Kural 1243 · இருந்துள்ளி என்பரிதல் நெஞ்சே பரிந்துள்ளல்

குறள் 1243 · நெஞ்சொடு கிளத்தல் · Soliloquy

இருந்துள்ளி என்பரிதல் நெஞ்சே பரிந்துள்ளல்பைதல்நோய் செய்தார்கண் இல்.

Irundhulli Enparidhal Nenje Parindhullal / Paidhalnoi Seydhaarkan Il

SheWhat availeth our sitting here and pining away for thinking of him, O my Heart? He that caused us this grief remembereth us not.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

நெஞ்சே, சும்மா இருந்து அவரை நினைத்து நினைத்து நீ வருந்துவதால் என்ன பயன்? இந்தத் துன்ப நோயைத் தந்தவரிடம் நம்மை இரக்கத்தோடு நினைக்கும் தன்மையே இல்லையே.

Meaning

What is the use, O heart, of sitting here brooding and grieving? In him who gave us this sorrowful sickness there is no compassion to think of us.

சொற்பொருள் Word by word

இருந்து: sitting idle
உள்ளி: thinking, brooding
என் பரிதல்: why grieve
நெஞ்சே: O heart
பரிந்து உள்ளல்: to think of us with compassion
பைதல்நோய் செய்தார்: he who gave this sorrowful sickness
கண் இல்: is not in him

விளக்கம்

இந்தக் குறளில் தலைவி நெஞ்சுக்கு ஒரு நடைமுறை உண்மையைச் சொல்கிறாள். நாம் இங்கே இருந்துகொண்டு அவரை நினைத்து நினைத்துத் துன்புறுவதால் எதுவும் மாறப்போவதில்லை. அவர் தரப்பிலிருந்து எந்த இரக்கமும் வரவில்லை. 'இருந்து உள்ளி' என்னும் தொடர், எந்தச் செயலும் இல்லாமல் சும்மா அமர்ந்து நினைத்துக்கொண்டிருப்பதைக் குறிக்கிறது. அவ்வாறு அமர்ந்து புலம்புவதால் உடல் இளைக்கிறது; மனம் சோர்வடைகிறது; ஆனால் தலைவனுக்கோ இந்த வருத்தம் தெரியவும் செய்யாது. இந்த உண்மை தலைவிக்கு வலிக்கிறது; ஆனால் அவள் அதை நெஞ்சுக்கு நேரடியாகச் சொல்கிறாள்.

'பரிந்து உள்ளல்' என்பதில் 'பரிவு' என்றால் இரக்கம். அவர் இரக்கத்தோடு நம்மை நினைக்கும் தன்மை 'செய்தார்கண் இல்', அதாவது நோய் செய்தவரிடம் இல்லை. இதில் 'பைதல்நோய் செய்தார்' என்னும் தொடர் ஒரு நுட்பம் கொண்டது. அவர் நோயைத் தந்தவர்; அதே நேரம் அவரே மருந்தாகவும் இருக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையும் அதற்குள் உள்ளது. எனவே நோய் தந்தவர் இரங்காமல் இருப்பதே அவளது ஆழ்ந்த வருத்தம். இந்தக் குறளை முந்தைய குறளோடு இணைத்துப் படித்தால், அங்கே அன்பு இல்லாதவருக்காக வருந்துவது பேதைமை என்றாள்; இங்கே இரக்கம் இல்லாதவருக்காக இருந்து வருந்துவது பயனற்றது என்கிறாள். இரண்டும் ஒரே சிந்தனையின் வளர்ச்சி.

இன்றைய வாழ்க்கையில் இதை நாம் எளிதில் அடையாளம் காணலாம். நம்மை மதிக்காத ஒருவர் குறித்து இரவெல்லாம் கண் விழித்துச் சிந்திப்பதால், நம் நலம்தான் கெடுகிறது. சிந்தனை மட்டும் போதாது; செயல் வேண்டும் என்ற விழிப்புணர்வு இந்தக் குறளில் மறைந்திருக்கிறது. அமர்ந்து சிந்திப்பதிலிருந்து எழுந்து ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்று நெஞ்சுக்கு அவள் சொல்கிறாள். இதுவே துயரத்திலிருந்து வெளியேறும் முதல் படி: வெறும் புலம்பலிலிருந்து செயலுக்கு நகர்தல். இவ்வாறு காத்திருப்பையும் செயலையும் பிரித்துப் பார்க்கும் தெளிவு வள்ளுவரின் உளவியல் நுட்பத்துக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு.

Explanation

In this verse the heroine tells her heart a practical truth. By sitting here and brooding over him, nothing will change. No compassion comes from his side. The phrase 'irundhu ulli' points to sitting idle without any action and just thinking. By sitting and lamenting like that the body grows thin and the mind weary, and he will not even know of this grief. This truth hurts the heroine, but she tells it straight to her heart.

In 'parindhu ullal', 'parivu' means compassion. The nature of thinking of us with compassion is 'seydhaarkan il', that is, not in the one who caused the sickness. The phrase 'paidhal noi seydhaar' holds a subtlety. He is the one who gave the sickness; yet it also holds the hope that he could be the medicine too. So her deep pain is that the giver of the sickness does not show pity. Read together with the previous verse: there she said it was folly to grieve for one without love; here she says it is useless to sit and grieve for one without compassion. The two are a development of a single thought.

We can easily recognise this in present-day life. Staying awake all night thinking about someone who does not value us ruins only our own health. The verse hides an awareness that thought alone is not enough and that action is needed. She tells her heart to rise from sitting and thinking and do something. This is the first step out of sorrow: moving from mere lament to action.

கதை

யமுனைக்கரைக் கொடிப்பந்தலில் இராதை

கீதகோவிந்தம் என்னும் பாடல் நூலை இயற்றிய ஜயதேவரின் கவிதையிலிருந்து இராதையின் காத்திருப்பு இங்கே நினைவுக்கு வருகிறது.

யமுனையாற்றின் கரையில் மலர்கள் பூத்துக் குலுங்கிய ஒரு கொடிப்பந்தலில் இராதை காத்திருந்தாள். மாலை மயங்கி இரவு தொடங்கியது. குளிர்ந்த நிலவொளி ஆற்றின் மீது பரவியது. அவள் தனக்குத் தானே மலர்ப் படுக்கை அமைத்து, மாலைகளைத் தொடுத்து, கண்ணன் வரும் வழியைப் பார்த்தபடி இருந்தாள். அவன் வருவதாக வாக்குறுதி கொடுத்திருந்தான். அவளது உள்ளம் எதிர்பார்ப்பில் துடித்தது.

நேரம் சென்றது. இலைகள் அசைந்தபோதெல்லாம் அவன் வருகிறானோ என்று அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள். ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் அவள் ஏமாந்தாள். இரவு ஆழமானது; கண்ணன் வரவில்லை. அவளது நம்பிக்கை சிறிது சிறிதாகக் கரைந்தது. தான் அணிந்த அணிகலன்கள் கூட அவளுக்குச் சுமையாகத் தோன்றின. அவற்றைக் கழற்றி எறிந்தாள்.

அப்போது அவள் தன் நெஞ்சோடு பேசத் தொடங்கினாள்: 'நான் ஏன் இங்கே தனியே அமர்ந்து இவ்வளவு நேரம் காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்? அவன் வேறிடத்தில் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறான். என் துயரம் அவனுக்குத் தெரியுமா? இங்கே இருந்து அவனை நினைத்து வருந்துவதால் எனக்கு என்ன பயன்?' அவள் தோழியிடம் தன் வருத்தத்தைப் புலம்பினாள். தோழி அவளுக்கு ஆறுதல் சொன்னாள். அந்த இரவின் நீளத்தை ஜயதேவர் ஒவ்வொரு பாடலிலும் உணர்த்துகிறார். வெளியே நிலவு பொழிந்தது; ஆற்றில் அலைகள் மெல்ல அசைந்தன; ஆனால் இராதையின் நெஞ்சில் மட்டும் அமைதி இல்லை. தோழி வந்து, 'அவன் மறந்திருக்க மாட்டான், ஏதோ காரணம் இருக்கும்' என்று ஆறுதல் சொன்னாள். இராதை அதை ஏற்கவில்லை. அவள் இரு குரல்களுக்கிடையே ஊசலாடினாள்: ஒன்று அன்பு, மற்றொன்று தன்மானம். இந்த ஊசலாட்டமே அந்த இரவின் மையம்.

இராதையின் நிலை எவ்வளவு உண்மையானது என்பதை அறிந்த ஜயதேவர், பிரிவின் வலியை மிக அழகிய பாடல்களில் வடித்தார். ஆனால் அந்தப் பிரிவு நிரந்தரமல்ல; பின்னர் கண்ணன் இராதையிடம் வந்து மன்னிப்புக் கேட்டு அவளுடன் சேர்ந்தான் என்று அந்தக் காவியம் கூறுகிறது.

சும்மா அமர்ந்து காத்திருப்பதன் வலியையும், அதிலிருந்து எழுந்து நெஞ்சோடு பேசும் தெளிவையும் இந்தக் காட்சி காட்டுகிறது. இதையே குறளும் சொல்கிறது. அவள் இருந்து புலம்புவதிலிருந்து எழுந்து தன் உள்ளத்தை உறுதிப்படுத்திக்கொள்வது ஒரு சிறு வெற்றி.

A story

Radha in the Bower on the Yamuna's Bank

From the Gita Govinda, the song-poem composed by Jayadeva, we may recall the waiting of Radha.

On the bank of the river Yamuna, in a bower thick with blossoming creepers, Radha waited. Evening grew dim and night began. Cool moonlight spread over the river. She laid a bed of flowers for herself, wove garlands and kept watching the path by which Krishna would come. He had promised to come. Her heart throbbed with expectation.

Time passed. Each time the leaves stirred she turned to see if he was coming. Each time she was disappointed. The night deepened, and Krishna did not come. Her hope melted little by little. Even the ornaments she had put on began to feel a burden, and she took them off and threw them aside.

Then she began to speak with her own heart. 'Why do I sit alone here waiting so long? He is happy elsewhere. Does he know my sorrow? What do I gain by sitting here and grieving over him?' She poured her grief out to her friend, who comforted her.

Jayadeva, who knew how true Radha's state was, set the pain of separation in very beautiful songs. But that separation was not permanent; the poem tells that Krishna later came to Radha, begged her pardon and was united with her.

The scene shows the pain of sitting and waiting, and also the clarity that comes from rising and speaking with one's own heart. The verse says just this.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் வாழ்வில் எங்கே நீங்கள் காத்திருந்து புலம்பிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்? ஒரு சிறு செயல் அங்கே உங்களுக்கு எவ்வாறு உதவலாம்?

To reflect on

Where in your life are you waiting and brooding when a small step toward action might serve you better?