Kural 165 · அழுக்காறு உடையார்க்கு அதுசாலும் ஒன்னார்

சூர்ப்பணகையின் வீழ்ச்சி

இது வால்மீகி ராமாயணத்தின் ஆரண்ய காண்டத்தில் வரும் சூர்ப்பணகையின் கதை. இராவணனின் தங்கை சூர்ப்பணகை பஞ்சவடியில் இராமனின் குடிசைக்கு வந்தபோது, அவன் அழகைக் கண்டு மயங்கினாள். அவள் இராமனிடமும் இலட்சுமணனிடமும் தன் விருப்பத்தைச் சொன்னாள். இருவரும் மறுத்தனர். அவள் கண்ணில் அப்போது குடிசை வாயிலில் அமர்ந்திருந்த சீதை தென்பட்டாள்.

சூர்ப்பணகை சீதையைப் பார்த்தாள். சீதையின் அழகும் இராமனின் அன்பும் அவளுக்குத் தாங்க முடியாத எரிச்சலை உண்டாக்கின. "இந்தப் பெண் இல்லாவிட்டால் இராமன் என்னை விரும்புவான்" என்று நினைத்தாள். பொறாமை அவள் அறிவை மறைத்தது. அவள் சீதையை விழுங்க முயன்று அவள் மேல் பாய்ந்தாள்.

இலட்சுமணன் உடனே வாளை உருவி, சூர்ப்பணகையின் மூக்கையும் காதையும் அறுத்தான். அவள் இரத்தம் வழிய அலறியபடி கரனிடம் ஓடினாள். கரன், தூஷணன், திரிசிரன் என்பவர்கள் பெரிய படையுடன் வந்து இராமனை எதிர்த்தனர். இராமன் ஒருவனாகவே பதினான்காயிரம் அரக்கரை அழித்தான் என்று வால்மீகி எழுதுகிறார்.

அவமானத்தாலும் எரிச்சலாலும் சூர்ப்பணகை இராவணனிடம் சென்று, சீதையின் அழகை மிகைப்படுத்திக் கூறி, அவளைக் கவரச் சொன்னாள். தன் அண்ணனுக்குத் தீங்கு நேரும் என்பதை அறிந்தும் அவள் மனத்தில் இருந்த பொறாமையும் பழிவாங்கும் ஆசையும் அவளை அவ்வாறு செய்யத் தூண்டின. இதன் விளைவாக இராவணன் சீதையைக் கவர்ந்தான்; இராமாயணப் போர் தொடங்கியது.

சூர்ப்பணகையின் பொறாமை அவள் உடலுக்கும் மனத்துக்கும் மட்டும் அல்லாமல், அவளது குலத்துக்கே பேரழிவைத் தந்தது. அவள் தன் அண்ணனுக்கு உண்மையை மறைத்து, சீதையை மிகைப்படுத்தி வருணித்தது அவளது தீய நோக்கை வெளிப்படுத்துகிறது. அவள் எந்தப் பகைவனின் தாக்குதலையும் எதிர்கொள்ளவில்லை; தன் சொந்த உணர்வுகளால் வீழ்ந்தாள். அது தான் வள்ளுவர் சுட்டும் உண்மை.

இராமனும் இலட்சுமணனும் அவளுக்குத் தீங்கு நினைக்காமல் முதலில் தம் நிலையைத் தெளிவாகச் சொல்லியிருந்தனர். அதை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் தம் எரிச்சலுக்கு இடம் தந்தவள் அவள்தான். இராவணனும் அதே பொறாமை உணர்வுக்கு இடம் தந்து தன் தங்கையின் சொற்களில் மயங்கி அழிந்தான். ஒரு தவறான உணர்வு அடுத்தடுத்துப் பலரையும் இழுத்துச் செல்கிறது என்பதையும் கதை காட்டுகிறது.

சூர்ப்பணகைக்கு இராமனோ சீதையோ எந்தக் கேட்டும் செய்யவில்லை. அவளுடைய பொறாமையே அவளை அவமானத்திலும், பின்னர் தன் குலத்தின் அழிவிலும் தள்ளியது. 'அழுக்காறு உடையார்க்கு அது சாலும்' என்ற குறளுக்கு இந்தக் கதை ஒரு எடுத்துக்காட்டு.

Shurpanakha's Downfall

This is the story of Shurpanakha from the Aranya Kanda of Valmiki's Ramayana. When Ravana's sister Shurpanakha came to Rama's hut at Panchavati she was smitten by Rama's beauty. She told Rama and Lakshmana of her desire, and both refused. Then her eyes fell on Sita, sitting at the door of the hut.

She looked at Sita. Sita's beauty and Rama's love for her stirred an irritation she could not bear. "If this woman were not here, Rama would love me," she thought. Envy veiled her mind. She sprang at Sita, trying to devour her.

Lakshmana at once drew his sword and cut off Shurpanakha's nose and ears. Streaming blood, she ran screaming to Khara. Khara, Dushana and Trishira came with a great army to fight Rama. Valmiki writes that Rama alone destroyed fourteen thousand rakshasas.

In shame and burning, Shurpanakha went to Ravana, exaggerated Sita's beauty and urged him to seize her. Though she knew harm would come to her own brother, the envy and thirst for revenge in her heart pushed her to do so. As a result Ravana carried off Sita, and the war of the Ramayana began.

Neither Rama nor Sita had done Shurpanakha any harm. Her own envy cast her into humiliation and then into the destruction of her family. The story is an example of the verse: for the envious, envy is enough.