Kural 851 · இகலென்ப எல்லா உயிர்க்கும் பகலென்னும்

இரு தலைப் பறவை

பஞ்சதந்திரத்தில் ஒரு கதை வருகிறது. ஒரு குளத்தின் அருகே பாருண்டம் என்ற அதிசயப் பறவை வாழ்ந்தது. அதற்கு ஒரே உடல், ஆனால் இரண்டு தலைகள். ஒரு தலைக்கு வலப்பக்கத் தலை என்றும், மற்றொன்றுக்கு இடப்பக்கத் தலை என்றும் பெயர். இரண்டும் ஒரே வயிற்றுக்கே உணவை உண்டன. ஆனால் இரண்டுக்கும் தனித்தனி எண்ணங்கள் இருந்தன.

ஒருநாள் இந்தப் பறவை ஆற்றங்கரையில் உணவு தேடியபோது ஆற்று நீரால் அடித்துவரப்பட்ட ஒரு பழத்தைக் கண்டது. அது தேவலோகத்துப் பழம் போல இனிமையானது. வலத்தலை அதை உண்டு மகிழ்ந்தது. இடத்தலை "எனக்கும் கொஞ்சம் கொடு" என்றது. வலத்தலை "எப்படியும் இரண்டும் ஒரே வயிற்றுக்குத்தான் போகும்; நான் ருசி பார்த்தேன் அவ்வளவுதான்" என்று சொல்லிப் பகிரவில்லை.

இடத்தலை மனம் புண்பட்டது. அது தன் இகலை மறக்கவில்லை. சில நாள் கழித்து அந்தப் பறவை கரையில் ஒரு நச்சுப் பழத்தைக் கண்டது. இடத்தலை "இதை நான் உண்பேன்; உன்னை நான் பழிவாங்குவேன்" என்றது. வலத்தலை "வேண்டாம், இது நஞ்சு; நம் இருவருக்கும் ஒரே வயிறு" என்று தடுத்தது. இடத்தலை அதைக் கேளாமல் நச்சுப் பழத்தை உண்டது.

நஞ்சு ஒரே வயிற்றில் சென்றது. பறவையின் இரு தலைகளும் ஒரே நேரத்தில் இறந்தன. இடத்தலை வலத்தலையைப் பழிவாங்க நினைத்தது; ஆனால் தானும் அழிந்தது. இகலின் பேதமை அங்கே விளங்கியது: பிறருக்குத் தீங்கு செய்ய நினைத்தவன் தனக்கே தீங்கு செய்தான்.

இக்கதையில் உடல் ஒன்று. ஆனால் மனம் இரண்டாகப் பிரிந்தது. இதுவே 'பகல்' என்ற பிரிவு. குடும்பம், ஊர், நாடு அனைத்தும் ஒரே உடல் போன்றவை. அதன் உறுப்புகள் இகலால் பிரிந்தால் முழு உடலும் அழியும்.

பஞ்சதந்திரம் இதன் முடிவில், "பிரிந்த மனம் உடைய ஒரே உடல் கூட நீண்ட நாள் வாழாது" என்கிறது. இகலென்ப எல்லா உயிர்க்கும் பகலென்னும் பண்பின்மை பாரிக்கும் நோய் என்ற குறளுக்கு இது அழகான விளக்கம்.

இந்தக் கதையை நாம் நம் குடும்பங்களோடு பொருத்திப் பார்த்தால், ஒரு சிறு பழத்தைப் பகிர மறுத்த சிறு தவறு எவ்வாறு பெரும் அழிவாக முடிந்தது என்பது புரியும். சிறு மனக்கசப்பை உடனே தீர்த்துக்கொள்ளும் பழக்கமே இகல் நோய்க்கான முதல் மருந்து.

அந்தப் பறவையின் இரு தலைகளும் உண்மையில் ஒருவருக்கொருவர் எதிரிகள் அல்ல; ஒரே உடலின் பகுதிகள். அதுபோல் குடும்ப உறுப்பினர்களும் ஒரே உடலின் உறுப்புகள் என்பதை உணர்ந்தால் இகல் குறையும். வலக்கையும் இடக்கையும் சண்டையிட்டால் உடலுக்கே தீங்கு என்பதை எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்.

The Two-Headed Bird

A tale appears in the Panchatantra. Near a pond lived a wondrous bird called Bharunda. It had one body but two heads. One was called the right head and the other the left head. Both ate food into the same stomach. But each had its own thoughts.

One day while searching for food on a river bank, the bird saw a fruit brought down by the river water. It was sweet like a fruit of heaven. The right head ate it and enjoyed. The left head said, 'Give me a bit too.' The right head said, 'Anyway both go to the same stomach; I only tasted it,' and did not share.

The left head was hurt. It did not forget its resentment. A few days later the bird saw a poisonous fruit on the bank. The left head said, 'I will eat this; I will take revenge on you.' The right head said, 'Don't, it is poison; we have one stomach.' The left head did not listen and ate the poison fruit.

The poison went into the single stomach. Both heads of the bird died at the same time. The left head meant to take revenge on the right head but perished along with it. The folly of ikal was clear: he who intended harm to another harmed himself.

In this tale the body is one but the mind is divided in two. This is 'pagal', division. Family, village and nation are all like one body. If their limbs divide by ikal, the whole body will perish.

At its end the Panchatantra says, 'Even one body with a divided mind will not live long.' It is a beautiful illustration of the verse 'ikalenba ellaa uyirkkum pakalennum panbinmai paarikkum noi'.