பெருமை

அனுமனின் கடல் தாவல்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் சுந்தர காண்டத்தின் தொடக்கத்தில் அனுமனின் கடல் தாவல் வருகிறது. சீதையைத் தேடிய வானரர்கள் தென்கரையில் மகேந்திர மலை உச்சியில் நின்றனர். முன்னால் நூறு யோசனை அகலம் கொண்ட பெருங்கடல் பரந்திருந்தது. அங்கதன் "யார் இந்தக் கடலைத் தாண்டி இலங்கை செல்ல முடியும்?" என்று கேட்டான். ஒவ்வொருவராகத் தாங்கள் எவ்வளவு தூரம் தாண்ட முடியும் என்று கூறினர். எவராலும் நூறு யோசனையைத் தாண்ட முடியாது.

அனுமன் ஓர் ஓரமாக அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான். அவனுக்குத் தன் ஆற்றல் மறந்திருந்தது. சிறுவயதில் அவன் ஒரு முனிவரின் சாபத்தால் தன் ஆற்றலை மறந்துவிட்டதாகப் புராணம் கூறுகிறது. வயதில் மூத்த ஜாம்பவான் அவனை நோக்கி, "அனுமனே, நீ ஏன் மௌனமாக இருக்கிறாய்? நீ வாயுவின் மகன்; சூரியனைக் கனி என்று எண்ணி விழுங்கத் தாவியவன். உன் ஆற்றல் இக்கடலைவிடப் பெரியது" என்று அவன் வலிமையை நினைவூட்டினார்.

அனுமன் எழுந்தான். அவன் உடல் மலைபோல வளர்ந்தது. வானரர்கள் மகிழ்ச்சியில் ஆரவாரம் செய்தனர். அவன் வால் கொடிபோல உயர்ந்தது; கண்கள் ஒளிர்ந்தன; அவன் மூச்சு மரங்களை அசைத்தது. "நான் இராமனின் அம்புபோல் இலங்கைக்குச் செல்வேன். சீதையைக் கண்டுவிட்டு வருவேன். இல்லையெனில் இராவணனையே அங்கு சிறைப்பிடித்து வருவேன்" என்றான். ஆயினும் அவன் தற்பெருமையுடன் பேசவில்லை. "இது என் ஆற்றல் அல்ல; இராமனின் அருளும் உங்கள் வாழ்த்தும்தான்" என்று தன் தோழர்களை வணங்கினான். பின்னர் அவன் மகேந்திர மலையை அழுத்தி வானில் பாய்ந்தான்.

தேவர்களும் முனிவர்களும் வானிலிருந்து அவன் செல்வதைக் கண்டு மலர் தூவினர். நடுவழியில் மைநாக மலை கடலிலிருந்து எழுந்து, "களைத்தால் என் மேல் ஓய்வெடு" என்றது. அனுமன் மலையைக் கையால் தொட்டு நன்றி கூறி, "இராம காரியம் முடியும் வரை எனக்கு ஓய்வு இல்லை" என்று தொடர்ந்தான். சுரசை என்ற அரக்கி அவன் வழியை மறித்து அவனை விழுங்க முயன்றாள். அவள் வாயை அகலத் திறந்தபோது அனுமன் சிறிய உருவம் எடுத்து அவள் வாயினுள் புகுந்து வெளியே வந்து, "என் வாக்கை மீறாமல் உன் வாய்க்குள் சென்று வந்தேன்; என்னை விடு" என்றான். சுரசை அவனை வாழ்த்தினாள்.

இறுதியில் சிம்ஹிகை என்ற நிழல் பிடிக்கும் அரக்கியை அவன் கொன்று, இலங்கையின் கரையை அடைந்தான். சிறிய பூனை அளவுக்கு உருவம் சுருக்கி, இரவில் நகருக்குள் நுழைந்தான். இலங்கையின் காவல் தெய்வமான லங்கிணி அவனைத் தடுத்தாள். அனுமன் அவளை ஒரு அடியால் வீழ்த்தினான். அவள் இராவணனின் முடிவு நெருங்கிவிட்டது என்பதை உணர்ந்து அவனுக்கு வழி விட்டாள். அரண்மனைகள், அந்தப்புரங்கள், மதுக்கூடங்கள் என எங்கு தேடியும் சீதையைக் காணாமல் அவன் மனம் கலங்கியது; ஆனால் முயற்சியை விடாமல் தேடிக்கொண்டிருந்து, இறுதியில் அசோகவனத்தில் சிம்சுபா மரத்தின் கீழ் அமர்ந்திருந்த சீதையைக் கண்டான். சீதையைக் கண்ட பின் அவன் மிகத் தாழ்மையுடன், "அம்மா, நான் இராமனின் தூதன்; அவரது தொண்டன்" என்றான். பெரும் ஆற்றல் இருந்தும் அவன் தன்னை உயர்த்திக் கொள்ளவில்லை. அசோகவனத்தில் சீதையின் துயரைக் கண்டு அவன் கண்கள் கலங்கின; அவன் அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்லி, இராமனின் மோதிரத்தைக் கொடுத்தான். அவள் தன் சூடாமணியைத் தந்து அனுப்பினாள். அந்த அடையாளத்துடன் அனுமன் தன் தோழர்களிடம் திரும்பி வந்து, கடலைத் தாண்டி நடந்தவற்றை எளிமையாகச் சொன்னான். வானரர்கள் அவனை வாழ்த்தினர். அவன் அதை அவர்கள் வாழ்த்தின் பயன் என்றே பதில் கூறினான். அவன் நோக்கம் உயர்ந்தது; ஆற்றல் அரியது; பணிவு மேலானது. பெருமையின் அத்தனை அடையாளங்களையும் அனுமனின் இக்கதை காட்டுகிறது.

இந்த நிகழ்ச்சியில் ஜாம்பவான் ஆற்றிய பங்கும் கவனிக்கத்தக்கது. பெரியோர் தம்மைவிடச் சிறியவரிடம் புதைந்துள்ள ஆற்றலை அடையாளம் கண்டு, அதை நினைவூட்டி உயர்த்துகிறார்கள். அவர்கள் தம் பெருமையை மட்டும் காப்பதில்லை; பிறரின் பெருமையையும் வளர்க்கிறார்கள். அனுமன் கடலைத் தாண்டி சீதையின் செய்தியுடன் திரும்பியபோது, அவன் எல்லாப் புகழையும் இராமனுக்கே அர்ப்பணித்தான். "நான் செய்தது ஒன்றுமில்லை; எல்லாம் இராமனின் அருள்" என்று கூறினான். அதனால் அவனுடைய புகழ் மேலும் உயர்ந்தது. இன்று வரை அவன் தொண்டுக்கும் வலிமைக்கும் அடக்கத்துக்கும் அடையாளமாகப் போற்றப்படுகிறான்.

Hanuman's Leap Across the Sea

At the opening of the Sundara Kanda of Valmiki's Ramayana comes Hanuman's leap across the sea. The vanaras searching for Sita stood on the southern shore at the summit of Mount Mahendra. Before them spread the great ocean, a hundred yojanas wide. Angada asked, "Who can cross this sea and reach Lanka?" One by one they said how far they could jump. None could cross the hundred yojanas.

Hanuman sat quietly in a corner. He had forgotten his own power. Tradition says that in childhood, by a sage's curse, he forgot his strength. Jambavan, the eldest, turned to him and said, "Hanuman, why are you silent? You are the son of the Wind; you leapt to swallow the Sun, thinking it a fruit. Your power is greater than this ocean," reminding him of his strength.

Hanuman rose. His body grew like a mountain, and the vanaras shouted in joy. "Like Rama's arrow I shall go to Lanka. I shall see Sita and return. If not, I shall bring Ravana himself back as a prisoner," he said. Yet he did not speak with self-praise. "This is not my power; it is Rama's grace and your blessing," he said, bowing to his companions. Then he pressed down Mount Mahendra and leapt into the sky.

The gods and sages watching from the sky showered flowers. Midway the Mainaka mountain rose from the sea and said, "If you are tired, rest on me." Hanuman touched the mountain with his hand, thanked it and said, "Until Rama's work is done I have no rest," and went on. The rakshasi Surasa blocked his way and tried to swallow him. As she opened her mouth wide, Hanuman took a tiny form, entered her mouth and came out, saying, "Without breaking my word I went into your mouth and returned; let me go." Surasa blessed him.

Finally he killed Simhika, who caught shadows, and reached the shore of Lanka. Shrinking to the size of a small cat, he entered the city by night. The guardian goddess of Lanka, Lankini, barred him, and Hanuman struck her down with a blow; she realised Ravana's end was near and let him pass. Searching palaces and chambers he could not find Sita and his heart sank, yet he did not give up and at last found her beneath a simshupa tree in the Ashoka grove. After seeing Sita he said with great humility, "Mother, I am Rama's messenger, his servant." Though possessed of great power, he did not exalt himself. His aim was high, his power rare and his humility greater. This story of Hanuman shows all the marks of greatness. When he returned with news of Sita he gave all the credit to Rama, saying, "I did nothing; all is Rama's grace," and so his fame rose higher.