காலமறிதல்

மறைந்திருந்த பாண்டவர்கள்

மகாபாரதத்திலிருந்து (விராட பர்வம்): சூதாட்டத்தில் தோற்ற பாண்டவர்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் காட்டில் வாழ்ந்தனர். அதன் பிறகு ஓராண்டு அஞ்ஞாதவாசம் செய்ய வேண்டியிருந்தது. அந்த ஆண்டில் யாராவது அவர்களை அடையாளம் கண்டுவிட்டால், மீண்டும் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வனவாசம் செய்ய வேண்டும் என்பது நிபந்தனை. அவர்கள் ஐவரும் திரௌபதியும் மிகுந்த ஆற்றல் உடையவர்கள்; ஆனால் அந்த ஓராண்டு அவர்களின் ஆற்றலைவிடப் பொறுமையைச் சோதிக்கும் காலமாக இருந்தது.

அவர்கள் மத்ஸ்ய நாட்டு அரசன் விராடனின் நகரத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். முன்பே தமக்கு எவ்வகை வேடம் பொருந்தும் என்பதை ஆய்ந்து கொண்டனர். யுதிஷ்டிரன் 'கங்கன்' என்ற பெயரில் அரசவையில் சூதாட்டத் தோழனாகவும் அறிவுரையாளனாகவும் சேர்ந்தான். பீமன் 'வல்லபன்' என்ற சமையற்காரனாகவும் மல்லனாகவும் ஆனான். அர்ஜுனன் 'பிருகன்னளை' என்ற பெயரில் அந்தப்புரத்தில் பெண்களுக்கு நடனமும் இசையும் கற்பிப்பவனாக வேடமிட்டான். நகுலன் குதிரைகளைக் காக்கும் 'கிரந்திகன்' ஆனான். சகாதேவன் பசுக்களைப் பேணும் 'தந்திரிபாலன்' ஆனான். திரௌபதி அரசி சுதேஷ்ணையின் பணிப்பெண்ணாக 'சைரந்திரி' என்ற பெயரில் இருந்தாள்.

இவர்கள் அனைவரும் தங்களுக்கு உரிய வலிமையை மறைத்து, ஒவ்வொரு நாளும் காலம் கடப்பதையே காத்திருந்தனர். ஒரு சிறு தவறும் அவர்களின் ஓராண்டு முயற்சியைக் குலைத்துவிடும் என்பதை அவர்கள் ஒவ்வொரு நாளும் நினைவில் கொண்டிருந்தனர். பீமன் தன் தோள் வலிமையை வெளிக்காட்டாமல் சமையலறையில் அடங்கியிருந்தான். அர்ஜுனன் வில் வித்தையில் தன்னிகரில்லாதவன் என்பதை மறைத்து, வளையல்களையும் அணிகலன்களையும் அணிந்து வாழ்ந்தான். அவர்கள் ஒருவரையொருவர் அறியாதவர் போல நடந்தனர்.

அவர்களின் தினசரி வாழ்வு எளிதானதாக இல்லை. அர்ஜுனன் இரவில் தனிமையில் அமர்ந்து தன் காண்டீவ வில்லை நினைத்துக் கொள்வான். பீமன் பல முறை சினத்தை அடக்கப் பாடுபட்டான். யுதிஷ்டிரன் அரசவையில் அமர்ந்து, முன்பு தான் ஆண்ட இந்திரப்பிரஸ்தத்தை நினைத்தபோதும் முகத்தில் எந்த மாற்றத்தையும் காட்டவில்லை. நாள்கள் நீண்டன. ஒவ்வொரு நாளும் முடிவு பெறக் காத்திருந்தனர்.

திரௌபதிக்கு இந்த ஆண்டு மிகவும் கடுமையானது. அரசியாக வாழ்ந்தவள் பணிப்பெண்ணாகப் பணி செய்தாள். எனினும் தன் கணவர்களுக்கு நம்பிக்கை அளித்து, "இந்த ஆண்டு முடியும் நாள் தொலைவில் இல்லை" என்று நினைவூட்டுவாள்.

இடையில் ஆபத்துகள் வந்தன. விராடனின் தளபதி கீசகன் திரௌபதியை அவமதிக்க முயன்றபோது, பீமனால் தன் ஆற்றலை உடனே வெளிக்காட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை. ஆனால் திரௌபதியின் திட்டப்படி இரவில் நாட்டிய மண்டபத்தில் அவனை ரகசியமாக வீழ்த்தினான். அதற்கு முன் பீமன் சினத்தை அடக்கி, சரியான இடம், சரியான நேரத்துக்குக் காத்திருந்தான்.

பன்னிரண்டாம் மாதம் வந்தபோது, அதாவது ஆண்டு முடியும் நாள்கள் நெருங்கியபோது, அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் இருந்தனர். இறுதி நாள்களில் தவறு நேர்ந்தால் முழு ஆண்டின் முயற்சியும் வீணாகிவிடும். அவர்கள் தம் ஆயுதங்களை வன்னி மரத்தின் பொந்தில் மறைத்து வைத்திருந்தனர். அந்த மரத்தை அவர்கள் மறக்கவில்லை.

பன்னிரண்டாம் மாதம் வந்தபோது, கௌரவர்கள் விராடனின் பசுக்களைக் கவர்ந்தனர். அப்போதுதான் அர்ஜுனன் வெளிவந்து கௌரவர்களை வென்றான். துரியோதனன், "இவர்கள் பாண்டவர்கள்; முன்பே கண்டுபிடித்துவிட்டோம். ஆகவே மீண்டும் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வனம் செல்ல வேண்டும்" என்று வாதிட்டான். ஆனால் பீஷ்மர் காலக் கணக்கைப் பார்த்து, "அஞ்ஞாதவாசத்தின் ஓராண்டு நிறைவடைந்து விட்டது" என்று தீர்ப்பளித்தார்.

வெளிப்பட்டபோது அவர்கள் அரசவையில் முறையாக விராடனிடம் தங்கள் உண்மை நிலையைக் கூறினர். விராடன் அதிர்ந்து, தன் மகள் உத்தரையை அர்ஜுனனுக்கு மணமுடிக்க முன்வந்தான். அர்ஜுனன் அவளைத் தன் மகன் அபிமன்யுவுக்கு மணமுடித்தான். இதனால் பாண்டவர்களுக்கு ஒரு வலிய துணை நாடும் கிடைத்தது; அந்த நாடு பின்னர் குருக்ஷேத்திரப் போரில் அவர்கள் பக்கம் நின்றது.

பாண்டவர்கள் தம் அடையாளத்தை வெளிப்படுத்த ஓராண்டு முழுவதும் பொறுத்திருந்தனர். சரியான காலம் வரும் வரை ஆற்றலை அடக்கி வைத்தனர்; காலம் வந்ததும் தயங்காமல் வெளிப்பட்டனர். இந்தக் கதையில் ஒளிந்திருக்கும் ஒரு நுட்பமும் உண்டு. ஆற்றலை மறைத்து வாழ்வது தோல்வியின் அடையாளம் அல்ல. அது வெற்றிக்கான ஆயத்தம். அந்த ஆண்டில் பாண்டவர்கள் தம் குணங்களைச் செம்மைப்படுத்திக் கொண்டனர்: பணிவு, பொறுமை, மக்களோடு பழகும் திறன், பிறருக்கு உதவும் மனம் ஆகியவை அவர்களிடம் வளர்ந்தன. அரசாட்சிக்கு மட்டுமன்றி வாழ்க்கைக்கும் அந்தப் பயிற்சி அவர்களை மேலும் தகுதியானவர்களாக்கியது.

காலமறிந்து செயல்படுவோர் உலகையே வெல்வர் என்பதற்கு அவர்கள் வாழ்வு ஓர் எடுத்துக்காட்டு.

The Pandavas in Hiding

From the Mahabharata (Virata Parva): The Pandavas, defeated at the dice game, lived twelve years in the forest. After that they had to spend one more year in concealment. If anyone recognised them in that year, they would have to go back to the forest for another twelve years. The five brothers and Draupadi were people of great strength, but that year tested their patience more than their power.

They chose the city of Virata, king of Matsya. Beforehand they had examined which disguise would suit each. Yudhishthira joined the court as 'Kanka', a companion at dice and an adviser. Bhima became 'Vallabha', a cook and wrestler. Arjuna took the guise of 'Brihannala', teaching dance and music to the women of the inner palace. Nakula became 'Granthika', keeper of horses; Sahadeva became 'Tantripala', keeper of cattle. Draupadi was a maid of Queen Sudeshna, under the name 'Sairandhri'.

All of them hid the strength that belonged to them and waited for each day to pass. Bhima stayed quiet in the kitchen, not showing the might of his shoulders. Arjuna, peerless with the bow, lived concealing it, wearing bangles and ornaments. They behaved as though they were strangers to one another.

Dangers came in between. When Kichaka, Virata's commander, tried to dishonour Draupadi, Bhima could not help but show his strength. But following Draupadi's plan, he struck Kichaka down secretly at night in the dance hall. Before that Bhima held back his anger and waited for the right place and time.

When the twelfth month came, the Kauravas raided Virata's cattle. Only then did Arjuna come forth and defeat the Kauravas. Duryodhana argued, "These are the Pandavas; we have found them before the year ended, so they must go to the forest again for twelve years." But Bhishma worked out the count of time and ruled, "The year of concealment has been completed."

Once revealed, they told Virata plainly their true condition in his court. Virata was stunned and offered his daughter Uttara to Arjuna. Arjuna had her married to his son Abhimanyu. Thus the Pandavas also gained a strong ally in that kingdom, which later stood on their side in the war of Kurukshetra.

The Pandavas had waited an entire year to reveal their identity. They held their strength in check until the right time, and when it came they stepped out without hesitation. Their life is an example for the verse: those who act knowing the time are able to win the world.