Kural 489 · எய்தற் கரியது இயைந்தக்கால் அந்நிலையே

மீன் கண்ணை எய்த அர்ஜுனன்

மகாபாரதத்திலிருந்து (ஆதி பர்வம்): பாஞ்சால நாட்டு அரசன் துருபதன் தன் மகள் திரௌபதிக்குச் சுயம்வரம் அறிவித்தான். ஒரு பெரிய வில் அரங்கத்தில் வைக்கப்பட்டது. உயரத்தில் சுழன்று கொண்டிருந்த ஒரு பொன் மீன் இலக்கு. அதன் கீழே ஒரு நீர்த்தொட்டி. நீரில் தெரியும் மீனின் பிரதிபிம்பத்தைப் பார்த்தே, அந்த வில்லால் ஐந்து அம்புகளில் மீனின் கண்ணை எய்ய வேண்டும். அதைச் செய்பவனுக்கே திரௌபதி மணமகள் என்பது அறிவிப்பு.

நாடு நாடாக அரசர்கள் வந்தனர். துரியோதனன், சிசுபாலன், ஜராசந்தன் எனப் பலர் ஒவ்வொருவராக எழுந்து வில்லைத் தூக்க முயன்றனர். பலரால் அந்த வில்லை அசைக்கக்கூடச் செய்ய இயலவில்லை. சிலர் வில்லை வளைத்தாலும் கடைசி நாணை ஏற்ற முடியாமல் தோற்றனர். மண்டபத்தில் ஏமாற்றம் பரவியது. கர்ணன் வில்லைக் கையில் எடுத்ததாகவும், ஆனால் அவன் முயற்சியைத் திரௌபதி தடுத்ததாகவும் சில மரபுகள் சொல்கின்றன.

அப்போது அந்தண வேடத்தில் இருந்த அர்ஜுனன் மெல்ல எழுந்தான். மண்டபத்தில் இருந்த அரசர்கள் அவனை எள்ளி நகைத்தனர். "ஒரு அந்தணன் இதைச் செய்வானா?" என்றனர். ஆனால் அர்ஜுனன் கலங்கவில்லை. இது தனக்கு வாய்த்த அரிய வாய்ப்பு என்பதை அவன் உணர்ந்தான். பலர் தவறவிட்ட இடத்தில் தான் தவறவிடக் கூடாது என்று தீர்மானித்தான்.

அவன் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, வில்லைத் தொட்டு வணங்கி, எளிதாக வளைத்து நாணேற்றினான். நீரில் மீனின் பிரதிபிம்பத்தை நோக்கினான். மேலே பார்க்காமல் நீரில் பார்த்தபடி அம்பை எய்தான். அம்பு பறந்து சென்று மீனின் கண்ணைத் துளைத்தது. மீன் கீழே விழுந்தது. மண்டபத்தில் வாழ்த்தொலி முழங்கியது.

திரௌபதி மலர் மாலையுடன் அர்ஜுனனை நோக்கி நடந்தாள். இவ்வாறு அரிய வாய்ப்பு வாய்த்தவுடன் அந்தக் கணமே தன் ஆற்றலைப் பயன்படுத்தியதால், மற்றவர்களால் செய்ய இயலாத செயலை அர்ஜுனன் செய்து முடித்தான். இந்த நிகழ்வே பாண்டவர்கள் மீண்டும் பாஞ்சால நாட்டின் துணையைப் பெற வழியானது.

அர்ஜுனன் அந்த நாளுக்கு முன் ஆண்டுக்கணக்கில் வில் பயிற்சி பெற்றிருந்தான். துரோணரிடம் கற்ற வித்தை, இரவில் இருளிலும் இலக்கு தவறாத பழக்கம் என்ற தயாரிப்புகள் அந்தக் கணத்தில் பயன்பட்டன. வாய்ப்புக் கதவு திறந்தபோது அவன் உள்ளே நுழையத் தயாராக இருந்தான்.

வாய்ப்பு எப்போது வருமோ என்று காத்திருந்த அர்ஜுனன், அது வந்ததும் தயங்காமல் செயல்பட்டான். காலமறிந்து செயல்படுவோர்க்கு எய்தற்கரிய வாய்ப்பு வாய்க்கும்; அது வாய்த்த கணத்தில் செய்தற்கரிய செயலைச் செய்வோர் வாழ்வில் உயர்வார் என்பதற்கு இது ஒரு சான்று.

Arjuna and the Eye of the Fish

From the Mahabharata (Adi Parva): Drupada, king of Panchala, announced a svayamvara for his daughter Draupadi. A great bow was placed in the hall. High above hung a revolving golden fish as the target, and beneath it a tank of water. Looking only at the fish's reflection in the water, one had to pierce the eye of the fish with five arrows from that bow. The one who did so would win Draupadi.

Kings came from many lands. Duryodhana, Shishupala, Jarasandha and many others rose one by one to lift the bow. Many could not even move it. Some bent the bow but could not string the last loop and failed. Disappointment spread through the hall. Some traditions say that Karna took the bow, but Draupadi stopped him.

Then Arjuna, disguised as a brahmin, rose quietly. The kings in the hall laughed. "Will a brahmin do this?" they said. But Arjuna was not shaken. He realised that this was a rare chance. Where many had failed, he resolved not to miss it.

He concentrated his mind, touched the bow in reverence, bent it easily and strung it. He gazed at the reflection of the fish in the water. Without looking up, he shot an arrow looking in the water. The arrow flew and pierced the eye of the fish. The fish fell. The hall rang with cheers.

Draupadi walked toward Arjuna with a garland of flowers. Because he used his ability at that very moment when the rare opportunity came, Arjuna achieved what others could not. This event also became the way for the Pandavas to gain the support of Panchala once more.

Arjuna had waited for an opportunity; when it came, he acted without hesitation. It is a witness that those who act knowing the time will meet rare chances, and those who do the rare deed at that moment rise in life.