Kural 855 · இகலெதிர் சாய்ந்தொழுக வல்லாரை யாரே

துரியோதனனை மீட்ட தருமன்

மகாபாரதத்தின் வன பருவத்தில் ஒரு நிகழ்ச்சி வருகிறது. பாண்டவர்கள் காட்டில் வனவாசத்தில் இருந்தனர். துரியோதனன் அவர்கள் துன்பத்தைக் கண்டு மகிழ வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் பெரும் பரிவாரத்துடன் வனத்துக்கு வந்தான். அது 'கோஷயாத்திரை' என்ற பெயரில் ஆடுமாடுகளைப் பார்க்கச் செல்லும் சாக்கில் நடந்தது. வழியில் கந்தர்வ அரசன் சித்திரசேனனின் விளையாட்டுக் குளம் இருந்த இடத்தில் தங்க முயன்றபோது மோதல் ஏற்பட்டது.

துரியோதனனின் படை கந்தர்வர்களிடம் தோற்றது. சித்திரசேனன் துரியோதனனையும் அவன் தம்பியரையும் அவர்களின் மனைவியரையும் சிறைப்பிடித்தான். துரியோதனனின் அமைச்சர்கள் ஓடி வந்து யுதிஷ்டிரனிடம் உதவி கேட்டனர். "உங்கள் உறவினர் சிறையில் இருக்கிறார்கள்" என்றனர்.

பீமன் சிரித்தான். "நாம் செய்ய வேண்டியதை கந்தர்வர்கள் செய்தனர். அவன் துன்பத்துக்கு நாம் ஏன் கவலைப்பட வேண்டும்?" என்றான். ஆனால் யுதிஷ்டிரன் அமைதியாகக் கூறினான்: "தம்பி, குடும்பத்துக்குள் நாம் சண்டையிடுவோம். ஆனால் வெளியார் ஒருவர் நம் குடும்பத்தாரை அவமதித்தால், நாம் நூற்றைந்து பேர் ஆகிவிடுகிறோம். அர்ஜுனா, செல்; அவர்களை விடுவி."

அர்ஜுனன் கந்தர்வர்களுடன் போரிட்டு துரியோதனனை விடுவித்தான். சித்திரசேனன் அர்ஜுனனின் நண்பன்; நடந்ததை விளக்கினான். துரியோதனன் வெட்கத்தால் தலை கவிழ்ந்து திரும்பினான்.

யுதிஷ்டிரன் தன்னை வெறுப்பவனுக்கே உதவினான்; பதிலுக்கு எதிர்பார்க்கவில்லை. அவன் 'அஜாதசத்ரு', அதாவது பகைவர் இல்லாதவன் என்ற பெயருக்குப் பொருத்தமாக நடந்தான். 'இகல் எதிர் சாய்ந்து ஒழுக வல்லாரை யாரே மிகல் ஊக்கும் தன்மையவர்' என்ற குறள் இதில் விளங்குகிறது. அவன் சாய்ந்து நின்றதால் அவன் பெருமை உயர்ந்தது.

பாண்டவர்களின் இத்தகைய நடத்தை பின்னாளில் அவர்கள் பக்கம் தர்மம் இருந்தது என்று உலகம் ஏற்கக் காரணமாயிற்று. இகலுக்கு இடம் தராத மனம் தன் பகைவர்களையும் உடன் கொண்டுவரும் வலிமை உடையது.

இந்தச் செயலால் யுதிஷ்டிரனுக்குப் பாண்டவர்கள் மத்தியிலேயே சிலர் மாறுபாடு கொண்டனர். ஆனால் அவன் தர்மத்தின் நுட்பத்தை நம்பினான். குடும்பத்தின் மானம் காக்கப்படுவது நீண்டகாலத்தில் பகைவரையும் நாணச் செய்யும் என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். துரியோதனனுக்கு அந்த நிகழ்வு ஒரு வெட்கமாகவும், யுதிஷ்டிரனுக்குப் பெருமையாகவும் அமைந்தது. இவ்வாறு யுதிஷ்டிரன் வெல்ல முயலாமல் காத்ததால் குடும்பத்தின் மதிப்பும் அவன் நற்பெயரும் உயர்ந்தன, அந்த நற்பெயரே பின்னாளில் அவனுக்குத் துணை நின்றது.

Yudhishthira Rescues Duryodhana

An episode occurs in the Vana Parva of the Mahabharata. The Pandavas were in exile in the forest. Duryodhana, wishing to gloat over their suffering, came to the forest with a great retinue. This was done under the pretext of going to inspect cattle, called 'Ghoshayatra'. On the way, when he tried to camp where the gandharva king Chitrasena's pleasure pond lay, a clash occurred.

Duryodhana's army was defeated by the gandharvas. Chitrasena captured Duryodhana, his brothers and their wives. Duryodhana's ministers rushed to Yudhishthira for help. 'Your kinsmen are in prison,' they said.

Bhima laughed. 'The gandharvas have done what we ought to have done. Why should we worry for his suffering?' But Yudhishthira said calmly, 'Brother, within the family we may quarrel. But if an outsider insults one of our family, we become a hundred and five. Arjuna, go; free them.'

Arjuna fought the gandharvas and freed Duryodhana. Chitrasena, Arjuna's friend, explained what had happened. Duryodhana returned with head bowed in shame.

Yudhishthira helped even one who hated him, expecting nothing in return. He acted worthily of his name 'Ajatashatru', one without enemies. The verse 'ikal ethir saaindhu ozhuka vallaarai yaare migal ookkum thanmaiyavar' shines in this. By bending, his greatness rose.

Such conduct of the Pandavas later became the reason the world accepted that dharma was on their side. A mind that gives no place to ikal has the strength to bring even its enemies along.