Kural 844 · வெண்மை எனப்படுவ தியாதெனின் ஒண்மை

நாரதரின் செருக்கு

பாகவதம் மற்றும் பிற புராணங்களில் நாரதர் பற்றிய ஒரு கதை வருகிறது. நாரதர் மாபெரும் திருமால் பக்தர். வீணை மீட்டி "நாராயண நாராயண" என்று பாடிக்கொண்டு மூவுலகிலும் சஞ்சரிப்பவர். ஒருமுறை அவர் தவம் செய்து காமனை வென்றதாக எண்ணினார். சிவபெருமான் அவரை எச்சரித்தார்: "இதை திருமாலிடம் சொல்லாதே." ஆனால் நாரதர் செருக்குடன் திருமாலிடம் சென்று தம் வெற்றியைக் கூறினார்.

திருமால் அவர் செருக்கை உணர்ந்து அதை நீக்க விரும்பினார். அவர் தன் மாயையால் ஓர் அழகான நகரத்தை உருவாக்கினார். அந்த நகரத்தின் அரசனுக்கு விஷ்ணுமாயை என்ற அழகிய மகள் இருந்தாள். அவளுடைய சுயம்வரம் நடந்துகொண்டிருந்தது. நாரதர் அவள் அழகைக் கண்டு மயங்கினார். தம் வெற்றிப் பெருமை மறந்து அவளை மணக்க ஆசைப்பட்டார்.

நாரதர் திருமாலிடம் சென்று, "அந்த இளவரசி என்னை மணக்கும்படி எனக்கு உங்கள் வடிவத்தைத் தாருங்கள்" என்று வேண்டினார். திருமால் "உமக்கு நன்மை தருவதையே செய்வேன்" என்று கூறி, அவரை ஒரு குரங்கு முகத்துடன் மாற்றினார். நாரதர் தம் முகம் தெரியாமல் சுயம்வரத்துக்குச் சென்றார். இளவரசி நாரதரைக் கடந்து திருமாலுக்கே மாலை சூட்டினாள். சபையினர் நாரதரின் குரங்கு முகத்தைக் கண்டு சிரித்தனர்.

நாரதர் நீரில் தம் உருவத்தைக் கண்டு கோபமும் வெட்கமும் அடைந்தார். திருமாலைச் சபித்தார். பிறகு அந்த நகரமும் இளவரசியும் மாயமாய் மறைந்தனர். நாரதர் தம் செருக்கையும் தவறையும் உணர்ந்து மன்னிப்பு கேட்டார். திருமால் அவரை அன்போடு ஆசீர்வதித்தார்.

இக்கதையில் நாரதர் மிகப் பெரிய பக்தர், அறிஞர். ஆயினும் 'நான் காமனை வென்றேன்' என்ற செருக்கு அவரை மயக்கியது. இதுவே 'ஒண்மை உடையம் யாம் என்னும் செருக்கு' என்ற வெண்மை. அறிவில்லாதவனுக்கு மட்டுமல்ல, அறிவுடையவனுக்கும் செருக்கு வந்தால் வெண்மை வருகிறது.

திருமாலின் இந்தச் செயலை மரபு கருணையுடன் பார்க்கிறது: அவர் நாரதரைத் தண்டிக்கவில்லை; அவருடைய செருக்கை நீக்கி அவரை உயர்த்தினார். பணிவு ஒரு பக்தனுக்குரிய முதல் குணம் என்பதை இக்கதை சொல்கிறது.

நாரதரின் கதை இன்னும் ஒரு நுட்பத்தைக் காட்டுகிறது: செருக்கு மிகப்பெரிய ஞானிகளிடமும் நுழையக்கூடும் என்பதே அது. அவர் தவம் செய்தவர், பக்தர்; ஆயினும் ஒரு சிறு வெற்றி அவரை மயக்கியது. திருமால் அதைத் தண்டனையாக அல்ல, அன்பான பாடமாகவே தந்தார். இறுதியில் நாரதர் முன்பைவிட அதிகப் பணிவுடனும் தெளிவுடனும் உலகில் உலவலானார். செருக்கு உடைந்தபோது அவர் பக்தி மேலும் ஆழமாயிற்று என்று மரபு கூறுகிறது.

Narada's Pride

The Bhagavata and other Puranas have a story about Narada. Narada is a great devotee of Vishnu, wandering the three worlds playing his veena and singing 'Narayana, Narayana'. Once, after doing penance, he thought he had conquered desire. Shiva warned him, 'Do not tell this to Vishnu.' But Narada went proudly to Vishnu and told of his victory.

Vishnu sensed his pride and wished to remove it. By his maya he created a beautiful city. The king of that city had a lovely daughter named Vishnumaya. Her svayamvara was in progress. Narada was bewitched by her beauty. Forgetting the glory of his victory, he longed to marry her.

Narada went to Vishnu and begged, 'Give me your form so that the princess will marry me.' Vishnu said, 'I will do what is good for you,' and changed him to have a monkey's face. Narada, unaware of his face, went to the svayamvara. The princess passed Narada and garlanded Vishnu. The assembly laughed at Narada's monkey face.

Narada saw his reflection in water and was filled with anger and shame. He cursed Vishnu. Then the city and the princess vanished like magic. Narada realised his pride and error and asked pardon. Vishnu blessed him lovingly.

In this tale Narada is a very great devotee and scholar. Yet the pride 'I have conquered desire' deluded him. This is the 'venmai', the 'onmai udaiyam yaam ennum serukku'. Not only the unwise but even the wise falls into shallowness when pride comes.

Tradition looks at Vishnu's act with compassion: he did not punish Narada; he removed his pride and raised him. The story says that humility is the first quality of a devotee.