அனுமனின் நெஞ்சம்
இராமாயணப் பாரம்பரியத்தில் மக்களிடையே பரவலாகச் சொல்லப்படும் ஒரு கதை இது; வால்மீகி இராமாயணத்தில் இல்லாவிட்டாலும் பக்தர்களின் மனத்தில் ஆழ்ந்த இடம் பெற்றது.
இராமன் இராவணனை வென்று அயோத்தியில் முடிசூடிய பின், அரசவையில் அனைவருக்கும் பரிசுகள் வழங்கினான். சீதை தன் கழுத்திலிருந்த விலையுயர்ந்த முத்து மாலையைக் கழற்றி, இராமனுக்கும் தனக்கும் மிகவும் உதவிய அனுமனுக்குப் பரிசாக அளித்தாள். அனுமன் பணிவோடு அதை ஏற்றுக்கொண்டான். ஆனால் அவன் அந்த மாலையின் ஒவ்வொரு முத்தையும் தன் பற்களால் கடித்துப் பார்த்து, பின் தூக்கி எறியத் தொடங்கினான்.
அரசவையில் இருந்தவர்கள் திகைத்தனர். சிலர் அவனது செயலைக் கண்டு சினந்தனர். 'இத்தனை விலையுயர்ந்த மாலையை இப்படி அழிக்கிறாயே' என்று கேட்டனர். அனுமன் அமைதியாகப் பதில் சொன்னான்: 'இந்த முத்துகளில் இராமனும் சீதையும் இருக்கிறார்களா என்று பார்த்தேன். அவர்கள் இல்லாத எதுவும் எனக்குப் பொருளற்றது.'
அதைக் கேட்டவர்கள், 'அப்படியானால் உன் நெஞ்சிலேயே அவர்கள் இருக்கிறார்களா?' என்று எள்ளி நகைத்தனர். உடனே அனுமன் தன் மார்பைத் தன் கைகளால் பிளந்து காட்டினான். அவன் நெஞ்சுக்குள் இராமனும் சீதையும் அருகருகே அமர்ந்திருந்த காட்சி ஒளிர்ந்தது என்று மக்கள் மரபு சொல்கிறது. அவையினர் வியப்பில் ஆழ்ந்து அவனைப் பணிந்தனர். இராமனும் சீதையும் மனம் நெகிழ்ந்து அவனை அணைத்தனர். அனுமனின் செயலில் இருந்த உண்மை, ஒரு நாடகம் அல்ல. அவன் வாழ்க்கை முழுவதும் இராமனின் பெயரை உச்சரித்தபடி வாழ்ந்தவன். இராம நாமம் ஒலிக்கும் இடமெல்லாம் அவன் இருப்பான் என்று பக்தர்கள் நம்புகிறார்கள். அவன் இராமனைத் தேடி எங்கும் செல்லவில்லை; எங்கும் இராமனைக் கண்டான். அதுவே அவனது பக்தியின் உச்சம்.
இந்தக் கதை சொல்லும் செய்தி மிகத் தெளிவானது: நாம் தேடும் அன்புக்குரியவர் வெளியே எங்கோ இல்லை; உண்மையான அன்பு இருக்குமிடத்தில் அவர் எப்போதும் நெஞ்சத்துக்குள் வீற்றிருக்கிறார்.
வள்ளுவரின் தலைவி 'உள்ளத்தார் காதலவர், நீ யாரிடம் செல்கிறாய்?' என்று தன் நெஞ்சைக் கேட்பதும் அதே உண்மையை நினைவூட்டுகிறது. அதனால் இன்றும் கோயில்களில் அனுமனின் உருவம் மார்பின் முன் கைகூப்பிய நிலையில் வடிக்கப்படுகிறது. அந்தக் கூப்பிய கைகளுக்குள்ளும் அன்பு உறைகிறது என்று பெரியோர் சொல்வார்கள். இந்த நம்பிக்கை எளிய மக்களின் வழிபாட்டிலும் ஊடுருவியுள்ளது.