Kural 199 · பொருள்தீர்ந்த பொச்சாந்துஞ் சொல்லார் மருள்தீர்ந்த

சுகரும் பரீக்ஷித்தும்

இது பாகவத புராணத்தில் சொல்லப்படும் சுக முனிவர் மற்றும் பரீக்ஷித் மன்னன் கதை. அபிமன்யுவின் மகனான பரீக்ஷித் மன்னன் ஒருமுறை வேட்டையாடிக் களைத்துத் தாகத்தோடு ஒரு முனிவரின் ஆசிரமத்தை அடைந்தான். முனிவர் தியானத்தில் இருந்தார்; பதில் இல்லை. கோபத்தில் அரசன் அருகில் கிடந்த ஒரு இறந்த பாம்பை முனிவர் கழுத்தில் போட்டுவிட்டுச் சென்றான். இதையறிந்த முனிவரின் மகன் சிருங்கி, "ஏழு நாளில் தக்ஷகப் பாம்பு கடித்து இறப்பாய்" என்று சபித்தான்.

சாபத்தை அறிந்த பரீக்ஷித் மனம் வருந்தினான். ஆனால் வருத்தமில்லாமல் அரசைத் தம் மகன் ஜனமேஜயனிடம் ஒப்படைத்து, கங்கைக்கரையில் உண்ணா நோன்பு இருக்கத் தீர்மானித்தான். பல முனிவர்கள் அங்கு வந்தனர். 'எஞ்சிய ஏழு நாளில் ஒரு மனிதன் எதைக் கேட்கவேண்டும், எதைச் செய்யவேண்டும்?' என்று அவன் கேட்டான். அவர்கள் ஒருமித்துத் தீர்மானிக்க முடியாத நிலையில், இளம் முனிவர் சுகர் அங்கு வந்தார். அவர் வியாசரின் மகன்; பிறவியிலேயே ஞானி.

சுகர் அந்த ஏழு நாளையும் பரீக்ஷித்துக்குப் பாகவதம் உரைத்தார். அவர் சொல்லில் ஒரு வீண் சொல்லும் இல்லை. அவர் உரையின் ஒவ்வொரு வாக்கியமும் இறைவனின் பெருமையையும் அறத்தின் வழியையும் உணர்த்தியது. அவர் பேசவும் பேசாமல் இருக்கவும் தெரிந்தவர். அவரது மனம் மாசற்றது; அவரது பார்வை தெளிவானது. உலகப் பேச்சில் அவருக்கு விருப்பம் இல்லை. பேசும்போது ஒவ்வொரு சொல்லும் மோட்சத்தை நோக்கியதாக அமைந்தது.

பரீக்ஷித் அந்த ஏழு நாளும் அசையாமல் கேட்டான். இறுதி நாளில் மரணம் அவனை அணுகியபோது அவன் மனம் அச்சமின்றி அமைதியாக இருந்தது. தக்ஷகன் வந்து கடித்தபோது, அவன் ஏற்கெனவே இறைவனில் மனத்தை நிலைநிறுத்தியிருந்தான்.

சுகர் பிறந்தவுடனே உலகப் பற்றை விட்டு வனம் சென்றவர் என்று புராணம் கூறுகிறது. ஆயினும் பரீக்ஷித்தின் துயரைக் கண்டு அவர் இரக்கத்தால் வந்து உரைத்தார். அவரது சொற்கள் இரக்கத்திலிருந்து பிறந்தவை; அதனால் ஒவ்வொன்றும் பயன் உடையவை.

பாகவதம் கூறப்பட்ட அந்த ஏழு நாள்களும் அந்தப் புண்ணியப் பயனை அரசனுக்கு மட்டுமன்றி அங்கிருந்த அனைவருக்கும் தந்தன. இன்றும் பாகவத சப்தாகம் என்று ஏழு நாள் கதாகாலட்சேபம் நடத்தும் மரபு நம் ஊர்களில் தொடர்கிறது.

ஏழு நாள்கள் தொடர்ந்து பேசியும் ஒரு வீண்சொல்லும் இல்லாத சுகரின் உரை, 'மருள்தீர்ந்த மாசறு காட்சியவர் பொச்சாந்தும் சொல்லார் பொருள்தீர்ந்த' என்ற குறளுக்கு மிகச் சிறந்த சான்று. அவர் உரையில் பயனற்ற ஒரு சொல்லுக்கும் இடமில்லை.

Shuka and Parikshit

This is the story of the sage Shuka and King Parikshit told in the Bhagavata Purana. Parikshit, son of Abhimanyu, once tired and thirsty from a hunt, reached the hermitage of a sage. The sage was in meditation; no answer came. In anger the king threw a dead snake lying nearby around the sage's neck and left. Learning this, the sage's son Shringi cursed, "In seven days you shall die from the bite of the serpent Takshaka."

Parikshit, hearing of the curse, was grieved. But without lament he handed the kingdom to his son Janamejaya and resolved to fast on the banks of the Ganga. Many sages gathered there. He asked what a man should hear and do in the remaining seven days. While they could not agree, the young sage Shuka arrived. He was Vyasa's son, a knower from birth.

Shuka narrated the Bhagavata to Parikshit through those seven days. In his speech there was not a single idle word. Every sentence of his discourse conveyed the glory of God and the path of dharma. He knew both when to speak and when to remain silent. His mind was stainless, his vision clear. He had no interest in worldly talk. When he spoke, every word was directed toward liberation.

Parikshit listened motionless for all seven days. On the last day, when death approached, his mind was fearless and calm. When Takshaka came and bit him, he had already fixed his mind on the Lord.

Shuka's discourse, with no vain word through seven continuous days, is the finest witness to the verse: those of stainless clear vision will not speak useless things even in forgetfulness.