Kural 451 · சிற்றினம் அஞ்சும் பெருமை சிறுமைதான்

இலங்கையை விட்டு விலகிய விபீடணன்

இராமாயணத்திலிருந்து: இராவணன் சீதையைச் சிறைப்படுத்திய பிறகு, இலங்கையின் அவையில் ஒவ்வொரு நாளும் போர் பற்றிய பேச்சே நிறைந்திருந்தது. சபையில் இருந்தவர்களில் பலர் மன்னனுக்கு மகிழ்ச்சி தரும் சொற்களையே சொன்னார்கள். "இராமன் ஒரு மனிதன்தான்; உங்கள் பெருமைக்கு முன் அவன் எம்மாத்திரம்!" என்று புகழ்ந்தார்கள். அந்தப் புகழ்ச்சியைக் கேட்டு இராவணனின் செருக்கு மேலும் வளர்ந்தது.

அவனுடைய தம்பி விபீடணன் மட்டும் அங்கே வேறு விதமாக நின்றான். அவன் அறநெறியை மதிப்பவன். அவையின் ஆரவாரத்தைக் கண்டு அவன் மனம் அஞ்சியது. அவன் பணிவுடன் எழுந்து, "அண்ணா, பிறர் மனைவியைச் சிறைவைப்பது அழிவுக்கே வழி. சீதையை மதிப்புடன் இராமனிடம் ஒப்படைத்துவிடுங்கள். அதுவே நம் குலத்தைக் காக்கும்" என்று மீண்டும் மீண்டும் வேண்டினான்.

புகழ்ச்சியில் பழகிய இராவணனுக்கு அந்த உண்மை கசந்தது. சினம் கொண்டு தம்பியைக் கடுமையாகப் பேசினான். அவையில் இருந்த தோழர்கள் சிரித்து ஆமோதித்தார்கள். அந்த நொடியில் விபீடணன் உணர்ந்தான்: தன்னைச் சூழ்ந்திருக்கும் இந்த அவையில் தான் தங்கினால் ஒன்று தன் மனச்சாட்சியை இழக்க வேண்டும், அல்லது தன் குலத்தோடு அழிய வேண்டும். சிறுமை நிறைந்த அந்த அவையை அவன் அச்சத்தோடு பார்த்தான்.

அந்த இரவு நேரத்தில் அவன் நெடுநேரம் சிந்தித்தான். தாயின் முகம், அண்ணனின் பழைய பாசம், இலங்கையின் மாளிகைகள் எல்லாம் நினைவில் வந்தன. ஆனால் அறத்தின் குரல் அவற்றைவிடப் பெரியதாக ஒலித்தது.

அவன் தன் நம்பிக்கைக்குரிய சில அமைச்சர்களுடன் இலங்கையை விட்டு வெளியேறினான். கடலைக் கடந்து இராமனின் பாசறையை அடைந்தான். சுக்ரீவன் முதலிய வானரத் தலைவர்கள் அவனை ஐயத்தோடு பார்த்தனர். ஆனால் இராமன் அவன் அடைக்கலம் வேண்டி வந்ததை அறிந்து, அன்புடன் ஏற்றுக்கொண்டான். பின்னாளில் இலங்கை அரசாட்சி அறநெறியில் நிற்கும் விபீடணனுக்கே வழங்கப்பட்டது.

தம் அண்ணனின் சபை தனக்குக் குடும்பம்போல் இருந்தாலும், அதன் சிறுமையை விபீடணன் அஞ்சினான். அந்த அச்சமே அவனுக்கு வாழ்வையும் பெருமையையும் தந்தது. விபீடணனின் செயல் எளிதான ஒன்றன்று. தாய்நாட்டை, உடன்பிறந்தவனை, அரண்மனை வாழ்வை எல்லாம் விட்டு வெளியேறுவது பெரும் துணிவு. ஆனால் தீமையின் நடுவே இருந்துகொண்டு தூய்மையாக வாழ முடியாது என்பதை அவன் உணர்ந்திருந்தான். அந்த உணர்வே அவனை வழிநடத்தியது.

சிறுமையைக் கண்டு அஞ்சுவது பெருமையின் அடையாளம் என்பதற்கு இது ஓர் எடுத்துக்காட்டு.

Vibhishana Leaves Lanka

From the Ramayana: After Ravana had imprisoned Sita, the court of Lanka talked of nothing but war. Many in the assembly said only the words that pleased the king. "Rama is only a man. Before your glory, what is he?" they flattered, and Ravana's pride grew with every compliment.

Only his younger brother Vibhishana stood differently in that hall. He honoured dharma, and the noise of the court frightened him. He rose humbly and pleaded again and again: "Brother, to hold another man's wife captive is the road to ruin. Return Sita with honour to Rama. That alone will save our house."

To a king used to flattery, this truth tasted bitter. Ravana grew angry and spoke harshly to his brother. The companions in the court laughed and nodded approval. In that instant Vibhishana understood that if he stayed among them he must either lose his conscience or perish together with his clan. He looked at that assembly, full of petty minds, with dread.

That night he thought for a long time. The face of his mother, his brother's old affection and the palaces of Lanka all rose in his memory. Yet the voice of dharma sounded louder than all of them.

He left Lanka with a few trusted ministers, crossed the sea and reached the camp of Rama. Sugriva and other leaders of the vanaras looked at him with suspicion. But Rama, learning that he had come seeking refuge, received him with affection. In later days the kingdom of Lanka was given to Vibhishana, who stood by dharma.

Though his brother's court was as close to him as family, Vibhishana feared its smallness. That fear gave him both life and honour. It is an example of how shrinking from petty company can itself be the mark of greatness.