Kural 207 · எனைப்பகை யுற்றாரும் உய்வர் வினைப்பகை

இரண்யகசிபுவின் வரமும் நரசிம்மமும்

இது பாகவத புராணத்தின் ஏழாம் ஸ்கந்தத்தில் சொல்லப்படும் இரண்யகசிபுவின் கதை. இரண்யகசிபு அசுர மன்னன்; தன் தம்பி இரண்யாட்சனை வராக அவதாரம் எடுத்த திருமால் கொன்றதால் அவன் மீது பெரும் பகை கொண்டான். அவன் மந்தர மலையில் கடுமையான தவம் செய்து பிரம்மாவை மகிழ்வித்தான். பிரம்மா வரம் கேட்கச் சொன்னபோது இரண்யகசிபு சாகாவரம் கேட்டான். அது முடியாது என்று பிரம்மா கூறியதால், தந்திரமாக ஒரு வரத்தைக் கேட்டான்.

"நான் எந்த மனிதனாலும் விலங்காலும் கொல்லப்படக்கூடாது. வீட்டுக்குள்ளும் வெளியிலும் இறக்கக்கூடாது. பகலிலும் இரவிலும் இறக்கக்கூடாது. தரையிலும் வானத்திலும் இறக்கக்கூடாது. எந்த ஆயுதத்தாலும் இறக்கக்கூடாது" என்றான். பிரம்மா அப்படியே வரம் அருளினார். இந்த வரத்தால் அவன் எல்லாப் பகைவர்களையும் வென்றுவிட்டதாகக் கருதினான்.

வரம் பெற்றபின் இரண்யகசிபு மூவுலகையும் அடக்கி ஆண்டான். தேவர்களையும் முனிவர்களையும் துன்புறுத்தினான். தன் மகன் பிரகலாதன் திருமாலை வணங்கியதை அவனால் தாங்க முடியவில்லை. பிள்ளையை யானையால் மிதிக்க வைத்தான்; நஞ்சு கொடுத்தான்; மலையிலிருந்து தள்ளினான்; நெருப்பில் இட்டான். ஆனால் பிரகலாதன் ஒவ்வொரு முறையும் திருமாலின் அருளால் தப்பினான்.

இறுதியில் ஒரு மாலை நேரம், இரண்யகசிபு பிரகலாதனிடம், "உன் திருமால் எங்கே இருக்கிறான்? இந்தத் தூணில் இருக்கிறானா?" என்று கோபத்தில் கேட்டு அந்தத் தூணை உதைத்தான். தூண் பிளந்து அதிலிருந்து பாதி மனிதன், பாதி சிங்கம் உருவில் நரசிம்மம் வெளிப்பட்டது. அது மனிதனும் விலங்கும் அல்ல. அது அந்திநேரம்; பகலும் இரவும் அல்ல. அவன் வாயிற்படியில்; வீட்டிலும் வெளியிலும் அல்ல. அவனைத் தன் மடியில் வைத்தது; தரையிலும் வானிலும் அல்ல. தன் நகங்களால் வயிற்றைக் கிழித்தது; ஆயுதமும் அல்ல.

இரண்யகசிபு தன் அறிவையும் தவத்தையும் தீயவழியில் பயன்படுத்தினான். வரத்தை நல்ல நோக்கத்துக்குப் பயன்படுத்தியிருந்தால் அவன் இறுதி வேறு மாதிரி அமைந்திருக்கும். வரம் தந்த தெய்வமே, அவன் தீவினையால் அவனுக்கு எதிராகத் திரும்பியது போல் நரசிம்மம் தோன்றியது.

பிரகலாதனின் வாழ்வு இதற்கு எதிர்ப்பக்கம். அவனுக்கு வந்த எல்லாத் துன்பங்களும் அவனை அழிக்கவில்லை; ஏனெனில் அவன் நல்வினையும் பக்தியும் அவனோடு இருந்தன. வினைப்பகை தீயவனைப் பின்தொடர்வது போல, நல்வினை நல்லவனைக் காக்கிறது.

பிற பகைவர் அனைவரிடமிருந்தும் தப்பிக்கும் ஆற்றல் பெற்றவன், தன் தீவினை என்ற பகையிடமிருந்து தப்ப முடியவில்லை. 'எனைப் பகை உற்றாரும் உய்வர் வினைப்பகை வீயாது பின்சென்று அடும்' என்பதற்கு இரண்யகசிபுவின் முடிவு சான்றாக நிற்கிறது.

Hiranyakashipu's Boon and Narasimha

This is the story of Hiranyakashipu told in the seventh skandha of the Bhagavata Purana. Hiranyakashipu was an asura king who bore great enmity toward Vishnu, who as the Varaha avatar had killed his brother Hiranyaksha. On Mount Mandara he did severe penance and pleased Brahma. When Brahma told him to ask a boon, Hiranyakashipu asked for immortality. Told that it was not possible, he cleverly asked for another boon.

"May I not be killed by any man or beast. May I not die inside or outside a house. May I not die by day or night. May I not die on the ground or in the sky. May I not die by any weapon," he said. Brahma granted it. By this boon he thought he had conquered all enemies.

After the boon Hiranyakashipu subdued and ruled the three worlds. He tormented the gods and sages. He could not bear his son Prahlada worshipping Vishnu. He had the child trampled by elephants, gave him poison, pushed him off a mountain, and cast him into fire. But each time Prahlada escaped by the grace of Vishnu.

At last, one evening, Hiranyakashipu asked Prahlada in rage, "Where is your Vishnu? Is he in this pillar?" and kicked the pillar. The pillar split and from it came forth Narasimha, half man and half lion. He was neither man nor beast. It was twilight, neither day nor night. He sat on the threshold, neither inside nor outside. He placed Hiranyakashipu on his lap, neither ground nor sky. He tore open his belly with his claws, no weapon.

He who had gained power to escape all other enemies could not escape the enemy called his own evil. The end of Hiranyakashipu stands as witness to the verse: all other enemies may be escaped, but the enmity of deeds follows without leaving off and strikes.