Kural 162 · விழுப்பேற்றின் அஃதொப்பது இல்லையார் மாட்டும்

குசேலனும் கிருஷ்ணனும்

இது பாகவத புராணத்தில் சொல்லப்படும் குசேலர் என்ற சுதாமாவின் கதை. சுதாமா சாந்தீபனி முனிவரின் குருகுலத்தில் கண்ணனோடு பயின்ற நண்பர். குருகுலம் முடிந்தபின் கண்ணன் துவாரகையின் அரசனானான். சுதாமா வறுமையில் வாடும் அந்தணராக வாழ்ந்தார். அவருக்கு மனைவி, பல குழந்தைகள்; பல நாள்கள் உணவும் இல்லை. ஆனாலும் அவர் ஒருநாளும் புகார் செய்தது இல்லை.

ஒருநாள் அவர் மனைவி, "உங்கள் நண்பர் துவாரகையின் அரசர் அல்லவா? அவரிடம் சென்று உதவி கேளுங்கள்" என்றாள். சுதாமா தயங்கினார். நண்பனிடம் கையேந்தக் கூச்சமாக இருந்தது. ஆனால் மனைவியின் வற்புறுத்தலால் புறப்பட்டார். கண்ணனுக்குப் பரிசாக அவர் எடுத்துச் சென்றது அவர் மனைவி அண்டை வீடுகளில் இரந்து பெற்ற ஒரு பிடி அவல்.

துவாரகையில் அவர் கண்ட காட்சிகள் அவரைத் திகைக்க வைத்தன. பொன் மாளிகைகள், அணிவகுக்கும் யானைகள், கோடிக்கணக்கான செல்வம். ஆனால் சுதாமாவின் மனத்தில் எந்த எரிச்சலும் எழவில்லை. "என் நண்பன் இவ்வளவு உயர்வு அடைந்தது எனக்கு மகிழ்ச்சி" என்றே அவர் எண்ணினார். அரண்மனை வாயிலில் காவலர்கள் அவரை உள்ளே விடத் தயங்கினர்; அவர் கண்ணனின் பெயரைச் சொன்னதும் செய்தி போனது.

கண்ணன் செய்தி கேட்டதும் ஓடிவந்து அவரை அணைத்தார். தம் பட்டுப் படுக்கையில் அமரச் செய்தார். ருக்மிணி தேவியோடு சேர்ந்து அவர் கால்களைக் கழுவினார். அவர் கொண்டு வந்த அவலைக் கண்டதும் ஆசையோடு வாங்கி உண்டார். முதல் பிடியிலேயே சுதாமாவின் எல்லா வறுமையையும் அவர் நீக்கிவிட்டதாகப் புராணம் சொல்கிறது. இரண்டாம் பிடியை எடுத்தபோது ருக்மிணி தடுத்தாள்.

சுதாமா அங்கிருந்தபோது ஒரு வரமும் கேட்கவில்லை; வறுமையைப் பற்றிப் பேசவுமில்லை. திரும்பிச் செல்லும் வழியில்தான் அவர், "நான் எதுவும் கேட்கவில்லையே" என்று உணர்ந்தார். ஆனால் வீடு சேர்ந்தபோது அவர் குடிசை இருந்த இடத்தில் ஒரு அழகிய மாளிகை நின்றது.

அவர் அந்த மாளிகைக்குள் சென்ற பின்னும் தம் எளிமையை இழக்கவில்லை. மனைவியிடம், "இவை எல்லாம் என் நண்பனின் அன்பு; இதில் மயங்காமல் இறைவனை நினைத்து வாழ்வோம்" என்று கூறினார். நண்பனின் செல்வத்தைக் கண்டு பொறாமை கொள்ளாத அவர், தனக்குக் கிடைத்த செல்வத்தாலும் செருக்கு கொள்ளவில்லை.

பிறர் செல்வத்தைப் பார்த்துப் பொறாமை கொள்ளாத அந்த மனமே அவருக்குக் கிடைத்த மிகப் பெரிய பேறு. மாளிகை அதன் வெளிப்பாடு மட்டுமே.

Kuchela and Krishna

This is the story of Kuchela, also known as Sudama, told in the Bhagavata Purana. Sudama was Krishna's friend and fellow student in the gurukulam of the sage Sandipani. After their studies Krishna became king of Dvaraka. Sudama lived as a poor Brahmin, with a wife and many children and often without food. Yet he never complained.

One day his wife said, "Is your friend not the king of Dvaraka? Go and ask for his help." Sudama hesitated. He was embarrassed to stretch out his hand to a friend. But at his wife's insistence he set out. The gift he carried for Krishna was a handful of flattened rice that his wife had begged from neighbouring houses.

What he saw in Dvaraka astonished him: golden palaces, rows of elephants, wealth beyond count. Yet no irritation rose in Sudama's mind. "I am glad my friend has risen so high," he thought. The guards at the palace gate hesitated to let him in; when he said Krishna's name, word was sent.

Hearing it, Krishna ran and embraced him. He seated him on his silken bed. With Rukmini he washed his feet. When he saw the rice, he took it eagerly and ate. The Purana says that with the first mouthful he removed all of Sudama's poverty. When he took the second, Rukmini stopped him.

While there, Sudama asked for no boon and did not speak of his poverty. Only on the way back did he realise, "I asked for nothing." But when he reached home, a beautiful mansion stood where his hut had been.

The mind that felt no envy at another's wealth was the greatest gain he received. The mansion was only its outward form.