படகோட்டி குகன்
இராமாயணத்திலிருந்து: தந்தையின் சொல்லைக் காக்க இராமன் வனவாசம் புறப்பட்டு, சீதையோடும் இலக்குவனோடும் கங்கைக் கரையை அடைந்தான். அங்கே சிருங்கிபேரம் என்ற ஊரில் வேடர் தலைவன் குகன் வாழ்ந்தான். அவன் ஒரு படகோட்டி; காட்டில் வளர்ந்தவன்; கல்வி அதிகம் இல்லாதவன். ஆனால் உள்ளம் தூய அன்பால் நிறைந்தவன்; வருவோர் போவோருக்குப் பிரதிபலன் எதிர்பாராமல் உதவுபவன். இராமன் வருகிறான் என்று கேட்டதும், தேனும் மீனும் காணிக்கையாக எடுத்துக்கொண்டு ஓடி வந்தான்.
குகன் இராமனைக் கண்டதும் கண்ணீர் மல்கி வணங்கினான்; தான் வாழ்நாள் முழுவதும் காத்திருந்த ஒருவனைக் கண்டதுபோல் உணர்ந்தான். "இது உன்னுடைய நாடுதான்; இங்கே தங்கி, என் குடிசையிலேயே இரு" என்று வேண்டினான். இராமன் அவனை அன்போடு அணைத்தான். "நீ என் தம்பியைப் போன்றவன்; இனி நாங்கள் உன்னோடு சேர்ந்து ஐவராயினோம்" என்று கூறியதாக மரபு சொல்கிறது. தமிழ் இராமாயணம் இதை நெகிழ்ச்சியோடு பாடுகிறது.
குகனின் மனத்தில் ஏற்கெனவே நன்மை இருந்தது; அது அவனுக்குத் தானாகவே வந்த செல்வம். ஆனால் இராமனோடு அவன் கொண்ட தோழமையே அவனுடைய பெயரை உலகம் முழுவதும் பரப்பியது. காட்டில் மீன்பிடித்து வாழ்ந்த, எந்த நூலும் கற்காத ஒரு படகோட்டியின் பெயர் இன்றும் எல்லா இராமாயணங்களிலும் நிலைத்து நிற்கிறது.
மறுநாள் விடியலில் குகன் தன் படகில் இராமனையும் சீதையையும் இலக்குவனையும் ஏற்றிக் கங்கையைக் கடத்தினான். பின்னர் பரதன் படையுடன் வந்தபோது, குகன் முதலில் ஐயம் கொண்டான். ஆனால் பரதனின் துயரத்தைக் கண்டு மனம் இளகி, அவனையும் வழிகாட்டிக் கொண்டு சென்றான்.
மனநலமே குகனின் செல்வம்; இராமனோடு கொண்ட இனநலமே அவன் புகழ். இரண்டும் இணைந்ததால்தான் ஒரு எளிய படகோட்டியின் பெயர் யுகங்கள் கடந்தும் சொல்லப்படுகிறது.
கங்கையின் அக்கரையில் இராமன் தங்கியிருந்த அந்த ஓர் இரவு குகனின் வாழ்வின் முழு அர்த்தமாகிப் போனது. இராமன் தரையில் பரப்பிய இலைப்படுக்கையில் உறங்கியபோது, குகன் இரவு முழுவதும் வில்லோடு காவல் நின்றான் என்று கதை சொல்கிறது.
குகன் எந்த அரசவையிலும் அமர்ந்ததில்லை; எந்த நூலையும் இயற்றியதில்லை. ஆனாலும் அவன் பெற்ற புகழுக்கு யாரும் ஈடு சொல்ல முடியாது. அவன் செல்வம் அன்பு; அவன் துணை இறைவடிவான இராமன். அந்த இரண்டும்தான் அவனை உலகறியச் செய்தன.