Kural 976 · சிறியார் உணர்ச்சியுள் இல்லை பெரியாரைப்

இராஜசூயத்தில் சிசுபாலன்

மகாபாரதத்தின் சபா பர்வத்தில், யுதிஷ்டிரன் இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் இராஜசூய வேள்வியை நடத்தினான். நாடு நாடாக அரசர்களும் முனிவர்களும் வந்து கூடினர். வேள்வியின் தொடக்கத்தில் அங்கு வந்தவர்களில் மிகச் சிறந்தவருக்கு முதல் மரியாதையான அர்க்கியத்தை அளிக்க வேண்டும். யாருக்கு அளிப்பது என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டபோது, குருகுலத்தின் மூத்தவரான பீஷ்மர், "கண்ணனுக்கே அளிக்க வேண்டும்; அவரே இந்த அவையில் மிகப் பெரியவர்" என்றார். சகதேவன் அதை ஆதரித்து, கண்ணனுக்குப் பாதபூசை செய்தான்.

சேதி நாட்டு அரசனான சிசுபாலன் கண்ணனின் அத்தை மகன். அவன் தொடக்கத்திலிருந்தே கண்ணனிடம் பகைமை கொண்டிருந்தான். அவையின் நடுவே எழுந்து, "இத்தனை பெரிய அரசர்கள் இருக்க, ஓர் இடையன் வளர்ப்பைப் பெற்றவனுக்கா முதல் மரியாதை?" என்று கூறி பீஷ்மரையும் கண்ணனையும் பலவாறாக இகழ்ந்தான். சபையினர் அதிர்ந்தனர். சில அரசர்கள் அவனோடு சேர்ந்து கூச்சலிட்டனர். பீஷ்மர் அமைதியாக, "கண்ணன் அறிவிலும் வீரத்திலும் தருமத்திலும் இணையற்றவர்; அவரை அறியாதவர்களால்தான் இப்படிப் பேச முடியும்" என்றார்.

கண்ணன் சிசுபாலனின் தாய்க்கு, அவன் செய்யும் நூறு பிழைகளைப் பொறுப்பதாக வாக்களித்திருந்தார். சிசுபாலன் நூறு எல்லையைக் கடந்து இகழ்ந்தபோது, கண்ணன் "இனி பொறுக்க முடியாது" என்று கூறி, தம் சுதர்சன சக்கரத்தை ஏவினார். சிசுபாலன் வீழ்ந்தான். அவனுக்கு அருகில் இருந்த மகத்துவத்தை அவன் காணவே இல்லை. பெரியோரைப் போற்றிப் பேணும் எண்ணம் அவன் உள்ளத்தில் இல்லாததால், தன் அழிவையே அவன் தானே தேடிக்கொண்டான்.

அந்த அவையில் பீஷ்மரும் சகதேவனும் போன்றோர் கண்ணனின் பெருமையை உணர்ந்து பணிந்தனர்; அதனால் உயர்ந்தனர். சிசுபாலனோ அதே அவையில் இருந்தும், கண்ணனின் ஒளியைக் காணாமல் பொறாமையால் குருடானான். ஒரே இடத்தில் ஒரே நிகழ்ச்சியைப் பார்த்த இருவகை மனங்களின் வேறுபாடே இந்தக் குறள் சொல்வது. பெரியாரை மதிக்கும் மனம் வளர்கிறது; இகழும் மனம் தன்னையே அழித்துக்கொள்கிறது. கண்ணன் நூறு பிழைகளைப் பொறுத்தது கூடச் சிசுபாலனுக்குத் திருந்தும் வாய்ப்பாகவே இருந்தது; அதையும் அவன் பயன்படுத்தவில்லை. அவையில் இருந்த மற்ற அரசர்களும் இந்த நிகழ்ச்சியிலிருந்து பணிவையும் பெரியோரை மதிக்கும் பண்பையும் கற்றனர். வேள்வி எந்தத் தடையும் இன்றி நிறைவேறியது. தீய சொல் தன்னையே சுடும்; நல்லோரை மதிக்கும் சொல் தன்னையே உயர்த்தும் என்பதற்கு இந்தச் சம்பவம் ஒரு நிலையான சான்று.

Shishupala at the Rajasuya

In the Sabha Parva of the Mahabharata, Yudhishthira performed the Rajasuya sacrifice at Indraprastha. Kings and sages from many lands assembled. At the start of the sacrifice, the highest first honour, the arghya, had to be offered to the most distinguished person present. When Yudhishthira asked whom it should be, Bhishma, eldest of the Kuru house, said, "It should be offered to Krishna; he is the greatest in this assembly." Sahadeva supported it and washed Krishna's feet in worship.

Shishupala, king of Chedi, was Krishna's cousin, the son of his father's sister. He had borne enmity towards Krishna from the start. Rising in the middle of the hall, he said, "With such great kings present, is the first honour to go to one raised among cowherds?" and abused both Bhishma and Krishna in many ways. The assembly was shocked. Some kings joined his clamour. Bhishma said calmly, "Krishna is unequalled in wisdom, valour and dharma; only those who do not know him can speak so."

Krishna had promised Shishupala's mother that he would bear a hundred of his offences. When Shishupala crossed the hundred, Krishna said, "I can bear no more," and sent his Sudarshana chakra. Shishupala fell. He never saw the greatness that stood beside him. Since the thought of honouring and befriending the great was not in his heart, he brought about his own destruction.