான விளைவு. ஒரு சிறு அவசர முடிவின் தாக்கம் அடுத்த தலைமுறை வரை நீளக்கூடும் என்பதை இக்கதை மெல்ல நமக்குச் சொல்கிறது.

மகாபாரத மரபு அருச்சுனனைக் குற்றவாளியாகச் சித்திரிக்கவில்லை; ஆனால் அவனது வனவாசப் பயணங்களில் ஏற்பட்ட உறவுகள் பிரிவையும் உள்ளடக்கியவையாகவே காட்டப்படுகின்றன. வாழ்வின் கடமையும் அன்பும் அடிக்கடி எதிரெதிர் திசையில் இழுக்கின்றன.

அவசர உணர்வுகள் அழகாகத் தொடங்கலாம்; ஆனால் அவற்றின் பொறுப்பு நீண்ட காலம் தொடர்கிறது. அதனால் உணர்வும் அறிவும் இணைந்து செயல்படுவதே சிறந்தது என்பதை இக்கதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

Chitrangada and Arjuna

In the Adi Parva of the Mahabharata, Arjuna in exile went north-east and reached a city called Manipura. There he saw Chitrangada, daughter of King Chitravahana. Her beauty and valour attracted him. He wished to marry her. Love was born as soon as the eyes saw.

Arjuna asked Chitravahana for her hand. The king set a condition: the son born to them must become the king of Manipura. Arjuna agreed. Babruvahana was born to them. After staying there some months Arjuna had to continue his exile journey. He parted from Chitrangada.

Tradition says Chitrangada bore alone the consequence of the decision taken in haste. After he left she raised her son. Years passed. We can imagine that Arjuna's memory welled as tears in her eyes. Later, when Arjuna came to Manipura with the horse of the Ashvamedha sacrifice, a fight took place with his son Babruvahana, the Mahabharata says.

There are two sights in this story. One is Arjuna's look at Chitrangada and falling in love. The other is the years in which Chitrangada shed tears in separation. As the heroine of the Kural asks her eyes, it would be natural for her to think, "This is the result of looking without deliberating."

The Mahabharata tradition does not portray Arjuna as guilty; yet the relationships formed in his exile journeys are shown as involving parting. Duty and love often pull in opposite directions in life.

Hasty feelings may begin beautifully, but their responsibility continues for a long time. The tale thus illustrates that it is best for feeling and reason to work together.