அதிகாரம் 124

உறுப்புநலன் அழிதல்

Wasting Away · Uruppunalanazhidhal

பிரிவின் துயரம் மனத்தோடு நின்றுவிடாமல் கண், தோள், வளை ஆகிய உடல் உறுப்புகளிலும் வெளிப்பட்டு, அன்பின் ஆழத்தை ஊருக்கே அறிவித்துவிடுகிறது என்பதை இந்த அதிகாரம் காட்டுகிறது. தலைவியின் தளர்ந்த தோளும் பசந்த கண்ணும் தலைவனின் பிரிவை உரைக்கும் சான்றுகளாகின்றன; தலைவனும் அவளது மெலிவைக் கண்டு உள்ளம் நொந்து பேசுகிறான்.

This chapter shows how the grief of separation does not stay hidden in the mind but appears in the eyes, the shoulders and the slipping bangles, announcing the depth of love to the whole world. The heroine's pale eyes and thinned arms become witnesses of the beloved's absence, and the lover, too, speaks in distress at the sight of her wasting.

அறிமுகம்

திருக்குறளின் காமத்துப்பாலில் கற்பியலின் ஒரு பகுதியாக அமைந்த இந்த அதிகாரத்தின் பெயர் உறுப்புநலன் அழிதல். உறுப்பு என்பது உடலின் உறுப்புகளையும், நலன் என்பது அவற்றின் அழகையும் குறிக்கும். அதாவது, பிரிவால் உடல் உறுப்புகளின் அழகு அழிவதை இந்த அதிகாரம் பாடுகிறது. முந்தைய அதிகாரங்களில் தலைவியின் துயரம் எண்ணங்களாகவும் புலம்பல்களாகவும் மாலைப்பொழுதின் வெறுப்பாகவும் வெளிப்பட்டது. இங்கே அது கண்ணுக்குத் தெரியும் மாற்றங்களாக மாறுகிறது: பசலை படர்ந்த கண்கள், மெலிந்த தோள்கள், நழுவும் வளையல்கள். உள்ளத்தில் தொடங்கிய துயரம் உடலுக்குள் இறங்கிவந்து, ஊரார் எல்லோரும் காணும் சான்றாக நிற்பதே இந்த அதிகாரத்தின் வளர்ச்சி.

தமிழ் அகப்பாடல் மரபில் பசலை என்பது காதல் பிரிவின்போது உடலில் படரும் பொன்வெளுப்பு நிறம். அது மறைக்க முடியாத ஒரு சான்று. சங்க இலக்கியத்திலும் பிரிவை நினைத்து வளையல் கழன்று விழுவதும், தோள் மெலிவதும், கண் பசப்பதும் தலைவியின் அடையாளங்களாக மீண்டும் மீண்டும் பாடப்படுகின்றன. வள்ளுவர் அந்த மரபின் பொது அடையாளங்களை எடுத்துக்கொண்டு, ஒவ்வொன்றையும் தனித்த குறளின் கருப்பொருளாக்கி, ஆழ்ந்த உணர்வோடு இணைக்கிறார். தலைவி தன் துயரை வாயால் சொல்லாவிட்டாலும், அவளது உடல் அதைச் சொல்லிவிடுகிறது. 'சொல்லுவ போலும்', 'அறிவிப்ப போலும்', 'உரைக்கும்' என்று இந்த அதிகாரக் குறள்களில் வரும் சொற்கள் எல்லாம் உறுப்புகள் பேசும் ஒரு சிறு நாடக நிலையைக் காட்டுகின்றன. கண்ணும் தோளும் வளையும் ஒவ்வொன்றும் தலைவியின் சார்பாக வாதாடும் சாட்சிகள் போல நிற்கின்றன. வழக்கு மன்றத்தில் சான்றுகள் எவ்வாறு உண்மையை வெளிப்படுத்துமோ, அவ்வாறே இங்கே உடல் உறுப்புகள் அன்பின் உண்மையை வெளிப்படுத்துகின்றன.

அதிகாரத்தின் முதல் ஏழு குறள்களில் தலைவி பேசுகிறாள். தன் கண்கள் நறுமலர்களைக் கண்டு நாணுவதையும், கண்ணீரால் பசந்த கண்கள் தலைவனின் நல்காமையைச் சொல்வதையும், மணநாளில் பூரித்த தோள்கள் இன்று பிரிவை அறிவிப்பதையும், வளை நழுவுவதையும் ஒவ்வொன்றாகச் சொல்கிறாள். ஆனால் இங்கே ஒரு நுட்பம் இருக்கிறது: அவள் தன் காதலரைக் கொடியவர் என்று ஊர் பேசுவதை விரும்பவில்லை. அவரைப் பழிக்கும் சொல் தன் உடலின் மெலிவால் எழுகிறதே என்று வருந்துகிறாள். ஏழாம் குறளில் தன் நெஞ்சையே தூதாக அனுப்ப எண்ணுகிறாள். இவ்வாறு தலைவியின் பேச்சு தன் துயரத்தைவிடத் தன் தலைவனின் மதிப்பைக் காப்பதிலேயே கவனம் செலுத்துவது, அவளது பெருந்தன்மையையும் அன்பின் முதிர்ச்சியையும் காட்டுகிறது. தலைவனின் பகுதியோ, அன்பு இருபக்கமும் ஒன்றுபோல் ஆழமானது என்பதை உறுதி செய்கிறது. இறுதி மூன்று குறள்களில் தலைவன் பேசுகிறான். தழுவலின் இடையில் சிறு காற்றுப் புகுந்தாலும் பசலை கொள்ளும் அவளது மென்மையைக் கண்டு அவன் உருகுகிறான்; அவள் கண்ணின் பசலையைக் கண்டு தன் கண்ணும் வருந்துவதை உணர்கிறான்.

இந்த அதிகாரம் இன்றைய வாழ்வுக்கும் ஒரு செய்தி தருகிறது. உள்ளத்தின் துயரம் உடலில் தெரிவதை இன்று மருத்துவமும் ஏற்றுக்கொள்கிறது. உணவு, உறக்கம், ஒளி ஆகியவை குறையும்போது மனநலம் குலைவதையும், மனநலம் குலையும்போது உடல் மெலிவதையும் நாம் அறிவோம். அன்பானவரின் உடல் மெலிந்து வருவதை நாம் கவனித்தால், அது அவர் உள்ளத்தின் குரலாக இருக்கக்கூடும் என்று உணர்ந்து அன்போடு கேட்க வேண்டும் என்பதையும் இந்த அதிகாரம் நினைவூட்டுகிறது. இதையே வள்ளுவர் இத்தனை நுட்பமாகப் பாடியிருப்பது வியப்பளிக்கிறது. கண், தோள், வளை என்னும் மூன்று சிறு அடையாளங்களை எடுத்துக்கொண்டு மனித உறவின் மிகப் பெரிய உண்மையை அவர் சொல்கிறார்: அன்பு என்பது மறைத்து வைக்க முடியாத ஒரு ஒளி; அது இருந்தாலும் தெரியும், இல்லாவிட்டாலும் தெரியும். சொல்லாத துயரைப் பார்க்கும் கண்ணே உண்மையான அன்பின் கண்.

Introduction

This chapter, Uruppunalan Azhidhal, belongs to the Karpiyal section of the Kamathuppaal. 'Uruppu' means the parts of the body and 'nalan' their beauty, so the chapter sings of the fading of the body's beauty through separation. In earlier chapters the heroine's grief came out in thoughts, in lamentations and in her dislike of the evening hour. Here it turns into visible changes: pale eyes, thinned shoulders and slipping bangles. Sorrow that began in the heart now comes down into the body and stands as evidence for everyone to see. That is the development of the chapter.

In the old Tamil akam tradition, 'pasalai' is the golden pallor that spreads over the body during the separation of lovers. It is a witness that cannot be hidden. Even if the heroine does not speak her sorrow aloud, her body speaks it for her. The words that recur in these verses, 'seems to tell', 'seems to announce', 'proclaims', show a little drama in which the parts of the body speak. Eyes, shoulders and bangles each stand like witnesses pleading on the heroine's behalf. As evidence in a court reveals the truth, so here the limbs reveal the truth of love.

In the first seven verses the heroine speaks. She tells how her eyes are ashamed before fragrant flowers, how her pale and tearful eyes speak of her beloved's lack of grace, how the shoulders that swelled on the wedding day now announce his departure, and how her bangles slip. Yet there is a subtlety here: she does not want the world to call her beloved cruel. She grieves that blame for him arises from the thinning of her body. In the seventh verse she thinks of sending her own heart as a messenger. In the last three verses it is the lover who speaks. He melts at the sight of her tenderness, for even a breath of air passing between them in embrace turns her pale, and he feels his own eyes grieve at the pallor of hers.

The chapter has a word for our own life as well. Today medicine too accepts that sorrow of the heart shows in the body. We know that when food, sleep and light are lacking the mind's health suffers, and that when the mind suffers the body grows thin. If we notice that someone we love is growing thin, the chapter reminds us that it may be the voice of their heart, and that we should ask with love and listen. The eye that sees an unspoken sorrow is the eye of true affection.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

உமையின் தவம்

காளிதாசரின் குமாரசம்பவம் என்னும் காவியத்தில் வரும் பார்வதியின் கதை இது.

இமயமலை அரசனின் மகளாகப் பிறந்த பார்வதி, சிறுவயது முதலே சிவபெருமானையே தன் கணவராக அடைய வேண்டும் என்று விரும்பினாள். சிவன் அப்போது ஆழ்ந்த தவத்தில் இருந்தார். தாரகன் என்னும் அசுரனை வெல்லக்கூடிய மகன் சிவனுக்குப் பிறக்க வேண்டும் என்பதற்காகத் தேவர்கள் காமனை அனுப்பி அவரது தவத்தைக் கலைக்க முயன்றனர். அப்போது சிவனின் நெற்றிக்கண் தீயில் காமன் எரிந்து சாம்பலானான். அந்தக் காட்சியைக் கண்ட பார்வதியின் உள்ளம் நொறுங்கியது. தன் அழகும் அணிகலன்களும் மலர்களும் அந்த இறைவனின் உள்ளத்தைத் தொடவில்லை என்பதை அவள் உணர்ந்தாள். இதற்கு முன்பே பார்வதி சிவனின் தவ இடத்தில் அவருக்குப் பூக்களும் தூய நீரும் கொண்டுவந்து பணிவிடை செய்துவந்தாள்; ஆனால் சிவன் கண்மூடிய நிலையிலேயே இருந்தார். அதனால் அவள் வருந்தினாலும் தன் அன்பைத் தளரவிடவில்லை.

அன்று அவள் ஒரு முடிவு எடுத்தாள். அழகினால் அடைய முடியாததைத் தவத்தால் அடைவேன் என்று உறுதி பூண்டாள். தன் அணிகலன்களைக் கழற்றி வைத்தாள். பட்டாடைகளை விட்டுவிட்டு மரவுரி அணிந்தாள். மலர்மாலைகளைத் தவிர்த்தாள். மலையுச்சியில் வெயிலும் பனியும் மழையும் தாங்கி நின்றாள். கோடையில் தன்னைச் சுற்றி நான்கு புறமும் தீ மூட்டி, தலைக்கு மேல் கதிரவன் எரிய நின்றாள் என்று காவியம் சொல்கிறது. மழைக்காலத்தில் திறந்த வெளியில் மழையை ஏற்றாள்; குளிர்காலத்தில் நீரில் நின்றாள். முதலில் இலைகளை மட்டுமே உண்டாள்; பின்னர் இலைகளையும் விடுத்தாள். அதனால்தான் அவளுக்கு அபர்ணா என்ற பெயர் வந்தது என்று மரபு கூறுகிறது. அவளுடைய தாய் மேனை, மகளே தவம் வேண்டாம் என்று அன்போடு தடுத்தாள். அந்தச் சொல்லிலிருந்தே உமா என்ற பெயர் வந்தது என்பதும் புராண வழக்கு.

அவளது உடல் நாளுக்கு நாள் மெலிந்தது. தவக்காலம் நீண்டுகொண்டே சென்றது; பருவங்கள் மாறின; ஆனால் அவள் உறுதி மட்டும் மாறவில்லை. ஒரு காலத்தில் மலர் போல விளங்கிய கண்களும் மெல்லிய தோள்களும் தவத்தின் வெம்மையால் சற்றே ஒளி குன்றின. ஆனாலும் அந்த மெலிவில் ஒரு புதிய ஒளி பிறந்தது; அது அன்பின் உறுதியால் வந்த ஒளி. தோழியர் வருந்தி, இவ்வளவு மென்மையான உடலை ஏன் இப்படித் துன்புறுத்திக்கொள்கிறாய் என்று கேட்டபோது அவள் புன்னகையோடு தன் இலக்கை மட்டுமே சொன்னாள். அவளது தவச்சாலைக்கு வந்த விலங்குகள் கூட அவளிடம் அச்சமின்றி அமைதி கொண்டன என்று கவிஞர் பாடுகிறார்.

இறுதியில் சிவபெருமான் ஒரு மறைந்த வடிவில், ஒரு பிரம்மசாரியாக வந்து அவளது உறுதியைச் சோதித்தார். சிவனைப் பழித்து அவர் பேசியபோது பார்வதி சினத்தோடு மறுத்துப் பேசி, அவ்விடம் விட்டுச் செல்ல முயன்றாள். அவளது அன்பையும் உறுதியையும் கண்ட இறைவன் தன் உண்மை வடிவில் தோன்றி அவளை ஏற்றார் என்று காவியம் கூறுகிறது. இமயமலை அரசனின் மாளிகையில் அவர்களது திருமணம் சிறப்பாக நடந்தது; அவர்களின் மகனாகிய குமாரன் தாரகனை வென்றான் என்பது புராணம்.

உடல் உறுப்புகளின் நலன் குறைவது வருத்தம் தரும் நிகழ்வுதான்; அவளைக் கண்டவர் எவரும் அவளது மெலிந்த தோள்களையும் ஒளி குன்றிய கண்களையும் கண்டு நெஞ்சம் நெகிழ்ந்தனர். ஆனால் அன்பின் தீவிரம் அந்த மெலிவையும் ஒருவகை அழகாக்கிவிடுகிறது என்பதை இந்தக் கதை காட்டுகிறது. வள்ளுவரின் தலைவியின் தளர்ந்த தோளும் பசந்த கண்ணும் அவள் அன்பின் ஆழத்துக்குச் சான்றாவது போலவே, பார்வதியின் மெலிந்த உடலும் அவளது அன்பின் வலிமையைப் பறைசாற்றியது.

இதை நாம் நம் வாழ்விலும் காணலாம். படிப்புக்காக இரவு பகலாக உழைக்கும் மாணவர், குடும்பத்துக்காகத் தம்மை மறந்து வேலை செய்யும் தாய்தந்தையர் எனப் பலரையும் நாம் பார்க்கிறோம். ஒரு குறிக்கோளுக்காக அல்லது ஒருவரின் அன்புக்காகத் தம்மை வருத்திக்கொள்பவர்களின் மெலிவு நமக்கு வருத்தம் தருகிறது. ஆனால் அவர்களின் முகத்தில் உள்ள ஒளி, அந்த வருத்தத்துக்கு ஒரு பொருளையும் தருகிறது. அன்பின் பெயரால் உடலை வருத்துவது பெருமை அல்ல, அது காக்கப்பட வேண்டிய ஒரு பொறுப்பு. அந்த ஒளியை மதிக்கவும், அதே நேரத்தில் அவர்களின் உடல்நலத்தையும் காக்கவும் நாம் துணை நிற்க வேண்டும்.

Chapter story

Uma's Penance

This is the story of Parvati from Kalidasa's epic poem, the Kumarasambhava.

Born as the daughter of the king of the Himalaya, Parvati wished from childhood to win Lord Shiva as her husband. Shiva was then deep in meditation. So that a son might be born to him who could defeat the asura Taraka, the gods sent Kama, the god of love, to disturb his penance, and Kama was burnt to ashes in the fire of Shiva's third eye. Parvati saw this and her heart broke. She understood that her beauty, her ornaments and her flowers had not touched the heart of that Lord.

That day she made a decision. What beauty cannot win, she would win by tapas. She took off her ornaments, put aside silks for a garment of bark, and gave up flower garlands. On the mountain she stood in sun, mist and rain. First she lived on leaves alone; later she gave up even leaves. Tradition says that is how she came to be called Aparna. Her mother Mena tenderly tried to stop her, saying 'U ma', do not, and the Puranic tradition says the name Uma comes from that.

Her body grew thinner day by day. The eyes that had shone like flowers and the delicate shoulders lost some of their glow in the heat of the penance. Yet in that thinness a new light was born, the light of a steadfast love. When her friends asked in grief why she put herself through such hardship, she smiled and spoke only of her goal. The poet sings that even the animals that came to her hermitage grew calm and fearless near her.

At last Lord Shiva came in disguise, as a young celibate student, to test her firmness. When he spoke ill of Shiva, Parvati answered in anger and tried to walk away. Seeing her love and her resolve, the Lord appeared in his true form and accepted her, the poem tells. Their wedding took place with splendour in the palace of the Himalaya, and their son Kumara, tradition says, defeated Taraka.

It is sad when the beauty of the body fades. But this story shows how intensity of love can turn even that thinness into a kind of beauty. As the drooping shoulders and pale eyes of Valluvar's heroine bear witness to the depth of her love, Parvati's wasted body proclaimed the strength of hers.

We see this in our own lives as well. We grieve at the thinness of those who exhaust themselves for a goal or for someone's love. But the light on their faces gives that grief a meaning. We should honour that light and also stand by them to guard their health.

முக்கியப் பாடங்கள்

உள்ளத்தின் துயரம் உடலில் வெளிப்படும்; அன்பானவரின் உடல் மாற்றங்களை அன்போடு கவனிக்க வேண்டும்.
சொல்லாமலே உணர்த்தும் மௌன அடையாளங்களே சில நேரங்களில் மிகச் சிறந்த சான்றுகள்.
பிறர் தம் அன்புக்குரியவரைப் பழிக்கும்போது, உண்மையான அன்புள்ளம் அதைத் தாங்காது; அது அன்பின் இயல்பு.
மென்மையான அன்பு மிகச் சிறிய இடைவெளியையும் தாங்காது; அதைக் காக்கும் பொறுப்பு இருவருக்கும் உண்டு.
துயரத்தை மறைக்காமல் பகிர்ந்துகொள்வதும், அதைக் கேட்கும் இரக்கமும் உறவுகளுக்கு வலிமை தரும்.

Key lessons

The sorrow of the heart shows in the body, so changes in a loved one's body deserve loving attention.
The silent signs that speak without words are sometimes the best evidence.
A truly loving heart cannot bear it when others blame the beloved; this is the nature of love.
Tender love cannot bear even a small gap, and both partners share the duty of guarding it.
Sharing sorrow openly, and listening with compassion, gives strength to relationships.