Kural 192 · பயனில பல்லார்முன் சொல்லல் நயனில

கண்டப்பனின் நீண்ட உரை

இது ஒரு தமிழ்க் கிராமத்தின் ஊர்ப் பஞ்சாயத்தில் நடந்த கற்பனைக் கதை. வறட்சியால் ஊரின் ஏரி வற்றிக்கொண்டிருந்தது. நெல் பயிர் காய்ந்துகொண்டிருந்தது. கடைசி மழைநீரை ஏரிக்குக் கால்வாய் மூலம் எந்த முறையில் திருப்புவது என்று முடிவு செய்ய ஊர்ப் பெரியவர்கள் அனைவரும் கோவில் மண்டபத்தில் கூடினர். சுமார் இருநூறு பேர் அங்கிருந்தனர். நேரம் முக்கியம்; அன்று மாலைக்குள் நீர்ப்பாய்ச்சும் முறையை முடிவு செய்ய வேண்டும்.

கூட்டத்தைத் தொடங்கிய தலைவர், "இன்றைய முடிவு பற்றி யாருக்காவது ஆலோசனை இருந்தால் சொல்லுங்கள்" என்றார். கண்டப்பன் எழுந்தார். அவர் ஊரில் செல்வாக்கு உள்ளவர்; பலரும் அவரை மதித்தனர். அவர் பேசத் தொடங்கினார். ஆனால் அவர் பேசியது கால்வாயைப் பற்றி அல்ல. தம் தந்தை காலத்தில் ஏரி எப்படி இருந்தது, தாம் இளமையில் எங்கு நீராடினோம், ஆண்டுகளுக்கு முன் நடந்த திருவிழா எப்படி இருந்தது என்று எல்லாம் நீளமாகப் பேசினார்.

ஒரு மணி நேரம் கடந்தது. கூட்டத்தில் இருந்தவர்கள் அமைதி இழந்தனர். சிலர் தூங்கினர். சிலர் வெளியே சென்றனர். வயல் காய்கிறது என்ற கவலையில் இருந்த உழவர்கள் கண்டப்பனின் பேச்சைக் கேட்கக் கேட்க வேதனையடைந்தனர். மாலை இருண்டது; முடிவு எட்டப்படவில்லை.

அந்த வேளையில் ஊரின் முதியவரான வேலாயுதம் மெல்ல எழுந்தார். "கண்டப்பா, உன் அன்பும் அறிவும் எங்களுக்குத் தெரியும். ஆனால் நீ பேசிய ஒரு மணி நேரத்தில் இருநூறு பேருடைய இருநூறு மணி நேரம் வீணாகிவிட்டது. அந்த நேரத்தில் ஒரு கால்வாயையே தோண்டியிருக்கலாம். பயிர் உயிருக்கு ஒவ்வொரு மணி நேரமும் முக்கியம்" என்றார். அவர் சொல்லில் கடுமை இல்லை, ஆனால் உண்மை இருந்தது.

கண்டப்பன் தீயவர் அல்ல; அவர் தம் பேச்சைப் பிறர் ரசிக்கிறார்கள் என்று தவறாக எண்ணினார். பலர் முன் பேசுபவர்கள் சபையின் முகங்களைக் கவனித்துத் தம் பேச்சை நிறுத்தவும் சுருக்கவும் கற்க வேண்டும். வேலாயுதத்தின் மென்மையான கண்டிப்பு அவருக்குக் கற்பித்த பாடம் அதுவே.

கண்டப்பன் முகம் சிவந்தது. தன் தவறை உணர்ந்து மன்னிப்புக் கேட்டார். அன்றே அவசரமாக ஒரு முடிவு எடுக்கப்பட்டது. அடுத்த நாள் காலை கால்வாய் தோண்டும் பணி தொடங்கியது. பாதிப் பயிர் காப்பாற்றப்பட்டது; மீதிப் பயிர் அந்த ஒரு மணி நேரத்தின் காரணமாக இழந்த நீரால் காய்ந்தது. பலர் முன்னிலையில் பயனற்றதைப் பேசிய தவறு நண்பருக்குச் செய்த தீமையைவிடப் பெரிதாக விளைந்தது.

Kandappan's Long Speech

This is an imagined story from the village panchayat of a Tamil village. Drought had dried the village tank and the paddy crop was withering. All the village elders gathered in the temple hall to decide by what method the last rainwater should be diverted into the tank through the canal. About two hundred people were there. Time was precious; the order of irrigation had to be decided before evening.

The chairman opened with, "If anyone has a suggestion on today's decision, speak." Kandappan rose. He was an influential man in the village whom many respected. He began to speak. But he did not speak about the canal. He spoke at length about how the tank was in his father's day, where he bathed as a boy, and how a festival years ago had been.

An hour passed. Those at the meeting lost their calm. Some slept. Some went out. Farmers anxious about their drying fields were pained as they listened to Kandappan. Evening darkened; no decision had been reached.

At that moment the village's old man, Velayudham, rose slowly. "Kandappa, we know your love and wisdom. But in the hour you spoke, two hundred hours of two hundred persons were wasted. In that time we could have dug a canal. For the life of the crop every hour matters," he said. There was no harshness in his words, but there was truth.

Kandappan's face flushed. Realising his fault, he apologised. A quick decision was taken that very day. Next morning the canal digging began. Half the crop was saved; the rest withered because of the water lost in that one hour. The wrong of speaking uselessly before many proved greater than a wrong done to a friend.