Kural 384 · அறனிழுக்கா தல்லவை நீக்கி மறனிழுக்கா – Tamilone

குறள் 384 · இறைமாட்சி · The Greatness of a King

அறனிழுக்கா தல்லவை நீக்கி மறனிழுக்காமானம் உடைய தரசு.

Aranizhukkaa Thallavai Neekki Maranizhukkaa / Maanam Utaiya Tharasu

The prince shall not fail in virtue and shall abolish unrighteousness: he shall guard his honour jealously but shall not sin against the laws of valour.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

அறத்திலிருந்து தவறாமல், அறமற்றவற்றை நீக்கி, வீரத்திலிருந்தும் தவறாத மானத்தை உடையதே சிறந்த அரசு.

Meaning

That is a good rule which does not fail in dharma, puts away what is unrighteous, and holds honour that never fails in valour.

சொற்பொருள் Word by word

அறன்: அறம்
இழுக்காது: தவறாமல்
அல்லவை நீக்கி: தீயவற்றை விலக்கி
மறன்: வீரம்
இழுக்கா: தவறாத
மானம்: மானம், தன்மதிப்பு
உடையது: உடையது
அரசு: அரசு, ஆட்சி

விளக்கம்

இந்தக் குறள் அரசு என்ற அமைப்பின் அறமும் மறமும் சேர்ந்த இயல்பைக் கூறுகிறது. 'அறன் இழுக்காது' என்றால் அறத்திலிருந்து விலகாமல்; 'அல்லவை நீக்கி' என்றால் அறத்துக்குப் புறம்பான தீயவற்றை நாட்டிலிருந்து அகற்றி. இரண்டு செயல்களும் முறையே தன் நடத்தையையும் நாட்டின் நிலையையும் குறிக்கின்றன. ஒரு அரசு தானே அறம் பிறழ்ந்தால் பிறருக்கு அறம் கற்பிக்க முடியாது. ஆகவே முதலில் தன் நடத்தையை, பிறகு நாட்டின் தீமைகளை அகற்றுதல்.

இரண்டாம் பகுதியில் 'மறன் இழுக்கா மானம்' வருகிறது. 'மறம்' என்பது வீரம்; 'மானம்' என்பது தன்மதிப்பு, மான உணர்வு. வீரத்தில் தவறாத மானம் என்பது, எதிரி முன் வீரமும் தன்மதிப்பும் குன்றாமல் இருப்பதாகும். ஆனால் வீரம் என்பது வெறும் போர்த்திறன் அல்ல; தன்மதிப்பைக் காக்கும் உறுதி. அது அறத்துக்கு எதிரான செயல்களுக்கு இடம் தராத வீரமாக இருக்க வேண்டும். உரையாசிரியர்கள் இதை 'வீர மானம்' என்றும் 'போரில் அறம் தவறாத மானம்' என்றும் விளக்குவர்.

இந்தக் குறளில் அறம், மறம் இரண்டும் சேர்ந்து ஒரே அரசின் இரு தூண்களாக வருகின்றன. அறமில்லாத வீரம் கொடுங்கோன்மையாகும்; வீரமில்லாத அறம் பலவீனமாகும். இரண்டும் சம நிலையில் உள்ளபோதுதான் அரசு மதிப்பைப் பெறுகிறது.

இன்றைய வாழ்வில் எந்த அமைப்பும் தன் கொள்கையில் தவறாமல், தீமையை எதிர்த்து நிற்கும் உறுதியும் மான உணர்வும் உடையதாக இருக்க வேண்டும். ஒரு நிறுவனம் தன் நேர்மையைச் சமரசம் செய்துகொள்ளாமல் நிற்பதே அதன் மானம்.

அறத்திலிருந்து வழுவாமையும், தீயவற்றை நீக்குதலும், வீரத்திலும் மானத்திலும் குறையாமையும் ஓர் அரசின் பண்புகளாகக் குறள் காட்டுகிறது. 'அரசு' என்பது இங்கே அரசனையும் ஆட்சியையும் குறிக்கும் என்று உரையாசிரியர்கள் கொள்வர். மறம் என்பதை வீரம் என்று பலர் பொருள் கொள்வர். இவற்றை ஒருங்கே காத்தால் ஆட்சி புகழ் பெறும்.

Explanation

This verse speaks of the nature of the state, in which dharma and valour are joined. 'Aran izhukkaadhu' means not slipping from dharma, and 'allavai neekki' means removing from the land the evils that are against dharma. The two acts stand for the ruler's own conduct and the condition of the land. A state that itself strays from dharma cannot teach dharma to others. So first one's own conduct, then the removal of evils in the country.

In the second half comes 'maran izhukkaa maanam'. 'Maram' is valour and 'maanam' is self-respect, a sense of honour. Honour that does not fail in valour means keeping valour and self-respect unlowered before an enemy. But valour here is not mere skill in war; it is the firmness that guards self-respect. It must be a valour that gives no room to acts against dharma. Commentators explain it as heroic honour or as honour that does not fail dharma even in battle.

In this verse dharma and valour both come as the two pillars of a single state. Valour without dharma is tyranny, and dharma without valour is weakness. A state earns respect only when both are in balance.

In today's life, any institution should hold to its principles without lapse and have the firmness and sense of honour to stand against evil. For a company, standing without compromising its integrity is its honour. For an individual, the same is true: to refuse a dishonest shortcut, and to do so with calm self-respect and not with anger, is the modern form of the verse. The quiet 'no' that protects one's honour is a small act of valour that sustains a larger dharma.

கதை

திலீபனும் நந்தினியும்

காளிதாசரின் ரகுவம்சக் காவியத்தின் இரண்டாம் சருக்கத்தில் திலீப மன்னனின் கதை வருகிறது. திலீபன் அயோத்தியை ஆண்ட மன்னன்; ரகுவின் தந்தை. அறத்திலும் வீரத்திலும் புகழ்பெற்றவன். அவனுக்கும் அவன் மனைவி சுதட்சிணைக்கும் நீண்ட காலம் மகப்பேறு இல்லை. அவர்கள் குலகுருவான வசிஷ்டரிடம் சென்று வழி கேட்டனர்.

வசிஷ்டர் தம் ஆசிரமத்தில் இருந்த காமதேனுவின் மகளான நந்தினி என்ற பசுவுக்குத் தொண்டு செய்யும்படி கூறினார். ஒரு காலத்தில் காமதேனுவை அவமதித்ததால் வந்த குறை இது என்றும் கூறினார். திலீபன் நந்தினியை மேய்க்கும் பணியை ஏற்றார். அவர் அரசர் என்பதை மறந்து, ஒரு எளிய இடையனைப்போல் பசுவைப் பின்தொடர்ந்தார். சுதட்சிணை மாலையில் பசுவை வணங்கி வரவேற்றாள்.

இருபத்தோராம் நாள் இமயமலைச் சாரலில் நந்தினி மேய்ந்துகொண்டிருந்தபோது, ஒரு சிங்கம் திடீரெனப் பாய்ந்து பசுவைப் பிடித்துக்கொண்டது. திலீபன் தன் வில்லை எடுத்து அம்பு எய்யத் தொடங்கினான்; ஆனால் அவன் கை அம்புக் கூட்டில் ஒட்டிக்கொண்டது போல நகர மறுத்தது.

அப்போது சிங்கம் மனிதக் குரலில் பேசியது: 'அரசே, நான் குபேரனின் சேவகன் ஒருவன்; பார்வதியின் தேவதாரு மரத்தை இந்தச் சிங்க வடிவில் காக்கிறேன். வழிதவறி வரும் எதுவும் எனக்கு உணவு.' திலீபன் பணிவுடன், 'இந்தப் பசு என் குருவின் செல்வம். என்னைக் காப்பாற்றும் கடமை எனக்கு. இதற்கு மாற்றாக என் உடலை எடுத்துக்கொள்' என்று பதில் சொன்னான்.

சிங்கம் அவனை மறுக்க முயன்றது. 'நீ ஓர் அரசன்; ஒரு பசுவுக்காக உன் உயிரைத் தருவதா? உன் செல்வமும் புகழும் உனக்குப் போதாதா?' என்றது. திலீபன், 'ஒருவன் தன்னை நம்பியவரைக் காக்காமல் வாழ்வது தன் மானத்துக்கு இழுக்கு. உயிரை விட மானமே பெரிது' என்று உறுதியாகக் கூறினான். அவன் தலை குனிந்து சிங்கத்தின் முன் கிடந்தான்.

அப்போது வானிலிருந்து மலர் மழை பொழிந்தது. சிங்கம் மறைந்தது; அது நந்தினி மாயமாக உருவாக்கிய சோதனை என்பது புலப்பட்டது. நந்தினி அவனது அறத்தையும் மானத்தையும் வியந்து, 'என் பாலைக் குடித்தால் உனக்கு மகன் பிறப்பான்' என்று வரம் அளித்தாள். சில காலத்தில் ரகு பிறந்தான்.

இக்கதை 'அறன் இழுக்காது; மறன் இழுக்கா மானம்' என்ற குறளுக்கு வாழும் எடுத்துக்காட்டு.

A story

Dilipa and Nandini

In the second canto of Kalidasa's Raghuvamsa, the story of King Dilipa is told. Dilipa ruled Ayodhya and was the father of Raghu. He and his wife Sudakshina had no child for a long time. They went to their family preceptor Vasishtha for advice.

Vasishtha asked them to serve the cow Nandini, a daughter of Kamadhenu, at his hermitage. He said that the lack came from a past disrespect shown to Kamadhenu. Dilipa took up the work of tending Nandini. Forgetting that he was a king, he followed the cow like a simple herdsman.

On the twenty-first day, as Nandini was grazing on a slope of the Himalaya, a lion suddenly sprang and seized her. Dilipa took up his bow and began to draw an arrow, but his hand seemed stuck to the quiver and would not move.

Then the lion spoke in a human voice: 'O king, I am a servant of Kubera, guarding Parvati's deodar tree in this lion's form. Whatever strays here is my food.' Dilipa answered humbly, 'This cow is my teacher's wealth. It is my duty to protect her. Take my body in her place.'

The lion tried to dissuade him: 'You are a king. Will you give your life for a cow? Are your wealth and fame not enough?' Dilipa said firmly, 'For a man to live without protecting the one who trusted him is a stain on his honour. Honour is greater than life.' He bowed his head and lay before the lion.

Then flowers rained from the sky. The lion vanished, and it became clear that it was a test conjured by Nandini by her power. Nandini, marvelling at his dharma and honour, granted a boon: 'If you drink my milk, you will have a son.' In time Raghu was born.

This story is a living example of the verse 'not failing dharma, and honour that never fails valour'.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் நேர்மையைக் காப்பதற்காக நீங்கள் எப்போது எதை இழந்தீர்கள்? பின்னர் அது மதிப்புடையது என்று கண்டீர்களா?

To reflect on

When has protecting your integrity cost you something, and did you find, later, that it was worth it?