Kural 1179 · வாராக்கால் துஞ்சா வரின்துஞ்சா ஆயிடை

விளக்கம்

இக்குறள் காதலில் உறக்கமின்மை இரு நிலைகளிலும் தொடர்வதைக் காட்டும் அழகிய முரண். கணவன் வராதபோது ஏக்கத்தால் உறக்கம் வரவில்லை என்பது எளிதில் புரியும். ஆனால் அவர் வந்த பின்பும் உறக்கம் வரவில்லை என்பதே இங்குள்ள நுட்பம். காரணம், கண்களை மூடினால் அவர் மறைந்துவிடுவாரோ என்ற அச்சம், அல்லது மகிழ்ச்சியின் மிகுதி.

'ஆயிடை' என்றால் இரண்டு நிலைகளுக்கு இடையில் என்று பொருள். வருவதும் வராததும் ஆகிய இரண்டும் அவளுக்குத் துன்பத்தையே தருகின்றன. உரையாசிரியர்கள் 'வந்தபோது உறங்காதது, அவர் மீண்டும் செல்வாரோ என்ற அச்சத்தால்' என்று விளக்குவர். அதாவது காதலில் இன்பமும் அச்சம் கலந்ததாகவே இருக்கிறது.

இது நம் அனுபவத்தோடும் பொருந்தும். நீண்ட நாளுக்குப் பின் அன்புக்குரியவர் வீட்டுக்கு வரும்போது, முதல் இரவு பல பெற்றோருக்குத் தூக்கம் வராது; அவர்கள் அருகிலிருப்பதே மகிழ்ச்சி, ஆனால் மீண்டும் செல்லும் நாளை எண்ணும் கவலையும் உண்டு. இரு உணர்வுகளும் ஒன்றாக நிற்கும் ஒரு நுட்பமான நிலை இது.

வள்ளுவர் இங்கே துயரத்தை மட்டுமே சொல்லவில்லை; மனித மனத்தின் சிக்கலையும் சொல்கிறார். இன்பமும் துன்பமும் எவ்வளவு நெருக்கமாக இணைந்திருக்கின்றன என்பதை இந்தக் குறள் உணர்த்துகிறது. அச்சமும் மகிழ்ச்சியும் ஒன்றோடொன்று பிணைந்த இந்த நிலையை வள்ளுவர் இரண்டே அடிகளில் அடக்குவது அவருடைய கலைத்திறனுக்குச் சான்று. 'வாராக்கால்', 'வரின்' என்று இரு நிலைகளை இணைத்துக் கூறுவதன் வழி, துயரம் வருகையிலும் இல்லாமையிலும் இருக்கிறது என்பதை அவர் நிறுவுகிறார். இந்த இரட்டை அமைப்பு குறளுக்கு ஓர் இசைநயத்தையும் தருகிறது. அன்பின் தன்மையே இதுதான்: அது எப்போதும் இழப்பின் அச்சத்தோடு இணைந்தே இருக்கிறது. இதை உணர்ந்தவர்கள் இருக்கும் நேரத்தை முழுமையாக அனுபவிக்கவும், இல்லாத நேரத்தில் நம்பிக்கையோடு காத்திருக்கவும் கற்றுக்கொள்கின்றனர். குறளின் முதல் அடி இயல்பான துயரத்தையும், இரண்டாம் அடி வியப்பான உண்மையையும் தருகிறது. இந்த வேறுபாட்டினாலேயே குறள் நம் மனத்தில் தங்குகிறது.