முதல் மன்னன் பிருது
பாகவத புராணத்தின் நான்காம் ஸ்கந்தத்திலும் விஷ்ணு புராணத்திலும் பிருது மன்னனின் கதை வருகிறது. பிருது முதல் அரசனாகப் போற்றப்படுபவன். அவன் தந்தை வேனன் கொடுங்கோலன்; அவனை முனிவர்கள் அழித்தனர். அந்த நிலையில் நாடு அரசனின்றி தவித்தபோது, முனிவர்கள் வேனனின் உடலைக் கடைந்து பிருதுவை உருவாக்கினர் என்று புராணம் கூறுகிறது. அவனோடு தோன்றியவள் அர்ச்சி என்ற அரசி.
அப்போது பூமியில் உணவு விளையவில்லை. பஞ்சம் நாட்டை வாட்டியது. குடிமக்கள் பிருதுவிடம் வந்து, 'அரசே, எங்களுக்கு உணவு தாருங்கள்' என்று முறையிட்டனர். பிருது பூமி தேவி தன் செல்வத்தை ஒளித்துக்கொண்டதை உணர்ந்து சினம் கொண்டு வில்லை எடுத்தான். பூமி தேவி பசு வடிவில் ஓடினாள்; எங்கும் அவன் அவளைத் துரத்தினான்.
அஞ்சிய பூமி, 'அரசே, என்னைக் கொன்றால் நீ குடிமக்களை எப்படிப் பராமரிப்பாய்? நான் எல்லாவற்றையும் கொடுக்கத் தயார்; ஆனால் என்னை நீ சமநிலையாக்க வேண்டும்' என்றாள். பிருது தன் வில்லால் மலைகளைத் தகர்த்து, நிலத்தைச் சமப்படுத்தினான். அதன் பின் ஊர்கள், நகரங்கள், வயல்களை அமைத்தான். உழவு, ஆநிரை வளர்த்தல், வணிகம் ஆகியவற்றைக் குடிமக்களுக்குக் கற்பித்தான் என்று புராணம் கூறுகிறது. இதுவே 'இயற்றல்'.
பின்னர் பிருது கன்றாகத் தன் மகனையும் பாத்திரமாகத் தன் கரங்களையும் கொண்டு பூமியாகிய பசுவை கறந்தான். அது தானியங்களை அளித்தது. இதுவே 'ஈட்டல்'. அதன் பின் முனிவர்கள், தேவர்கள், அசுரர்கள் எனப் பலரும் தத்தமக்கு வேண்டியதைப் பூமியிடமிருந்து பெற்றனர். ஒவ்வொருவரும் தத்தம் பாத்திரத்தையும் கன்றையும் கொண்டு அவளிடம் கறந்தனர். இதுவே 'வகுத்தல்'.
பிருது நாடு முழுவதும் நீதியோடு காத்தான். அவன் ஆட்சியில் குடிமக்கள் அச்சமின்றி வாழ்ந்தனர். இதுவே 'காத்தல்'. பூமிக்கு 'பிருத்வி' என்ற பெயர் அவன் நினைவாகவே வந்தது என்று மரபு சொல்கிறது.
இந்தக் கதையில் குறள் கூறும் நான்கு கடமைகளும் தெளிவாகத் தெரிகின்றன: வழிகளை உருவாக்கினான், வளத்தைப் பெற்றான், காத்தான், அனைவருக்கும் பகிர்ந்தான். அரசனின் செல்வக் கடமை அவன் சொந்தச் சுகத்துக்காக அல்ல, எல்லாரின் நலனுக்காக என்பதை இது நினைவூட்டுகிறது.
பிருது ஒரு பழம்பெரும் முன்மாதிரி. அவனைப் போலவே நல்ல ஆட்சியாளர் தம் நாட்டின் வளத்தை உருவாக்கவும் பகிரவும் வேண்டும்.