Kural 978 · பணியுமாம் என்றும் பெருமை சிறுமை

இராமனின் பாதுகையும் பரதனும்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்தில் பரதனின் பணிவு விவரிக்கப்படுகிறது. தசரதன் கைகேயிக்கு அளித்த வரத்தால், இராமன் பதினான்கு ஆண்டுகள் காடு சென்றான்; பரதனுக்கு அரசு வழங்கப்பட்டது. அப்போது பரதன் தாய் வீட்டில் இருந்தான். தந்தை மறைந்த செய்தியும் இராமன் காடு சென்ற செய்தியும் கேட்டதும் அவன் துடிதுடித்தான். தன் தாயையே கடிந்து, "என் பொருட்டு இராமன் வனம் சென்றான் என்றால் எனக்கு அரசு வேண்டாம்" என்று கூறி, படையோடும் மக்களோடும் இராமனைத் தேடிச் சித்திரகூடம் சென்றான்.

அங்கே இராமனின் காலில் விழுந்து, "அண்ணா, நீயே அரசன். அயோத்திக்குத் திரும்பி வா" என்று கண்ணீருடன் வேண்டினான். தந்தையின் சொல் காக்க இராமன் மறுத்தான். மனம் உடைந்த பரதன், "அப்படியானால் உன் பாதுகைகளைத் தா; அவற்றையே அரசாக வைத்து, நீ திரும்பும் வரை உன் பிரதிநிதியாக மட்டுமே இருப்பேன்" என்றான். இராமன் தன் பாதுகைகளைக் கொடுத்தான். பரதன் அவற்றைத் தலை மேல் வைத்துச் சுமந்து அயோத்தி திரும்பினான்.

அரண்மனையில் தங்காமல் நந்திகிராமத்தில் ஒரு சிறு குடிலில் தங்கினான். சடை முடியும் மரவுரியும் தரித்தான். இராமனின் பாதுகைகளை அரியணையில் வைத்து, அவற்றுக்கே அரசு ஆணைகளைச் சமர்ப்பித்து, அவற்றின் பெயரால் ஆட்சி நடத்தினான். பதினான்கு ஆண்டுகளும் அவன் அரசனாகத் தன்னை அறிவிக்கவில்லை. அதிகாரமும் புகழும் தன் கையில் இருந்தும் அவன் தன்னை அலங்கரிக்கவில்லை; எப்போதும் பணிந்தான். இதுவே வள்ளுவர் சொன்ன "பணியுமாம் என்றும் பெருமை." அதனால் இன்றும் உலகம் பரதனைத் தியாகத்தின் வடிவமாகப் போற்றுகிறது.

பரதனின் பணிவு பலவீனம் அல்ல. அவன் பெரும்படையுடன் சித்திரகூடம் சென்றபோதும், இராமனிடம் வருகையில் படையை வெகு தொலைவில் நிறுத்தி, தனியாக எளிய உடையில் சென்றான் என்று கூறப்படுகிறது. இராமன் அவனை அன்புடன் தழுவினான். குகன், பரத்வாஜர் போன்றோரும் அவன் பணிவைக் கண்டு வியந்தனர். தன்னை அலங்கரிக்காத அந்த எளிமையே அவனை அலங்கரித்தது. ஆட்சியை நடத்தியபோதும் தனக்காக எதையும் வைத்துக்கொள்ளாமல், அதிகாரத்தை அமானிதமாகக் கருதினான். பதினான்கு ஆண்டுகள் முடிந்து இராமன் திரும்பியபோது, பரதன் அன்புடன் பாதுகைகளை அவன் பாதத்தில் மீண்டும் அணிவித்தான். பணிவே பெருமையின் உண்மையான அணிகலன் என்பதற்கு இது சான்று. அயோத்தி மக்களும் இன்றும் அவனது பணிவையே முன்மாதிரியாகப் பேசுகின்றனர்.

Bharata and Rama's Sandals

In the Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana, Bharata's humility is described. By the boon Dasharatha gave Kaikeyi, Rama went to the forest for fourteen years and the kingdom was offered to Bharata. Bharata was then at his maternal home. When he heard of his father's passing and Rama's departure he was in agony. He rebuked even his own mother, said, "If Rama went to the forest on my account, I want no kingdom," and went with army and citizens to seek Rama at Chitrakuta.

There he fell at Rama's feet and with tears pleaded, "Elder brother, you are the king. Return to Ayodhya." To keep their father's word Rama refused. Heartbroken, Bharata said, "Then give me your sandals. I shall set them as the sovereign and be only your representative until you return." Rama gave him his sandals. Bharata carried them on his head and returned to Ayodhya.

He did not stay in the palace but lived in a small hut at Nandigrama, wearing matted hair and bark cloth. He placed Rama's sandals on the throne, laid state orders before them, and ruled in their name. For all fourteen years he did not proclaim himself king. Though power and fame were in his hand, he did not adorn himself; he always bowed. This is Valluvar's "paniyumaam endrum perumai". So the world still honours Bharata as the image of renunciation.