தEN
குறள் படி
அதிகாரம் 125

நெஞ்சொடு கிளத்தல்

Soliloquy · Nenjotukilaththal

தலைவி தன் சொந்த நெஞ்சோடு பேசி, அதைக் கடிந்தும் தேற்றியும் அறிவுறுத்தியும் கெஞ்சியும் போராடும் உள்ளப் போராட்டத்தை இந்த அதிகாரம் காட்டுகிறது. அறிவு ஒரு பக்கமும் அன்பு மறுபக்கமும் இழுக்கும் நிலையில், நெஞ்சே அவளுடைய எதிரியாகவும் துணையாகவும் ஒருசேரத் தோன்றுகிறது.

This chapter shows the heroine arguing with her own heart, scolding it, consoling it, advising it and pleading with it in an inner struggle. With reason pulling one way and love the other, the heart appears to her at once as her enemy and her only companion.

அறிமுகம்

காமத்துப்பாலின் கற்பியலில் அமைந்த இந்த அதிகாரத்தின் பெயர் நெஞ்சொடு கிளத்தல். கிளத்தல் என்றால் பேசுதல்; நெஞ்சொடு கிளத்தல் என்பது ஒருவர் தன் உள்ளத்தையே இன்னொருவராகப் பாவித்து உரையாடுவதாகும். துயரம் மிகுந்து யாரிடமும் சொல்ல முடியாத நிலையில், மனிதர் தம் நெஞ்சையே தோழராகவும் நீதிபதியாகவும் ஆக்கிக்கொள்கின்றனர். தமிழ் அகப்பாடல் மரபில் இது ஒரு நிலையான துறை. பிற்காலத்துத் தேவாரப் பாடல்களிலும் திருவாசகத்திலும் அடியார்கள் 'நெஞ்சே, மனமே' என்று தம் உள்ளத்தை விளித்துப் பேசுவதையும் நாம் காண்கிறோம். வள்ளுவர் இந்த மரபுக்கு ஒரு முழு அதிகாரத்தையே தந்திருக்கிறார். முந்தைய அதிகாரங்களில் மாலையையும் உடல் உறுப்புகளையும் நோக்கிப் பேசிய தலைவி, இங்கே தன் உள்ளத்தின் பக்கம் திரும்புகிறாள்.

உள்ளத்தோடு உரையாடுவது தனிமையின் அடையாளம் மட்டுமல்ல; அது தன்னை அறிவதற்கான முயற்சியும் ஆகும். இந்த அதிகாரம் அந்த முயற்சியை அழகுறக் காட்டுகிறது. இந்த உரையாடலின் சிறப்பு என்னவென்றால், நெஞ்சு ஒரே குரலில் பேசுவதில்லை; தலைவியும் நெஞ்சை ஒரே விதமாகப் பார்ப்பதில்லை. முதல் குறளில் அவள் நெஞ்சை ஓர் ஆலோசகராகக் கருதி, 'என் நோய்க்கு ஏதேனும் மருந்து நினைத்துச் சொல்லாயோ' என்று கேட்கிறாள். இரண்டாம், மூன்றாம் குறள்களில் அதைக் கடிந்து, 'அன்பில்லாதவரை நினைத்து வருந்துவது பேதைமை' என்று சொல்கிறாள். நான்காம் குறளில் 'நீ அவரிடம் போனால் என் கண்களையும் கொண்டு செல்' என்று நகைச்சுவையும் ஏக்கமும் கலந்து பேசுகிறாள். ஐந்தாம் குறளில் அவரைக் கைவிட முடியுமா என்று அதனிடமே கேட்கிறாள். ஆறாம் முதல் எட்டாம் குறள் வரை நெஞ்சின் முரண்பாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறாள்: ஊடுவது போல நடித்து, காணும்போது தழுவ ஓடும் நெஞ்சு; நாணத்தையும் காதலையும் ஒருசேர வைத்திருக்க முடியாத நெஞ்சு; பிரிந்தவர் பின்னே செல்லும் பேதை நெஞ்சு. ஒன்பதாம் குறளில் அவர் உனக்குள்ளேயே இருக்கும்போது எங்கே தேடுகிறாய் என்று கேட்கிறாள். பத்தாம் குறளில் கைவிட்டவரை நெஞ்சில் வைத்திருப்பது இன்னும் அழகைக் கெடுக்கும் என்று எச்சரிக்கிறாள்.

இங்கே அறிவும் உணர்ச்சியும் மோதுகின்றன. அறிவு சொல்கிறது: அவர் அன்பற்றவர், நீ ஏன் வருந்துகிறாய்? உணர்ச்சி சொல்கிறது: அவரைக் காணாமல் என்னால் இருக்க முடியாது. அறிவு சொல்கிறது: கைவிட்டவரை நினைத்தால் அழகு குன்றும். உணர்ச்சி சொல்கிறது: அவரை நினைக்காமல் வாழ்க்கையே இல்லை. வள்ளுவர் இந்த இரு குரல்களில் எதுவும் வென்றது என்று சொல்லவில்லை; இருவருக்கும் இடையிலான இழுபறியையே ஆழமாகக் காட்டுகிறார். அதனால் இந்த அதிகாரம் வெறும் புலம்பலாக நின்றுவிடாமல், மனித உள்ளத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் ஓர் உளவியல் நூலாகவும் விளங்குகிறது.

இன்றைய வாழ்வில் நாம் அடிக்கடி நம்முடனேயே பேசிக்கொள்கிறோம். 'நான் ஏன் இப்படி உணர்கிறேன்?', 'இதை விட்டுவிடலாமா?' என்று நமக்குள் நடக்கும் உரையாடல்கள் தவிர்க்க முடியாதவை. நாட்குறிப்பு எழுதுவது, தனிமையில் சிந்தித்துப் பார்ப்பது, நம்பிக்கையான ஒருவரிடம் மனம் திறப்பது எல்லாம் இந்த உள்ளுரையாடலின் வெவ்வேறு வடிவங்கள். அந்த உரையாடலைக் கேலி செய்யாமல், அதில் வரும் அறிவின் குரலையும் உணர்வின் குரலையும் இரண்டையும் மதித்துக் கேட்டால், சிறந்த முடிவுகளுக்கு வழி பிறக்கும் என்பதை இந்த அதிகாரம் கற்றுத் தருகிறது. இதை உணர்ந்தவர் தம் துயரத்தைக் கண்டு அஞ்சமாட்டார். தன் நெஞ்சோடு நேர்மையாகப் பேசத் தெரிந்தவரே பிறரோடும் நேர்மையாகப் பேசுவார் என்பதே இதன் உட்கருத்து. பிறருக்குச் சொல்ல முடியாத ஒன்றை நம்மிடமே சொல்லிக்கொள்ளும்போது, அந்தச் சொல்லாலேயே பாரம் சற்றுக் குறைகிறது. நெஞ்சின் குரலைக் கேட்கும் பொறுமை உடையவர்க்கே வாழ்வின் குழப்பங்கள் மெல்ல விலகும். வள்ளுவர் இங்கே தலைவியின் வழியாக அந்தப் பொறுமையையும் அதன் வலியையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறார்.

Introduction

This chapter, Nenjodu Kizhaththal, 'Speaking with the Heart', belongs to the Karpiyal of the Kamathuppaal. 'Kizhaththal' means to speak. To speak with one's heart is to treat one's own mind as another person and hold a conversation with it. When sorrow is too heavy to confide in anyone, people make their heart a friend and a judge. In the Tamil akam tradition this is a settled convention, and Valluvar gives it a whole chapter.

The special interest of this dialogue is that the heart does not speak in one voice. In some places the heroine treats it as an adviser and asks it for a remedy: 'Will you not think of something, O heart?' In other places she scolds it, calling it foolish. In still others she complains that it has gone over to her beloved and left her. At last she reminds it that the beloved dwells within itself, and sighs. Through these changing voices the inner struggle of a woman comes alive as a scene.

Here reason and feeling collide. Reason says: he does not love you, so why do you grieve? Feeling says: I cannot live without seeing him. Reason says: thinking of one who abandoned you will wear away your beauty. Feeling says: without thinking of him there is no life. Valluvar does not say that either voice wins. He shows the tug of war between them in depth. For that reason the chapter is more than a lament; it is a small book of psychology about the human heart.

In our own lives we often talk to ourselves. 'Why do I feel like this?' 'Shall I let it go?' Such inner conversations are unavoidable. If we do not mock them, and listen with respect to both the voice of reason and the voice of feeling, the way to better decisions opens. The chapter teaches us that one who knows how to speak honestly with her own heart will speak honestly with others too. Seen this way, the whole chapter is a lesson in how to listen to oneself. Only one who has the patience to hear the voice of her heart sees the confusions of life lift slowly.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

  1. 1241நினைத்தொன்று சொல்லாயோ நெஞ்சே எனைத்தொன்றும்
    எவ்வநோய் தீர்க்கும் மருந்து.    நெஞ்சே, என் துன்ப நோயைத் தீர்க்கக்கூடிய ஒரு மருந்தை, அது எவ்வளவு சிறியதாயினும், நீ நினைத்து எனக்குச் சொல்ல மாட்டாயா?O my heart, will you not think and tell me some remedy, however small, that could cure this sickness of sorrow?    விளக்கம்
  2. 1242காதல் அவரிலர் ஆகநீ நோவது
    பேதைமை வாழியென் நெஞ்சு.    என் நெஞ்சே, நீ வாழ்க! அவருக்கு நம்மிடம் அன்பு இல்லாதபோது, நீ அவருக்காக வருந்துவது அறியாமைதான்.Long live you, my heart! When he has no love for us, your grieving over him is sheer foolishness.    விளக்கம்
  3. 1243இருந்துள்ளி என்பரிதல் நெஞ்சே பரிந்துள்ளல்
    பைதல்நோய் செய்தார்கண் இல்.    நெஞ்சே, சும்மா இருந்து அவரை நினைத்து நினைத்து நீ வருந்துவதால் என்ன பயன்? இந்தத் துன்ப நோயைத் தந்தவரிடம் நம்மை இரக்கத்தோடு நினைக்கும் தன்மையே இல்லையே.What is the use, O heart, of sitting here brooding and grieving? In him who gave us this sorrowful sickness there is no compassion to think of us.    விளக்கம்
  4. 1244கண்ணும் கொளச்சேறி நெஞ்சே இவையென்னைத்
    தின்னும் அவர்க்காணல் உற்று.    நெஞ்சே, நீ அவரிடம் செல்லும்போது என் கண்களையும் உடன் கொண்டு செல்; அவரைக் காண வேண்டுமென்ற ஆசையால் இவை என்னைத் தின்கின்றன.O heart, when you go to him, take my eyes along too; in their longing to see him they are eating me up.    விளக்கம்
  5. 1245செற்றார் எனக்கை விடல்உண்டோ நெஞ்சேயாம்
    உற்றால் உறாஅ தவர்.    நெஞ்சே, நாம் அவரை நாடிச் சென்றாலும் நம்மிடம் அன்போடு வந்து சேராதவரை, பகைவர் என்று எண்ணிக் கைவிட முடியுமா?O heart, he does not come near us even when we approach him; can we then give him up, counting him as an enemy?    விளக்கம்
  6. 1246கலந்துணர்த்தும் காதலர்க் கண்டாற் புலந்துணராய்
    பொய்க்காய்வு காய்திஎன் நெஞ்சு.    நெஞ்சே, ஊடலைத் தணித்துக் கலந்து இன்பம் தரும் காதலரைக் கண்டவுடன் நீ ஊடி நிற்காமல் அவரிடம் சென்றுவிடுகிறாய்; ஆகவே இப்போது நீ காட்டும் கோபம் பொய்யான கோபமே.O my heart, when you see the beloved who knows how to unite and soothe, you do not stay sulking but rush to him; so the anger you show now is feigned.    விளக்கம்
  7. 1247காமம் விடுஒன்றோ நாண்விடு நன்னெஞ்சே
    யானோ பொறேன்இவ் விரண்டு.    நல்ல நெஞ்சே, ஒன்று காதலை விட்டுவிடு; அல்லது நாணத்தை விட்டுவிடு. இவ்விரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.O good heart, either give up love or give up modesty; I cannot bear the two together.    விளக்கம்
  8. 1248பரிந்தவர் நல்காரென்று ஏங்கிப் பிரிந்தவர்
    பின்செல்வாய் பேதைஎன் நெஞ்சு.    அவர் நமக்கு அருள் செய்யமாட்டார் என்று ஏங்கிக்கொண்டே, நம்மைப் பிரிந்து சென்றவரின் பின்னாலேயே செல்கிறாயே, என் நெஞ்சே, நீ பேதை.You sigh that he will show no grace, and yet you follow after the one who left us; you are a simple soul, my heart.    விளக்கம்
  9. 1249உள்ளத்தார் காத லவரால் உள்ளிநீ
    யாருழைச் சேறியென் நெஞ்சு.    காதலர் உன் உள்ளத்துக்குள்ளேயே இருக்கிறார்; அப்படியிருக்க, என் நெஞ்சே, நீ யாரைத் தேடி எவரிடம் செல்கிறாய்?The beloved dwells within you; then, O my heart, whom do you go to seek, and at whose door?    விளக்கம்
  10. 1250துன்னாத் துறந்தாரை நெஞ்சத்து உடையேமா
    இன்னும் இழத்தும் கவின்.    நம்மை அணுகாமல் கைவிட்டுச் சென்றவரை இன்னும் நெஞ்சில் வைத்துக்கொண்டிருந்தால், நாம் மேலும் நம் அழகை இழந்துவிடுவோம்.If we keep in our heart the one who abandoned us without drawing near, we shall lose still more of our beauty.    விளக்கம்
அதிகாரக் கதை

புரூரவனின் பித்து

காளிதாசரின் விக்கிரமோர்வசீயம் என்னும் நாடகத்தில் வரும் புரூரவன் உர்வசி கதையின் ஒரு பகுதி இது.

புரூரவன் புகழ்பெற்ற மன்னன்; வீரத்திலும் அறத்திலும் சிறந்தவன். வானுலக அரம்பையரில் ஒருத்தியான உர்வசி அவனது பண்புகளைக் கேள்வியுற்றுக் காதல் கொண்டாள். அவனும் அவளது அழகிலும் பண்பிலும் உள்ளத்தைப் பறிகொடுத்தான். சில காலம் இருவரும் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தனர். ஆனால் ஒரு நிகழ்ச்சியால் உர்வசி அவனைவிட்டு மறைந்துவிட்டாள். காதலியை இழந்த மன்னன் அறிவு குலைந்து, ஒரு பித்தனைப் போலக் காடுகளில் அலையத் தொடங்கினான்.

அவன் மரங்களிடம் கேட்டான், 'என் உர்வசியைக் கண்டீர்களா?' மயிலிடம் கேட்டான்; குயிலிடம் கேட்டான்; அன்னப்பறவையிடமும் சக்கரவாகத்திடமும் கேட்டான்; யானையிடமும் ஆற்றிடமும் மலையிடமும் கேட்டான். ஒவ்வொருவரிடமும் அவன் பேசிய சொற்கள் நாடகத்தில் உருக்கமான பாடல்களாக அமைந்துள்ளன. காடு முழுவதும் அவனது குரலால் எதிரொலித்தது. ஆனால் எவரிடமிருந்தும் பதில் வரவில்லை. ஒவ்வொரு பதிலின்மையும் அவன் துயரத்தை இன்னும் ஆழப்படுத்தியது.

மழைமேகங்கள் வானில் திரண்டபோது அவன் அவற்றை நோக்கி, 'என் காதலியின் கூந்தல் போன்ற கருமை உனக்கு எங்கிருந்து வந்தது?' என்று கேட்டான். ஆற்றின் வளைவில் அவளது நடையின் நளினத்தையும், அலையின் எழுச்சியில் அவளது புருவ நெளிவையும் கண்டதாக எண்ணிப் பின்தொடர்ந்தான். அவள் ஊடல் கொண்டு ஆறாக மாறிவிட்டாளோ என்றுகூட நினைத்தான். இவ்வாறு உலகமெங்கும் அவளது சாயலையே கண்டு, அவன் தன் அறிவின் எல்லையைக் கடந்து பித்தனானான்.

நாள்கள் செல்லச் செல்ல அவன் உடல் தளர்ந்தது. கால்கள் நடக்க மறுத்தன. அப்போதுதான் அவன் தன் நெஞ்சோடு பேசத் தொடங்கினான். 'நெஞ்சே, அவள் நம்மை விட்டுச் சென்றுவிட்டாள். அவள் எங்கே என்று அறியாத நீ ஏன் இப்படி அலைகிறாய்? ஆனால் அவளைத் தேடாமல் உன்னால் இருக்கவும் முடியவில்லையே' என்று அவன் தன் உள்ளத்தைக் கேட்டுக்கொண்டான். அறிவு அவனுக்குச் சொன்னது: காடு முழுவதும் தேடுவது பயனற்றது; அவள் வானுலகத்தவள், நீ மண்ணுலகத்தவன். ஆனால் உள்ளம் சொன்னது: தேடுவதை நிறுத்தினால் நான் இறந்துவிடுவேன். புரூரவன் இரண்டுக்கும் நடுவே நின்று தடுமாறினான்; இரண்டு குரல்களையும் புறக்கணிக்க அவனால் முடியவில்லை. இறுதியில் உள்ளத்தின் குரலே வென்றது; ஆனால் அந்த வெற்றி அறிவை அவமதித்ததாக இல்லை. அறிவும் உள்ளமும் சேர்ந்தே அவனை மணியின் பக்கமும் கொடியின் பக்கமும் வழிநடத்தின.

அந்த உள்ளுரையாடலுக்குப் பிறகும் அவன் தேடலை விடவில்லை. ஒரு மலைச்சாரலில் செந்நிறமாக ஒளிரும் ஓர் அருமணியைக் கண்டான். அது தன் காதலிக்கு ஏதேனும் வகையில் உதவும் என்று எண்ணி அதை எடுத்துக்கொண்டான். மணியின் ஒளியில் அவனுக்குச் சிறிது நம்பிக்கை பிறந்தது. சிறிது தூரம் சென்றபின் ஒரு கொடியைக் கண்டான். அது அவனுக்குப் புதிய உணர்வைத் தந்தது. அவன் அதைத் தழுவியதும் அது உர்வசியாக மாறியது என்று நாடகம் கூறுகிறது. இருவரும் மீண்டும் சேர்ந்தனர். அவள் சில கணங்கள் முன்பு வரை ஒரு கொடியாக இருந்தாள் என்பது அவனுக்கு வியப்பாக இருந்தது. காடு முழுவதும் அலைந்த அவன் இறுதியில் தன் தேடலின் பலனை ஒரு தழுவலில் கண்டான். மணியும் கொடியும் அவனது அன்பின் சோதனையாக இருந்தன என்று கவிஞர் காட்டுகிறார்.

இந்தக் கதையில் புரூரவன் தன் உள்ளத்தோடு நடத்தும் உரையாடல், வள்ளுவரின் தலைவி தன் நெஞ்சுடன் செய்யும் உரையாடலை நினைவுபடுத்துகிறது. அறிவு சொல்வதையும் உணர்வு சொல்வதையும் ஒருசேரக் கேட்டு, இறுதியில் அன்பின் வழியே செல்லும் மனிதனின் நிலையை இது காட்டுகிறது. அவன் பித்தனாகத் தோன்றினாலும், அவன் உள்ளத்துக்குள் நடந்த உரையாடல் மிகத் தெளிவானது.

அவ்வாறே புரூரவனின் கதை, நெஞ்சோடு பேசுதல் என்பது ஒரு பலவீனம் அல்ல, ஒரு வழி என்பதையும் காட்டுகிறது. நாமும் வாழ்வில் குழப்பங்களுக்கிடையே நம் நெஞ்சோடு பேசும்போது, அதற்கு அவசரப்படாமல் செவி கொடுக்க வேண்டும். சில நேரங்களில் உள்ளம் சொல்வது அறிவுக்குப் புரியாததாகத் தோன்றும்; ஆனால் அதைப் புறக்கணிக்காமல் கேட்பவர்களுக்கே வழி புலப்படுகிறது. பித்தின் விளிம்பிலும் அன்பு ஓர் ஒளியாக நம்மை வழிநடத்தும் என்பதே இந்தக் கதையின் செய்தி. காதலும் அறிவும் எதிரிகள் அல்ல, ஒரே மனிதரின் இரு கைகள் என்பதையும் இது உணர்த்துகிறது.

Chapter story

Pururavas in Madness

This is a part of the story of Pururavas and Urvashi in Kalidasa's play Vikramorvasiyam.

Pururavas was a renowned king, excellent in valour and in righteousness. Urvashi, one of the celestial apsaras, heard of his qualities and fell in love with him. He too lost his heart to her beauty and character. For some time they lived happily. But because of a certain event Urvashi vanished from him. Having lost his beloved, the king lost his wits and began to wander through the forests like a madman.

He asked the trees, 'Have you seen my Urvashi?' He asked the peacock and the cuckoo, he asked the swan and the chakravaka, he asked the elephant, the river and the mountain. The words he spoke to each form moving songs in the play. The whole forest echoed with his voice. But no answer came from any of them, and each silence deepened his grief.

As days passed his body wearied and his feet refused to walk. Then he began to speak with his own heart. 'Heart, she has left us. Why do you wander like this when you do not know where she is? And yet you cannot be without searching for her.' Reason told him that to search the whole forest was useless; she belonged to the world of the gods and he to the earth. But the heart said, 'If I stop searching I shall die.'

Even after that inner conversation he did not give up the search. On a mountain slope he found a gem glowing red and took it, thinking it would help his beloved in some way. In its light a little hope was born in him. After going a little farther he saw a creeper. When he embraced it, it turned into Urvashi, the play tells. The two were united again.

The dialogue Pururavas holds with his heart recalls the dialogue Valluvar's heroine holds with hers. It shows a person who hears what reason says and what feeling says together, and in the end goes the way of love. Though he appears mad, the conversation within him is very clear.

When we, too, talk with our heart amid confusion in life, we should listen without hurry. At times what the heart says seems unintelligible to reason, but those who do not ignore it find the way. Even at the edge of madness, love can lead us like a light.

முக்கியப் பாடங்கள்

  • துயரம் மிகும்போது நம் நெஞ்சோடு பேசுவது இயல்பு; அந்த உள் உரையாடலை மதித்துக் கேட்க வேண்டும்.
  • அறிவின் குரலும் உணர்வின் குரலும் வேறுபடும்போது இரண்டையும் கேட்டு நடுவு நிலையில் முடிவெடுக்க வேண்டும்.
  • பிரிந்தவரை நினைந்து தொடர்ந்து வருந்துவது உடல் அழகையும் மன நலத்தையும் குறைக்கும்; அதை உணர்ந்து நடக்க வேண்டும்.
  • நாணமும் காதலும் ஒருசேர மோதும் நிலையில் நேர்மையாகத் தன்னை அறிந்துகொள்வது அமைதி தரும்.
  • நாம் தேடுவது பல நேரங்களில் நம் உள்ளத்துக்குள்ளேயே இருக்கிறது என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

Key lessons

  • It is natural to speak to one's heart in sorrow, and that inner conversation deserves respectful listening.
  • When reason and feeling differ, listen to both and decide with a balanced mind.
  • Brooding endlessly over one who has gone wears away body and mind, and we should act with that awareness.
  • When modesty and love collide, honest self-knowledge brings peace.
  • Remember that what we search for is often within our own heart.