Kural 843 · அறிவிலார் தாந்தம்மைப் பீழிக்கும் பீழை

வாய்திறந்த ஆமை

பஞ்சதந்திரத்தின் முதல் தந்திரத்திலும் ஐந்தாம் தந்திரத்திலும் வரும் புகழ்பெற்ற கதை இது. ஒரு குளத்தில் கம்புகிரீவன் என்ற ஆமை வாழ்ந்தது. அதற்கு இரண்டு அன்னப் பறவை நண்பர்கள் இருந்தன. ஒரு பெரும் வறட்சி வந்தபோது குளம் வற்றத் தொடங்கியது. அன்னங்கள் ஆமையிடம், "நண்பா, இங்கே இருந்தால் உயிர் போகும். நாங்கள் உன்னை வேறு குளத்துக்குக் கொண்டு செல்கிறோம்" என்றன.

அவை ஒரு குச்சியைக் கொண்டுவந்து, "இதன் நடுவே உன் வாயால் கவ்விக்கொள். நாங்கள் இரு முனைகளையும் எங்கள் அலகுகளால் பிடித்துப் பறப்போம். ஆனால் வழியில் எவர் என்ன சொன்னாலும் நீ வாய் திறந்து பேசவே கூடாது" என்று கண்டிப்பாகச் சொல்லின. ஆமை ஒப்புக்கொண்டது.

அவர்கள் வானத்தில் பறந்தபோது கீழே இருந்த ஒரு ஊர்ச் சிறுவர்கள் அந்தக் காட்சியைக் கண்டு கூச்சலிட்டு சிரித்தனர். "இதோ பாருங்கள், வானத்தில் ஆமை பறக்கிறது!" என்றனர். ஆமைக்கு அது பொறுக்கவில்லை. தன் அறிவைக் காட்டும் ஆசை எழுந்தது. "இது என் நண்பர்களின் ஏற்பாடு" என்று பதில் சொல்ல வாய் திறந்தது.

வாய் திறந்ததும் குச்சி நழுவியது. ஆமை கீழே விழுந்து உடைந்து இறந்தது. அதை வீழ்த்தியவர் எந்தப் பகைவரும் அல்லர்; அதன் சொந்த நாவே. நண்பர்களின் அறிவுரையும், அவர்கள் செய்த உதவியும் இருந்தும் தன் அடக்கமின்மையால் அது அழிந்தது.

இக்கதை 'அறிவிலார் தாம் தம்மைப் பீழிக்கும் பீழை செறுவார்க்கும் செய்தல் அரிது' என்ற குறளின் உண்மையை நேரடியாகக் காட்டுகிறது. எந்தப் பகைவனும் ஆமையை வானத்திலிருந்து தள்ளியிருக்க முடியாது. ஆமையே தன்னைத் தள்ளிக்கொண்டது.

நண்பர்களின் அறிவுரையைப் புறக்கணிக்கும் தருணங்களில் நாமும் ஆமையாகிறோம். நம் வெற்றியையோ பெருமையையோ பிறருக்குக் காட்ட வேண்டும் என்ற ஆசை நம்மைச் சில கணங்களில் வீழ்த்தக்கூடும். அவ்வப்போது நாவை அடக்கும் பயிற்சியே இதற்கான மருந்து.

பஞ்சதந்திரம் இதன் முடிவில் 'நல்ல நண்பரின் சொல்லைக் கேளாதவன் ஆமையைப் போல் அழிவான்' என்று கூறுகிறது.

இந்த ஆமையின் கதையை இன்றும் குழந்தைகளுக்குச் சொல்லும்போது, வாயை அடக்கும் பயிற்சி எவ்வளவு முக்கியம் என்று பெரியவர்கள் வலியுறுத்துவர். வானத்தில் பறக்கும் நிலையிலும் ஆமைக்குத் தன் உயிரைவிடப் புகழ் முக்கியமாகத் தோன்றியது. அந்த ஒரு கணத்தின் விருப்பம் நீண்ட கால நட்பின் உதவியையும் வீணாக்கியது. நாமும் பிறர் எள்ளும்போது உடனே பதில் சொல்லவேண்டும் என்ற உந்துதலை அடக்கி, இலக்கை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

The Tortoise Who Opened His Mouth

This is a famous tale in the Panchatantra. In a certain pond lived a tortoise named Kambugriva. It had two swan friends. When a great drought came, the pond began to dry up. The swans said to the tortoise, 'Friend, if you stay here you will die. We will carry you to another pond.'

They brought a stick and said sternly, 'Hold this by the middle in your mouth. We will fly holding the two ends in our beaks. But whatever anyone says on the way, you must not open your mouth to speak.' The tortoise agreed.

As they flew in the sky, village children below saw the sight and laughed and shouted, 'Look, a tortoise is flying in the sky!' The tortoise could not bear it. A desire to show its cleverness rose. 'This is the arrangement of my friends,' it opened its mouth to answer.

As it opened its mouth the stick slipped. The tortoise fell, broke and died. It was no enemy that brought it down; it was its own tongue. Despite the advice of its friends and the help they gave, it was destroyed by its lack of restraint.

This story directly shows the truth of the verse 'arivilaar thaan thammaip peezhikkum peezhai seruvaarkkum seydhal arithu'. No enemy could have pushed the tortoise down from the sky. The tortoise pushed itself.

When we ignore the advice of friends we too become the tortoise. The desire to show others our success or pride can bring us down in a few moments. The medicine is the practice of controlling the tongue from time to time.

At its end the Panchatantra says, 'He who does not heed the word of a good friend perishes like the tortoise.'