Kural 455 · மனந்தூய்மை செய்வினை தூய்மை இரண்டும் – Tamilone

குறள் 455 · சிற்றினம் சேராமை · Avoiding mean Associations

மனந்தூய்மை செய்வினை தூய்மை இரண்டும்இனந்தூய்மை தூவா வரும்.

Manandhooimai Seyvinai Thooimai Irantum / Inandhooimai Thoovaa Varum

Purity of heart and purity of action depend upon the purity of a man’s company.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

மனத்தின் தூய்மையும் செய்யும் செயலின் தூய்மையும் ஆகிய இரண்டும், ஒருவர் சேரும் இனத்தின் தூய்மையைத் துணையாகக் கொண்டே வந்து சேரும்.

Meaning

Purity of mind and purity of action both come about leaning on the purity of the company one keeps.

சொற்பொருள் Word by word

மனந்தூய்மை: purity of mind
செய்வினை: action, deeds done
தூய்மை: purity
இரண்டும்: both
இனந்தூய்மை: purity of company
தூவா: not separate; as a supporting staff
வரும்: come about

விளக்கம்

இந்தக் குறள் இரண்டு தூய்மைகளைச் சொல்கிறது. ஒன்று உள்ளத்தின் தூய்மை; மற்றொன்று செயலின் தூய்மை. உள்ளம் சிந்தனையின் தோற்றம்; செயல் அதன் வெளிப்பாடு. இரண்டும் நேராக இருந்தால்தான் வாழ்க்கை நேராக இருக்கும். இந்த இரண்டுக்கும் துணையாக வருவது இனத்தின் தூய்மை என்று வள்ளுவர் சொல்கிறார். 'தூவா' என்ற சொல்லுக்குத் 'துணையாக' என்று பொருள் கொள்வதே பெரும்பாலான உரையாசிரியர் கருத்து.

இங்கே 'துணை' என்பது முக்கியம். தூய இனம் நம் தூய்மையை உருவாக்குவதில்லை; அதைத் தாங்குகிறது. ஒரு கொடி வளர்வதற்குக் கொம்பு தேவைப்படுவதுபோல, நல்ல எண்ணம் வளர்வதற்கு நல்ல இனம் தேவைப்படுகிறது. கொம்பு இல்லாத கொடி தரையில் படர்ந்து மிதிபடும்; ஆதரவு கிடைத்தால் உயரே ஏறும்.

நடைமுறையில், ஒருவர் நேர்மையாக இருக்க விரும்புகிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அவரைச் சுற்றியிருப்பவர்கள் எல்லோரும் குறுக்கு வழியில் செல்பவர்களாக இருந்தால், அவருடைய நேர்மை ஒவ்வொரு நாளும் சோதிக்கப்படும். நேர்மையான நண்பர்கள் இருந்தால் அந்த முயற்சி எளிதாகிறது. அதே போல, நல்ல செயல்கள் செய்வதற்கும் உடன் செய்யும் கரங்கள் வேண்டும். எனவே தூய்மையை வேண்டுபவர் முதலில் அதைத் தாங்கும் தோழமையைத் தேட வேண்டும்.

உண்மையில் நல்லவர்களைச் சுற்றி நல்லவர் கூடுவது இயல்பு. ஒரு நல்ல செயல் தொடங்கப்பட்டதும் அதற்கு உதவ விரும்புபவர்கள் தாமாகவே வந்து சேர்கிறார்கள்; ஒரு கூட்டுக்குடும்பத்தில் அறநெறி ஒருவரிடமிருந்து பலருக்குப் பரவுவதும் இப்படித்தான். மாறாக, தீய எண்ணம் கொண்ட கூட்டத்தில் ஒருவர் தூய்மையாக இருக்க முயன்றால், அவர் பல சமயம் கேலிக்கு ஆளாகிறார். இந்தக் குறள் தனிமையான நல்லொழுக்கத்தைச் சிறுமைப்படுத்தவில்லை. ஆனால் மலைப்பாதையில் தனியாகச் செல்வது எவ்வளவு உறுதியான மனிதரையும் சோர்வடையச் செய்யும் என்பதை நினைவூட்டுகிறது. துணையுடன் செல்பவர் தடுமாறினாலும் கைபிடித்து நிறுத்த ஆள் உண்டு. இதுவே இனத்தூய்மையின் மறைவான வலிமை.

Explanation

This verse speaks of two purities. One is the purity of the mind, the other the purity of action. The mind is where thought arises; action is its expression. Life will be straight only if both are straight. Valluvar says that what supports both is the purity of one's company. Most commentators read 'thoovaa' as 'as a support' (a staff or prop), while a few connect it to the word for purity itself.

The idea of support is important. Pure company does not manufacture our purity; it holds it up. A creeper needs a stake to climb, and a good thought needs good company in order to grow. A creeper without a stake sprawls on the ground and is trampled. With support it climbs high.

In practice, suppose someone wishes to be honest. If everyone around him takes shortcuts, his honesty will be tested every single day. If he has honest friends, the same effort becomes lighter. In the same way, good deeds also need companions who will put their hands to them. So whoever wants purity should first look for the fellowship that can hold it up.

This verse also warns us against a lonely sort of virtue. Even strong characters tire when they walk uphill alone. By joining others who share their aims, they conserve their strength and are less likely to fall.

கதை

பள்ளியில் பிரகலாதன்

பாகவத புராணத்திலிருந்து: இரணியகசிபு அசுரர்களின் அரசன்; மிகுந்த ஆற்றல் உடையவன். அவன் தன் மகன் பிரகலாதனைக் குருகுலத்தில் சேர்த்தான். அங்கே ஆசிரியர்களான சண்டனும் அமர்கனும் அசுரச் சிறுவர்களுக்குக் கல்வி கற்பித்தனர். அவர்கள் இரணியனின் ஆட்சிக்கும் செருக்குக்கும் ஏற்ற அரசியல் பாடங்களையே கற்பித்தனர். திருமாலின் பெயரைப் பள்ளியில் சொல்வதே குற்றம் என்ற நிலை இருந்தது. ஆனால் பிரகலாதனின் உள்ளத்தில் திருமாலின் மீது அசையாத பக்தி இருந்தது.

ஒருநாள் ஆசிரியர்கள் வீட்டு வேலைக்காகப் பள்ளியை விட்டுச் சென்றனர். சிறுவர்கள் விளையாடக் கூடினர். அப்போது பிரகலாதன் அவர்களை அன்போடு அழைத்து, "நண்பர்களே, இந்த மனிதப் பிறவி அரிதானது. இதை விளையாட்டில் கழிக்காமல் இறைவனை நினைப்பதில் செலவிடுங்கள்" என்று பேசத் தொடங்கினான்.

அவன் சொற்களில் கடுமை இல்லை; இனிமையும் தெளிவும் இருந்தன. அவன் அவர்களைத் திருத்த வரவில்லை; தன் மகிழ்ச்சியைப் பகிர வந்தான். சிறுவர்களின் மனம் இயல்பிலேயே எளிமையான உண்மைக்கு எளிதில் இளகுகிறது. அசுரச் சிறுவர்கள் முதலில் வியந்தனர். பின்னர் அமைதியாகக் கேட்டனர். அவர்கள் அதுவரை கேட்டிராத ஒரு உலகை அவன் அவர்களுக்குத் திறந்து காட்டினான். சிலர் அவன் அருகில் வந்து அமர்ந்தனர். இன்னும் சிலர் தம் விளையாட்டுப் பொருள்களை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டுக் கேட்டனர். அவர்களுக்கும் இறைவனை நினைப்பதில் இன்பம் தோன்றியது.

ஆசிரியர்கள் திரும்பியபோது, சிறுவர்களின் கண்களில் புதிய ஒளியைக் கண்டு அஞ்சினர். இரணியனுக்குச் செய்தி போனது. அவன் கடும் சினம் கொண்டான். ஆனால் பிரகலாதனின் மன உறுதியை எந்த அச்சமும் அசைக்கவில்லை. அவன் தனக்குத் தோழமையாக இருந்த இறைவனின் நினைவையே துணையாகக் கொண்டிருந்தான்.

இங்கே தூய்மை இரு திசையிலும் செயல்படுவதைப் பார்க்கிறோம். பிரகலாதனுக்கு அவன் தூய உள்ளம் இருந்தது; அதற்குத் துணையாக நாரதரின் உபதேசங்களும் இறை நினைவும் இருந்தன. அதே தூய்மை தன் தோழர்களின் உள்ளத்தையும் செயலையும் தூய்மைப்படுத்தியது. நல்ல இனத்தை நாடுபவன் ஒருநாள் நல்ல இனத்தை உருவாக்குபவனாகவும் மாறுகிறான்.

பிற்காலத்தில் இரணியகசிபு வேண்டியபடி எத்தனை அச்சுறுத்தல்கள் வந்தாலும், பிரகலாதன் நடுங்கவில்லை; நெருப்பிலும் கடலிலும் மலையின் அடியிலும் அவன் மனம் அசையவில்லை என்று புராணம் சொல்கிறது. சிறுவயதில் தோழர்களிடையே பகிர்ந்துகொண்ட அந்த நினைவு அவனுக்குத் தொடர்ந்து வலிமை தந்தது என்று கூறலாம். தூய்மையைப் பகிர்வது ஒருவருடைய தூய்மையையும் வலுப்படுத்துகிறது.

A story

Prahlada in the Schoolroom

From the Bhagavata Purana: Hiranyakashipu was king of the asuras. He placed his son Prahlada in a gurukula where the teachers Shanda and Amarka taught the asura boys. They taught lessons suited to the rule and the pride of Hiranyakashipu. But in Prahlada's heart there was an unshakeable devotion to Vishnu.

One day the teachers left the school to attend to household work and the boys gathered to play. Prahlada called them affectionately and began to speak: "Friends, this human birth is rare. Do not spend it merely in play; spend it in remembering the Lord."

There was no harshness in his words, only sweetness and clarity. He had not come to correct them; he had come to share his joy. The asura boys were first astonished, then listened quietly. He opened before them a world they had never heard of. Some came and sat near him. They too began to find joy in remembering God.

When the teachers returned, they were frightened by the new light in the boys' eyes. The news went to Hiranyakashipu, who flew into a rage. But no fear could shake Prahlada's resolve. He held to the remembrance of the Lord, which had been his true companion.

Here we see purity working in both directions. Prahlada had a pure heart, supported by the teachings of Narada and by the memory of God. That same purity cleansed the hearts and deeds of his companions. The one who seeks good company may one day become the one who creates it.

In the days that followed, however many threats Hiranyakashipu made, Prahlada did not tremble. One may say that the memory of sharing his faith with his friends in childhood kept giving him strength. To share purity also strengthens one's own.

சிந்தனைக்கு

யாருடைய நிலையான நன்மை உங்களைத் தாங்கியிருக்கிறது? நீங்கள் யாரைத் தாங்க முடியும்?

To reflect on

Whose steady goodness has held you up, and whom might you hold up in turn?