Kural 1174 · பெயலாற்றா நீருலந்த உண்கண் உயலாற்றா

கண்ணீர் வற்றிய கௌசல்யை

வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்தில் இராமன் வனவாசம் சென்ற செய்தி அயோத்தியை அடைந்தபோது கௌசல்யை நிலைகுலைந்தாள். தன் மகன் இராமன் பதினான்கு ஆண்டுகள் காட்டில் வாழ வேண்டும் என்ற செய்தி அவளுக்குத் தாங்க முடியாததாக இருந்தது. அவள் இராமன் புறப்படும்போது அவனைத் தடுக்க முயன்றாள்; முடியவில்லை.

இராமன் சென்ற பின்பு அவள் பல நாள்கள் அழுதாள். தசரதன் மரணமடைந்த பின் அவளது துயரம் இரட்டிப்பானது. கணவனையும் மகனையும் ஒரே சமயத்தில் இழந்தவள் என்பதை வால்மீகி நெகிழ்ச்சியோடு காட்டுகிறார். அரண்மனையில் அவள் தனியே அமர்ந்து வழிபாடு செய்தாள். நாள்கள் செல்லச் செல்ல அவளுடைய கண்ணீர் வற்றிப் போனது போலத் தோன்றியது.

பரதன் அயோத்தி திரும்பி அவளைச் சந்தித்தபோது அவள் வாடிய உருவில் இருந்தாள். பரதன் தாயிடம் தன் குற்றமின்மையைச் சத்தியமிட்டுச் சொன்னான். அந்தச் சொற்களைக் கேட்டபோதே அவள் மனம் சற்றே இளகியது. ஆனால் இராமனைக் காணாத நோய் அவளை விட்டு அகலவில்லை.

அவளுடைய கண்கள் அழுது ஓய்ந்தாலும் துயரம் குறையவில்லை. அதுவே குறளின் கருத்து: நீர் வற்றியபின்னும் நோய் நிலைக்கிறது. இராமன் பதினான்கு ஆண்டுகள் கழிந்து திரும்பிய நாளில் அவள் மீண்டும் உயிர்பெற்றாள் என்று இராமாயணம் கூறுகிறது.

இராமாயணத்தின் பிற்பகுதியில் கௌசல்யையும் சுமித்திரையும் இணைந்து துயரத்தை ஒருவருக்கொருவர் தாங்கிக்கொண்டனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. சுமித்திரையின் மகன் இலக்குவனும் வனம் சென்றதால் அவளும் அதே துயரத்தில் இருந்தாள். இருவரும் ஒருவர் தோளில் ஒருவர் சாய்ந்து ஆறுதல் கொண்டனர். துயரம் பகிரப்படும்போது அதன் எடை குறைகிறது என்பதை இக்காட்சி எடுத்துக் காட்டுகிறது. கௌசல்யை இராமனுக்காக நோன்புகளை மேற்கொண்டாள் என்றும், தினமும் தெய்வங்களை வேண்டினாள் என்றும் இராமாயணம் கூறுகிறது. நாள்கள் வெறும் காத்திருப்பாக இல்லாமல் வழிபாடாகவும் தவமாகவும் மாறின. அந்தத் தவமே அவளைத் தாங்கியது. கண்ணீர் வற்றினாலும் நம்பிக்கை வற்றாததற்கு அதுவே காரணம். பதினான்கு ஆண்டுகள் நிறைந்த நாளில் இராமன் வராவிட்டால் தீயில் புகுவேன் என்று பரதன் உறுதி கூறியிருந்தான். அந்தப் பதற்றமான நாளில் அனுமன் இராமனின் வருகையை அறிவித்தான். கௌசல்யையின் கண்கள் மீண்டும் நீரால் நிறைந்தன; ஆனால் இம்முறை அது மகிழ்ச்சிக் கண்ணீர்.

கௌசல்யையின் நம்பிக்கை இறுதியில் வென்றது என்பது நமக்குத் தரும் பாடம்: கண்ணீர் வற்றினாலும் நம்பிக்கை வற்றக்கூடாது. காத்திருப்பு நம்பிக்கையோடு இருந்தால் அது தவமாகிறது.

ஒரு தாயின் துயரம் அன்பின் ஆழத்துக்கு அளவுகோல். கண்ணீர் இல்லாத நிலையிலும் அன்பு அணையவில்லை என்பதை இக்கதை காட்டுகிறது.

Kausalya Whose Tears Ran Dry

In the Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana, when the news of Rama's exile reached Ayodhya, Kausalya was shattered. The news that her son Rama must live in the forest for fourteen years was unbearable for her. She tried to hold Rama back as he was leaving; she could not.

After Rama left she wept for many days. After Dasharatha died her grief doubled. Valmiki movingly shows her as one who lost husband and son at once. She sat alone in the palace performing worship. As days went on, her tears seemed to run dry.

When Bharata returned to Ayodhya and met her, she was in a withered form. Bharata swore to his mother his innocence. Hearing those words her heart softened a little. But the sickness of not seeing Rama did not leave her.

Though her eyes wept themselves out, her sorrow did not lessen. That is the idea of the Kural: after the water is gone, the sickness remains. The Ramayana says she came alive again on the day Rama returned after fourteen years.

That Kausalya's faith finally won teaches us: even when tears dry up, hope must not. Waiting held with hope becomes penance.

A mother's sorrow is the measure of depth of love. The tale shows that even when there are no tears, love has not gone out.