Kural 1237 · பாடு பெறுதியோ நெஞ்சே கொடியார்க்கென்

ருக்மிணியின் மடல்

பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தில் வரும் ருக்மிணி கல்யாணக் கதை இது.

விதர்ப்ப நாட்டு அரசன் பீஷ்மகனின் மகள் ருக்மிணி, கண்ணனின் பெருமைகளைக் கேள்விப்பட்டு அவனையே தன் கணவராக அடைய வேண்டும் என்று உறுதிபூண்டாள். ஆனால் அவளுடைய அண்ணன் ருக்மி, சேதி நாட்டு மன்னன் சிசுபாலனுக்கே அவளை மணம் முடிக்க முடிவு செய்தான். திருமண நாள் குறிக்கப்பட்டது. அரண்மனை முழுவதும் அலங்காரமும் விருந்தும் ஆயத்தமாயின. ருக்மிணியின் உள்ளம் மட்டும் வாடியது. உடல் மெலிந்து, முகம் வெளுத்து அவள் தனியே அமர்ந்திருந்தாள்.

அந்த நெருக்கடியான நேரத்தில் அவள் தன் நம்பிக்கைக்குரிய ஒரு அந்தணரை அழைத்தாள். துவாரகைக்குச் சென்று கண்ணனிடம் தன் மடலைக் கொடுக்கும்படி வேண்டினாள். அந்த மடலில் அவள் தன் அன்பையும் நிலையையும் வெளிப்படையாக எழுதினாள். 'நான் உங்களையே என் கணவராக வரித்துவிட்டேன். திருமணத்துக்கு முந்தைய நாள் அம்பிகை கோயிலுக்குச் செல்வது எங்கள் குல வழக்கம். அங்கே வந்து என்னைக் கொண்டுசெல்லுங்கள். நீங்கள் வராவிட்டால் தவம் செய்தும் உயிரை விட்டும் பல பிறவிகளிலும் உங்களை அடைய முயல்வேன்' என்று அதில் அவள் கூறியதாக பாகவதம் சொல்கிறது.

அந்தணர் துவாரகையை அடைந்து கண்ணனிடம் அந்த மடலைக் கொடுத்தார். கண்ணன் அதைப் படித்ததும் புன்னகைத்து, தன் தேரை ஆயத்தம் செய்யச் சொன்னார். இரவோடு இரவாக விதர்ப்ப நாட்டுக்குப் புறப்பட்டார்.

ருக்மிணியின் மடலைப் படித்த கண்ணன் அதில் இருந்த துணிவையும் அன்பையும் பாராட்டினான். அந்தணரிடம், 'உன் வழியாக வந்த இந்தச் செய்தி என் உள்ளத்தையும் அதே வேகத்தில் இயக்குகிறது' என்ற பொருளில் பேசினான் என்று கதை செல்கிறது. அந்தணர் தாம் ஒரு தூதராக இருந்து இரு உள்ளங்களை இணைக்க உதவியதை எண்ணி மகிழ்ந்தார். செய்தி சென்றடைந்ததும் காலம் தாழ்த்தாமல் செயல் நிகழ்ந்தது.

மறுநாள் ருக்மிணி அம்பிகை கோயிலுக்குச் சென்று வழிபட்டு வெளியே வந்தபோது, கண்ணன் தன் தேரில் அவளை ஏற்றிக்கொண்டு துவாரகைக்கு விரைந்தார். சிசுபாலனும் ருக்மியும் எதிர்த்தனர்; ஆனால் வெற்றி கண்ணனுக்கே கிடைத்தது. ருக்மிணி தன் அன்பு விரும்பியவரைச் சேர்ந்தாள்.

வாடிய தோளின் ஆரவாரத்தை உரிய நபருக்கு உரிய நேரத்தில் தெரிவிக்கும் துணிவே ருக்மிணியின் கதையின் பாடம். தலைவியின் நெஞ்சுத் தூதும் அதே துணிவின் வடிவம்தான்.

Rukmini's Letter

This is the story of Rukmini's marriage from the tenth skandha of the Bhagavata Purana.

Rukmini, daughter of King Bhishmaka of Vidarbha, heard of the glories of Krishna and resolved to have him alone as her husband. But her brother Rukmi decided to marry her to Shishupala, the king of Chedi. The wedding day was fixed. The whole palace was ready with decoration and feasting. Only Rukmini's heart withered. Her body thinned, her face turned pale, and she sat alone.

In that crisis she called a trusted brahmin. She asked him to go to Dwaraka and give her letter to Krishna. In the letter she wrote her love and her situation openly. According to the Bhagavata she wrote: 'I have chosen you as my husband. It is our family custom to visit the temple of Ambika on the day before the wedding. Come there and carry me away. If you do not come, I shall try to reach you through penance and even give up my life, in many births.'

The brahmin reached Dwaraka and gave the letter to Krishna. When Krishna read it he smiled and ordered his chariot made ready. Through the night he set out for Vidarbha.

The next day, when Rukmini had gone to the Ambika temple, worshipped and come out, Krishna took her up into his chariot and hurried toward Dwaraka. Shishupala and Rukmi opposed him, but victory went to Krishna. Rukmini reached the one she loved.

The lesson of Rukmini's story is the courage to tell, to the right person at the right time, the clamour of one's withering. The heroine's message by her heart is a form of that same courage.