Kural 845 · கல்லாத மேற்கொண் டொழுகல் கசடற – Tamilone

கல்லாத மேற்கொண் டொழுகல் கசடறவல்லதூஉம் ஐயம் தரும்.

Kallaadha Merkon Tozhukal Kasatara / Valladhooum Aiyam Tharum

Behold the fool that pretendeth unto knowledge that be possesseth not: he raiseth doubts even as to those things that he really knoweth.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

தான் கற்காத துறையில் கற்றவன் போல நடிப்பது, குற்றமின்றி அவன் அறிந்த துறையையும் ஐயத்துக்கு உள்ளாக்கும்.

Meaning

Acting as if one knows what one has not learnt casts doubt even on what he knows well and without flaw.

சொற்பொருள் Word by word

கல்லாத: what is not learned
மேற்கொண்டு: taking upon
ஒழுகல்: conducting oneself
கசடற: flawlessly
வல்லதூஉம்: even what he knows well
ஐயம்: doubt
தரும்: will give

விளக்கம்

இக்குறள் நடிப்பு அறிவின் ஆபத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது. ஒருவன் தனக்குத் தெரியாத துறையை அறிந்தது போல் காட்டிக்கொண்டு நடந்தால், அவன் உண்மையில் நன்கு அறிந்த துறையைப் பற்றிக்கூட மற்றவர்கள் ஐயம் கொள்வார்கள் என்கிறார் வள்ளுவர். 'கசடு அற வல்லதூஉம்' என்றால் குற்றமின்றிச் செய்ய வல்ல துறையும் என்று பொருள். அதாவது அவன் சிறந்த திறனுடைய துறையிலும் நம்பிக்கை இழப்பான்.

இதில் உளவியல் உண்மை உள்ளது. நாம் ஒருவர் ஒரு விஷயத்தில் பொய்யாகத் தெரிந்ததாகக் காட்டுவதை அறிந்துவிட்டால், அவர் சொல்லும் மற்ற விஷயங்களையும் நம்ப மாட்டோம். ஒரு மருத்துவர் ஆரோக்கியம் பற்றிப் பேசும்போது அரசியல் பற்றிப் பொய்யாகப் பேசினால் அவர் மருத்துவ ஆலோசனையையும் சந்தேகிப்போம். ஆகவே நடிப்பு அறிவு அவன் உண்மையான பலத்தையும் அழிக்கிறது.

மேலும் வள்ளுவர் 'ஒழுகல்' என்ற சொல்லால் நடிப்பு என்பது ஒரு தொடர்ச்சியான நடத்தை என்பதைக் குறிக்கிறார். ஒருமுறை தவறாகக் கூறுவது அல்ல; தெரியாததைத் தெரிந்ததாகத் தொடர்ந்து பேசுவது. அது பழக்கமாகும்போது அவன் உண்மையான அறிவு கூட நம்பகத்தன்மை இழக்கிறது.

இன்றைய வாழ்வில் எல்லாவற்றிலும் கருத்து சொல்ல வேண்டும் என்ற அழுத்தம் உள்ளது. ஆனால் 'இது எனக்குத் தெரியாது; தெரிந்தவரிடம் கேளுங்கள்' என்று சொல்பவர் உண்மையில் அதிக நம்பிக்கையைப் பெறுகிறார். தன் அறிவின் எல்லையைச் சொல்வது பலவீனம் அல்ல; அதுவே நம்பகத்தன்மையின் அடிப்படை.

ஆகவே தெரிந்ததை உறுதியாகவும், தெரியாததை பணிவாகவும் சொல்லும் பழக்கம் நமக்கு நன்மை தரும்.

தவறு இல்லாமல் செய்யக்கூடிய துறையிலும் நம்பிக்கை இழப்பது என்பது நடிப்பின் மிகப் பெரிய விலை. ஆகவே நம்பகத்தன்மையை நாம் மெல்ல மெல்ல உண்மையின் மூலம் கட்டுகிறோம்; ஒரு பொய்யான பாவனை அதை ஒரே நாளில் இடித்துவிடக்கூடும். இதை உணர்வது நம் பேச்சில் நிதானத்தையும் நேர்மையையும் கொண்டுவரும்.

Explanation

This verse brings out the danger of pretended knowledge. If a man acts as though he knows a field he does not know, others will come to doubt even the field he truly knows well, says Valluvar. 'Kasadu ara vallathoom' means even the field he can perform flawlessly. That is, he will lose trust even in the area of his best ability.

There is a psychological truth here. If we find that someone falsely pretends to know in one matter, we do not trust the other things he says. If a doctor speaks falsely about politics while speaking about health, we also doubt his medical advice. So pretended knowledge destroys his true strength.

Further, by the word 'ozhugal' Valluvar shows that the pretence is a continuous conduct, not a single slip. Speaking continually of what he does not know as known. When this becomes habit even his real knowledge loses credibility.

In today's life there is pressure to have an opinion on everything. But the one who says 'I do not know this, ask someone who does' actually earns more trust. Naming the limit of one's knowledge is not weakness; it is the basis of credibility.

So the habit of saying what we know firmly and what we do not know humbly will bring us good.

கதை

போலி வைத்தியர்

ஒரு சிற்றூரில் முத்தையா என்ற மனிதர் இருந்தார். அவருக்குச் சில கை வைத்திய முறைகள் நன்றாகத் தெரியும். குறிப்பாக வயிற்றுவலிக்கும் காய்ச்சலுக்கும் மூலிகை மருந்து தருவதில் அவர் திறமையானவர். ஊரார் அவரிடம் நம்பிக்கை வைத்திருந்தனர். அவர் கொடுத்த கசாயங்கள் பல குழந்தைகளுக்கு நலம் தந்தன.

காலப்போக்கில் புகழ் அவருக்குச் செருக்கை ஊட்டியது. அவர் எலும்பு முறிவு, கண் நோய், மனநோய் என எல்லாவற்றுக்கும் தனக்கு மருந்து தெரியும் என்று கூற ஆரம்பித்தார். தனக்குத் தெரியாத எதையும் 'தெரியாது' என்று சொல்ல அவர் மனம் ஒப்பவில்லை.

ஒருநாள் ஒரு சிறுவன் மரத்திலிருந்து விழுந்து கை முறிந்தபோது அவனைக் கொண்டு வந்தனர். முத்தையா மூலிகைப் பற்று போட்டு, "இது போதும்" என்றார். கை சரியாகக் கூடவில்லை. சிறுவன் வலியால் துடித்தான். பின்னர் நகரத்து மருத்துவரிடம் காட்டியபோது எலும்பு தவறாக ஒட்டிவிட்டதாகச் சொன்னார்கள்.

அதன் பிறகு ஊரார் முத்தையாவின் மற்ற மருந்துகளையும் சந்தேகிக்கத் தொடங்கினர். "இவர் எலும்பைத் தவறாகக் கையாண்டார்; வயிற்று மருந்தும் சரியா என்று யார் கண்டது?" என்றனர். அவரிடம் செல்வோர் குறைந்தனர். அவர் உண்மையாகத் திறமை பெற்றிருந்த வயிற்று வைத்தியத்திலும் நம்பிக்கை இழந்தார்.

முதிய ஆசிரியர் அவரிடம், "கல்லாத மேற்கொண்டு ஒழுகல் கசடு அற வல்லதூஉம் ஐயம் தரும் என்கிறார் வள்ளுவர். தெரிந்ததை மட்டும் செய்; தெரியாததை 'தெரியாது' என்று சொல்" என்றார்.

முத்தையா தம் தவற்றை ஒப்புக்கொண்டு ஊர் முன் மன்னிப்பு கேட்டார். அதன்பின் அவர் எலும்புக்கோ கண்ணுக்கோ தாமாக மருந்து தராமல், நகரத்து மருத்துவரிடம் அனுப்பிவைத்தார். அவரின் வயிற்று வைத்தியத்தில் ஊரார் மீண்டும் நம்பிக்கை வைத்தனர். தன் எல்லையை அறிவதே அவரை மீட்டது.

முத்தையாவின் கதை நம் ஊர்களில் பல வடிவங்களில் உண்டு. திறமைக்கும் புகழுக்கும் இடையில் நிற்கும் மெல்லிய கோடு பணிவு. அந்தக் கோட்டைத் தாண்டியதும் திறமையும் ஐயத்துக்கு உள்ளாகிறது. அவர் தன் தவற்றை ஒப்புக்கொண்டு திரும்பிய கணமே மீட்சியின் தொடக்கமாயிற்று. தவறை ஒப்புக்கொள்வது நம்பிக்கையைக் குறைப்பதில்லை; அது பெரும்பாலும் அதை மீண்டும் உருவாக்குகிறது. இக்கதை ஊரில் எல்லோருக்கும் ஒரு நினைவூட்டலாகவும் அமைந்து, தெரியாததைத் தெரியாது என்று கூறும் துணிவை மதிக்கும் பண்பாட்டை வளர்த்தது; அது ஒரு சிறிய கிராமத்தில் பெரிய பாடமாயிற்று.

A story

The Pretender Healer

In a small village lived a man named Muthaiah. He knew some home-remedy methods well, especially giving herbal medicines for stomach ache and fever. The villagers trusted him. The decoctions he gave brought health to many children.

With time, fame fed his conceit. He began to claim that he knew remedies for everything: fractures, eye diseases, mental ailments. His heart would not allow him to say 'I do not know' about anything.

One day a boy who had fallen from a tree and broken his arm was brought. Muthaiah applied an herbal poultice and said, 'This is enough.' The arm did not set. The boy writhed in pain. Later, when shown to a town doctor, they said the bone had set wrongly.

After that the villagers began to doubt Muthaiah's other medicines too. 'He mishandled a bone; who knows whether the stomach medicine is right?' they said. Those who went to him dwindled. He lost trust even in the stomach cures in which he was truly skilled.

The old teacher told him, 'Valluvar says that acting on what one has not learnt casts doubt even on what one knows flawlessly. Do only what you know; say "I do not know" to what you do not.'

Muthaiah admitted his fault and apologised before the village. Thereafter he gave no medicine of his own for bones or eyes, and sent such cases to the town doctor. The villagers again put faith in his stomach cures. Knowing his limit was what restored him.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் நன்கு அறிந்த எது, மற்றவை எல்லாவற்றுக்கும் 'எனக்குத் தெரியாது' என்று சொல்லக்கூடிய அளவு உறுதி தருகிறது?

To reflect on

What do you know well enough that you could afford to say, of everything else, 'I do not know'?