Kural 980 · அற்றம் மறைக்கும் பெருமை சிறுமைதான்

கண்ணனும் குசேலனும்

பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தில் குசேலன் என்ற சுதாமாவின் கதை வருகிறது. குசேலன் இளமையில் உஜ்ஜயினியில் சாந்தீபனி முனிவரின் ஆசிரமத்தில் கண்ணனுடன் படித்த நண்பன். பின்னர் அவன் வறுமையில் வாழ்ந்தான். அவன் மனைவி சுசீலை பசியில் வாடும் குழந்தைகளைக் கண்டு, "உங்கள் நண்பர் துவாரகையில் மன்னராக இருக்கிறாரே; அவரிடம் சென்று உதவி கேளுங்கள்" என்று வேண்டினாள். குசேலனுக்குக் கேட்கத் தயக்கம். ஆயினும் மனைவியின் வற்புறுத்தலால் பயணமானான். வெறுங்கையுடன் செல்லக் கூடாதென்று அவள் அண்டை வீடுகளில் கடனாகப் பெற்ற சிறு பிடி அவல் பொட்டலத்தைக் கிழிந்த துணியில் கட்டிக் கொடுத்தாள்.

துவாரகையின் அரண்மனை வாயிலில் காவலர்கள் இந்த ஏழை அந்தணன் கண்ணனின் நண்பன் என்பதை நம்பவில்லை. செய்தி கேட்டதும் கண்ணன் அரியணையிலிருந்து ஓடிவந்து அவனைத் தழுவினான். தன் மனைவி ருக்மிணியுடன் சேர்ந்து அவன் கால்களைக் கழுவி உபசரித்தான். குசேலன் தனது கிழிந்த துணியும் அழுக்கு உடையும் கண்டு நாணினான். அந்தச் சிறு அவல் பொட்டலத்தை மறைத்து வைத்தான். கண்ணன் மெல்லச் சிரித்து, "நண்பா, எனக்காக நீ கொண்டு வந்ததைத் தர மாட்டாயா?" என்று கேட்டுப் பொட்டலத்தை எடுத்து, "இது எனக்கு மிகவும் விருப்பமானது" என்று ஒரு பிடி உண்டு மகிழ்ந்தான். இரண்டாம் பிடியை எடுத்தபோது ருக்மிணி அவன் கையைப் பற்றினாள்.

குசேலனின் ஏழ்மையையும் தயக்கத்தையும் கண்ணன் ஒருமுறைகூடச் சுட்டிக்காட்டவில்லை. அவன் வறுமையை எவர் முன்னும் பேசவில்லை. குசேலன் ஒன்றும் கேட்கவில்லை; கண்ணனும் "உனக்கு என்ன வேண்டும்?" என்று கேட்டு அவன் மானத்தைக் குலைக்கவில்லை. சில நாள் தங்கி விடை பெற்றான் குசேலன். திரும்பி வரும் வழியில், தான் எதுவும் கேட்கவில்லையே என்று வருந்தினான். ஆனால் அவன் குடிசை இருந்த இடத்தில் செல்வம் நிறைந்த மாளிகையைக் கண்டான்; அவன் மனைவியும் குழந்தைகளும் பொலிவுடன் இருந்தனர். நண்பனின் மானத்தை மறைத்து, குறைவை நிரப்பிய கண்ணனின் செயல் பெருமையின் சின்னமாக இன்றும் போற்றப்படுகிறது.

குசேலன் ஆடம்பரத்தில் மயங்கவில்லை. அந்தச் செல்வத்தை அனுபவிக்கும்போதும் கண்ணனின் நினைவிலேயே வாழ்ந்தான் என்று புராணம் கூறுகிறது. ஒரு நண்பன் இன்னொருவனின் ஏழ்மையை எவரிடமும் சொல்லாமல், தன் செல்வத்தின் செருக்கையும் காட்டாமல், அவனது குடும்பத்தை உயர்த்தினான். இவ்வாறு குறை மறைத்து நிறை சேர்ப்பதே பெருமை; குற்றம் பேசித் திரிவது சிறுமை. இதுவே இந்த அதிகாரம் முழுவதற்கும் இறுதிப் பாடமாகிறது.

Krishna and Kuchela

The story of Kuchela, also called Sudama, comes in the tenth skandha of the Bhagavata Purana. In youth Kuchela was Krishna's friend and fellow student at the ashram of sage Sandipani in Ujjain. Later he lived in poverty. His wife Susheela, seeing the hungry children, pleaded, "Your friend is king in Dvaraka; go and ask him for help." Kuchela hesitated to ask, but at his wife's insistence he set out. Not wanting him to go empty-handed, she tied a small handful of flattened rice, borrowed from neighbouring houses, in a torn cloth and gave it to him.

At the palace gate in Dvaraka the guards did not believe that this poor brahmin was Krishna's friend. On hearing the news Krishna ran from his throne and embraced him. With his wife Rukmini he washed his feet and honoured him. Kuchela felt ashamed of his torn cloth and soiled clothes and hid the small packet of rice. Krishna smiled softly and said, "Friend, will you not give me what you brought for me?" He took the packet and said, "This is what I love most," and ate a handful with joy. When he took a second handful, Rukmini held his hand.

Krishna never once pointed to Kuchela's poverty or hesitation. He spoke of his poverty to no one. Kuchela asked for nothing, and Krishna did not shame him by asking, "What do you need?" After some days Kuchela took leave. On the way back he grieved that he had asked for nothing. But where his hut had stood he saw a mansion full of wealth, and his wife and children shining. Krishna's act of hiding his friend's shame and filling his lack is still honoured as a sign of greatness.