சிற்பியின் மனைவி
இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.
காவிரிக்கரையில் இருந்த ஒரு சிற்றூரில் தேன்மொழி என்பவள் வாழ்ந்தாள். அவள் கணவன் சேந்தன் சிறந்த கல் சிற்பி. தொலைவில் ஒரு பெரிய கோயில் எழுப்பப்படுவதாகவும், அங்கே அழகிய தெய்வ உருவங்களைச் செதுக்கத் திறமையான சிற்பிகள் வேண்டும் என்றும் அரசாங்கத்திடமிருந்து அழைப்பு வந்தது. சேந்தனும் தன் குலத் தொழிலின் பெருமையை எண்ணி அந்த அழைப்பை ஏற்றான். ஒரு மார்கழி மாதத்தில் உளியும் சுத்தியலும் மூட்டையாகக் கட்டிக்கொண்டு புறப்பட்டான்.
அவன் சென்ற நாள் முதல் தேன்மொழியின் உடல் மெலிந்தது. முன்பு கொழுத்திருந்த கைகள் இளைத்தன. அவள் கையில் அணிந்திருந்த வளையல்கள் ஒவ்வொன்றாகத் தளர்ந்து இறங்கின. அவற்றை அவள் நூலால் கட்டிக்கொண்டாள். ஆனாலும் அவை மீண்டும் நழுவின. அவள் கண்களில் முன்போன்ற ஒளி இல்லை. கிணற்றடியில் தண்ணீர் எடுக்கும் பெண்கள் அவளைக் கண்டு தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்வார்கள்.
'இப்படி ஒரு பெண்ணைத் தனியே விட்டுப் போக மனம் வந்ததே அவனுக்கு! கல்லைவிடக் கடினமான நெஞ்சம் அவனுக்கு' என்று ஒருத்தி சொன்னாள். அதைக் கேட்டதும் தேன்மொழிக்குத் தன் உடல் மெலிந்ததைவிட அந்தச் சொல்லே அதிகம் வலித்தது. அவள் மெதுவாக அவர்களிடம் சென்று, 'என் கணவர் செதுக்கப்போவது கல்லை அல்ல, வரும் தலைமுறைகள் வணங்கப்போகும் தெய்வத்தை. அவரது கைகள் இறைவனின் உருவத்தைத் தாங்குகின்றன. அவரைக் கொடியவர் என்று சொல்லாதீர்கள்' என்றாள். அவள் பேச்சில் கோபம் இல்லை, உறுதி மட்டுமே இருந்தது.
பெண்கள் வாயடைத்து நின்றார்கள். தேன்மொழி வீடு திரும்பி, வளையல்களை மீண்டும் நூலால் இறுக்கிக் கட்டினாள். அவள் தன் துயரை யாரிடமும் சொல்லாமல், தினமும் கோயிலுக்குச் சென்று தன் கணவன் செதுக்கும் தெய்வத்துக்கு விளக்கேற்றி வேண்டிக்கொண்டாள்.
சில மாதங்களில் கோயில் வேலை முடிந்தது. சேந்தன் திரும்பி வந்தபோது மனைவியின் மெலிவைக் கண்டு திகைத்தான். அவள் வாய் திறந்து எந்தக் குறையும் சொல்லவில்லை. ஊரார் சொன்னதையும் அவள் அவனிடம் சொல்லவில்லை. ஆனால் அவன் எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொண்டான். இனி எந்தப் பணிக்கும் அவளையும் உடன் அழைத்துச் செல்வேன் என்று உறுதி கூறினான்.
காதலின் உண்மை தன் துயரைவிடத் தன் துணையின் மானத்தையே பெரிதாகக் கருதுகிறது என்பதை தேன்மொழி காட்டினாள்.