Kural 203 · அறிவினுள் எல்லாந் தலையென்ப தீய

திரௌபதியின் கருணை

இது மகாபாரதத்தின் சௌப்திக பர்வத்தில் சொல்லப்படும் திரௌபதி மற்றும் அஸ்வத்தாமன் நிகழ்ச்சி. குருக்ஷேத்திரப் போர் முடிவடையும் தருவாயில், துரியோதனன் தொடை முறிந்து வீழ்ந்து கிடந்தான். அன்றிரவு துரோணரின் மகன் அஸ்வத்தாமன் பாண்டவர் முகாமுக்குள் நுழைந்து, உறங்கிக்கொண்டிருந்த திரௌபதியின் ஐந்து மகன்களையும் திட்டத்துய்மன், சிகண்டி முதலானோரையும் கொன்றான். இது போர் நெறிக்கு முற்றிலும் மாறானது; தீவினையின் உச்சம்.

காலையில் துயரச் செய்தி கேட்ட திரௌபதி இடிந்து போனாள். தன் ஐந்து மகன்களையும் இழந்தவள் அவள். பீமன் சினத்தால் கொதித்து, அஸ்வத்தாமனைத் தேடிச் சென்றான். அர்ஜுனனும் கண்ணனும் உடன் சென்றனர். வியாசரின் ஆசிரமத்துக்கு அருகில் அஸ்வத்தாமனைக் கண்டனர். அவன் பிரம்மசிரஸ் என்ற அம்பை எய்தான். அர்ஜுனனும் அதற்கு எதிராகத் தன் அம்பை ஏவினான். உலகமே அழியும் என்றஞ்சி வியாசரும் நாரதரும் தடுத்தனர். அர்ஜுனன் தன் அம்பை மீட்டுக்கொண்டான்; அஸ்வத்தாமனால் மீட்க முடியவில்லை.

அஸ்வத்தாமனை அர்ஜுனன் கட்டிக்கொண்டு வந்து, தன் முகாமில் திரௌபதி முன் நிறுத்தினான். அவன் தன் பிள்ளைகளைக் கொன்றவன்; ஆயினும் திரௌபதி அவனைக் கண்டு கதறவில்லை, கொல்லச் சொல்லவில்லை. அவனைக் கட்டிய கயிற்றைக் கண்டு அவள், "அவனை விடுங்கள். அவன் குருவின் மகன். அவன் தாய் கிருபி இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறாள். என்னைப் போல மகனை இழந்து அவள் கண்ணீர் விடக்கூடாது" என்றாள். தன் துயரத்தின் நடுவிலும் பகைவனின் தாய்க்காகக் கருணை காட்டினாள்.

பீமன் இதை எதிர்த்தான். கண்ணனும் அவனைத் தண்டிக்க வேண்டும் என்றார். ஆனால் இறுதியில் அஸ்வத்தாமனைக் கொல்லாமல், அவன் நெற்றியிலிருந்த மணியைப் பிடுங்கி, பாவம் நீங்காத சாபத்துடன் அலைய விட்டனர். திரௌபதி கோரிய மன்னிப்பே அவனுக்கு உயிர் அளித்தது.

திரௌபதி அந்த நேரத்தில் ஒரு தாய்; தன் குழந்தைகளை இழந்தவள். ஆயினும் இன்னொரு தாயின் துயரத்தை அவளால் உணர முடிந்தது. அவள் கருணை பலவீனம் அல்ல; துயரத்தின் ஆழத்திலிருந்து எழுந்த மேன்மை.

இந்தக் கதையில் பீமனும் கண்ணனும் அஸ்வத்தாமனைக் கொல்ல வேண்டும் என்று சொன்னதையும் மறைக்க வேண்டியதில்லை. அறம் பற்றிய கருத்துகளில் வேறுபாடு இருக்கலாம். ஆனால் திரௌபதி கருணையின் பக்கம் நின்றாள். அவளுடைய அந்த நிலைப்பாடே இக்குறளின் வெளிச்சம்.

தம்மைக் கொடுமை செய்தவருக்கும் தீங்கு நினையாத திரௌபதியின் கருணை, 'அறிவினுள் எல்லாம் தலை' என்ற குறளுக்கு மிகச் சிறந்த சான்றாக விளங்குகிறது.

Draupadi's Compassion

This is the episode of Draupadi and Ashvatthama told in the Sauptika Parva of the Mahabharata. As the Kurukshetra war was ending, Duryodhana lay fallen with a broken thigh. That night Drona's son Ashvatthama entered the Pandava camp and killed Draupadi's five sons, Dhrishtadyumna, Shikhandi and others as they slept. This was wholly against the rules of war; it was the summit of evil.

Hearing the sad news in the morning, Draupadi was shattered. She had lost all five of her sons. Bhima, boiling with anger, went in search of Ashvatthama. Arjuna and Krishna went along. Near Vyasa's hermitage they found Ashvatthama. He shot the Brahmashira weapon. Arjuna also released his weapon against it. Fearing the world would be destroyed, Vyasa and Narada intervened. Arjuna withdrew his weapon; Ashvatthama could not.

Arjuna bound Ashvatthama and brought him to Draupadi in the camp. He had killed her children; yet Draupadi neither wailed at the sight of him nor asked that he be killed. Seeing the rope that bound him, she said, "Release him. He is a teacher's son. His mother Kripi is still alive. She must not shed tears like me, having lost her son." In the midst of her own grief she showed compassion for the enemy's mother.

Bhima opposed this. Krishna also said he should be punished. But in the end, without killing Ashvatthama, they took the jewel from his forehead and let him wander under an unending curse. The mercy Draupadi sought gave him his life.

Draupadi's compassion, which did not think harm even to the one who wronged her cruelly, stands as the best witness to the verse 'the foremost of all wisdom'.