அதிகாரம் 97

மானம்

Honour · Maanam

மானம் அதிகாரம், உயிரைக் காக்க வேண்டிய நிலையிலும் தன் மதிப்புக்குக் குறைவு வரும் செயலைச் செய்யாத தன்மானத்தின் பெருமையைப் பேசுகிறது. செல்வம் வளர்ந்த காலத்தில் பணிவும், குன்றிய காலத்தில் உயர்வும் தேவை என்றும், இகழ்பவரைப் பின்தொடர்ந்து வாழ்வதைவிட மானம் காத்து உயிர் நீப்பதே மேல் என்றும், அத்தகையவரை உலகம் தொழும் என்றும் வள்ளுவர் கூறுகிறார்.

This chapter speaks of the greatness of self-respect, which will not do anything that lowers one's dignity even when life itself is at stake. It teaches humility in prosperity and dignity in decline, and that it is better to die with honour than to live trailing those who scorn one, and that the world worships such persons.

அறிமுகம்

மானம் அதிகாரம் பொருட்பாலில் குடியியலைச் சேர்ந்தது. மானம் என்பது தன்மானம், தன் மதிப்பைக் காக்கும் உணர்வு. குடிமை அதிகாரம் ஒரு குடும்பத்தின் பெருமையைப் பேசியது; மானம் அதிகாரம் ஒரு தனிமனிதனின் உள்ளார்ந்த மதிப்பைப் பேசுகிறது. வாழ்வில் வெல்வதைவிட, எந்த நிலையிலும் தன் மதிப்பைக் காப்பதே பெரிது என்பது இதன் அடிப்படைச் செய்தி. இந்த அதிகாரத்தின் முதல் குறளே இந்தக் கடுமையான அறிவுரையை வைக்கிறது: உயிர் வாழ்வதற்கு இன்றியமையாதவையாக இருந்தாலும், மானத்தைக் குன்றச் செய்யும் செயல்களை விட்டுவிட வேண்டும்.

இந்த அதிகாரம் பல கோணங்களில் மானத்தை விளக்குகிறது. இரண்டாம் குறள் புகழுக்காகவும் இழிவான செயலைச் செய்யாத பேராண்மையைப் பேசுகிறது. மூன்றாம் குறள் செல்வம் வளர்ந்தபோது பணிவு வேண்டும் என்றும், வளம் குறைந்தபோது உயர்வு வேண்டும் என்றும் இரு நிலைகளுக்கும் வழி காட்டுகிறது. நான்கும் ஐந்தும் ஆறும் ஏழும், மானம் இழந்தவர் தலையிலிருந்து உதிர்ந்த முடியைப் போல மதிப்பிழப்பர் என்றும், மலைபோல் உயர்ந்தவரும் குன்றிமணி அளவு இழிசெயலால் குன்றுவர் என்றும், இகழ்வோரைப் பின்தொடர்ந்து வாழ்வதில் புகழும் இல்லை, மறுமையும் இல்லை என்றும் எச்சரிக்கின்றன. இறுதி மூன்று குறள்கள் கவரிமான் உவமையின் மூலம் மானம் காக்க உயிரையும் விடத் தயங்காதவரை உலகம் தொழும் என்கின்றன.

இந்து மரபில் மானம், மரியாதை என்ற சொற்கள் தர்மத்துடன் இணைந்து வருகின்றன. மகாபாரதத்தில் பீஷ்மர், கர்ணன், திரௌபதி ஆகியோர் மானம் காப்பதற்கு உயிரையும் பணயம் வைத்த சான்றுகள். பாகவத புராணத்தில் துருவன் சிறுவயதிலேயே தன் மானத்தைக் காக்கத் தவம் செய்த கதை இந்த அதிகாரத்தின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. நான்கு புருஷார்த்தங்களில் அறத்தின் ஒரு கூறாகவே மானம் கருதப்படுகிறது.

சில உரையாசிரியர்கள் இந்த அதிகாரத்தில் உயிரைவிட மானம் பெரிது என்ற கடுமையான கருத்தை, அரசர்களுக்கும் வீரர்களுக்கும் உரியது என்று கொள்கின்றனர்; பிறர் அதைப் பொது மக்களுக்கும் பொருந்தும் என்கின்றனர். கவரிமான் உவமை ஒரு கவிதை நயம் என்றும், உண்மையில் அத்தகைய விலங்கு இல்லை என்றும் சிலர் கருதுகின்றனர். எப்படியாயினும் இங்கு வலியுறுத்தப்படுவது ஆணவம் அல்ல, தன் நேர்மையையும் தன் மதிப்பையும் விலை பேசாத தன்மையே. இத்தகைய மானம் எல்லா மனிதருக்கும் தேவையான ஒரு கவசம்.

மானத்தைப் பற்றி இரண்டு தவறான புரிதல்கள் உண்டு. ஒன்று, மானம் என்பது பிடிவாதம் அல்லது சினம் என்று எண்ணுவது. மற்றொன்று, மானம் என்பது பிறரால் கிடைக்கும் புகழ் என்று எண்ணுவது. வள்ளுவர் இரண்டையும் மறுக்கிறார். மானம் என்பது தன் உள்ளத்தில் தான் வைத்திருக்கும் தரம். பிறர் புகழ்ந்தாலும் இகழ்ந்தாலும் அந்தத் தரத்திலிருந்து விலகாமல் இருப்பதே மானம். அதனாலேயே அவர் புகழுக்காகவும் இழிசெயல் செய்யக் கூடாது என்கிறார்.

மானம் உடையவன் தன்னை உயர்வாக எண்ணுவதோடு பிறரையும் மதிக்கிறான். தன்மானம் உள்ளவன் தன்னை இழிவாக நடத்த அனுமதிக்க மாட்டான்; அதே சமயம் பிறரை இழிவாக நடத்த மாட்டான். அவனுக்கு யாரிடமும் கெஞ்சி வாழும் தேவை இல்லை; தன் உழைப்பால் நிமிர்ந்து நிற்கிறான். இந்த நிமிர்வே சமூகத்தின் அடித்தளம். மானம் உள்ள மனிதர்கள் நிறைந்த ஊரில் வஞ்சனையும் அடிமைத்தனமும் குறையும். ஆகவே குடும்பத்தில் பிள்ளைகளுக்கு உழைப்பின் பெருமையையும் நேர்மையின் வலிமையையும் சொல்லிக் கொடுப்பதே அவர்களுக்கான சிறந்த செல்வம். இந்த அதிகாரம் அந்தப் பாடத்தைப் பத்து குறள்களில் தருகிறது. இதைப் படிப்பவர் தம் மதிப்பை எவ்வாறு காக்கிறோம், எந்தச் சூழலில் அதை விலை பேசுகிறோம் என்பதைத் தம்மையே கேட்டுக்கொள்ளலாம். நேர்மையான வாழ்வில் வரும் சிறு துன்பங்களும் கூட நம் மானத்துக்கு ஒரு பயிற்சியே.

Introduction

The chapter on Honour belongs to the Porutpaal, in the section on Kudiyiyal, the miscellany of social life. "Maanam" is self-respect, the sense that guards one's dignity. The chapter on Nobility of Family spoke of a family's eminence; this chapter speaks of the inner worth of an individual. Its basic message is that guarding one's dignity in every condition is greater than winning in life. The very first couplet sets down this stern counsel: even things indispensable to the living of life must be given up if they cause loss of honour.

The chapter explains honour from many angles. The second couplet speaks of the great manliness that will not do a base act even for the sake of fame. The third guides us in both conditions: humility when wealth grows, and elevation of spirit when means shrink. The fourth to seventh warn that those who lose honour become worthless like hair fallen from the head, that even men like hills diminish by a base act as small as a kunri seed, and that to live trailing those who scorn one brings neither fame nor a place in the next world. The last three couplets, through the simile of the kavari deer, say that the world worships those who do not hesitate to give up even life to guard honour.

In Hindu tradition maanam and mariyadai go together with dharma. In the Mahabharata, Bhishma, Karna and Draupadi are witnesses who staked even life for honour. In the Bhagavata Purana the story of Dhruva, who did tapas as a child to guard his self-respect, is the best example of this chapter. Among the four purusharthas honour is counted as part of dharma.

Some commentators take the stern idea that honour is greater than life as meant for kings and warriors, others for all people. What is stressed here is not arrogance but a nature that will not put a price on integrity. Such honour is a shield needed by every human being.

There are two misunderstandings about honour. One is to think honour is stubbornness or anger. The other is to think honour is the fame given by others. Valluvar rejects both. Honour is the standard a person keeps in his own heart. Not departing from that standard whether others praise or scorn is honour. That is why he says one must not do a base act even for the sake of fame.

The man of honour respects himself and also respects others. He stands upright by his own labour, and where such people abound, deceit and servility decline.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

துருவனின் தவம்

பாகவத புராணத்தின் நான்காம் ஸ்கந்தத்தில் துருவனின் கதை வருகிறது. உத்தானபாதன் என்ற மன்னனுக்கு இரு மனைவியர் இருந்தனர்: சுநீதி, சுருசி. சுநீதியின் மகன் துருவன்; சுருசியின் மகன் உத்தமன். மன்னன் இளைய ராணியான சுருசியிடம் அதிகப் பாசம் காட்டினான். சுநீதி எளிமையாகவும் அமைதியாகவும் வாழ்ந்தாள். துருவன் ஐந்து வயதுச் சிறுவன். ஒருநாள் அவன் தந்தை உத்தானபாதன் தம் மடியில் தம்பி உத்தமனை அமர்த்தி அன்புடன் கொஞ்சிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டான். துருவனும் ஓடிச் சென்று தந்தையின் மடியில் ஏற முயன்றான்.

அங்கு நின்ற சுருசி அவனைத் தடுத்து கடுமையாகப் பேசினாள்: "நீ என் வயிற்றில் பிறக்கவில்லை. அரசனின் மடியில் அமரும் தகுதி உனக்கு இல்லை. அத்தகுதி வேண்டுமெனில் தவம் செய்து இறைவனை வழிபடு; அடுத்த பிறவியில் என் வயிற்றில் பிறந்தால் உனக்கு இடம் கிடைக்கும்." தந்தை உத்தானபாதன் எதுவும் சொல்லவில்லை. சிறுவன் துருவனின் முகம் வாடியது. சபையில் இருந்த அமைச்சர்களும் பணியாளர்களும் அதைக் கண்டு மனம் வருந்தினர்; ஆனால் ராணியின் சினத்துக்கு அஞ்சி எவரும் பேசவில்லை. அவன் கண்ணீருடன் தன் தாயிடம் ஓடினான். அவன் உதடுகள் துடித்தன; மூச்சு இரைத்தது. அவன் அழுததை விட, தன் தந்தை ஒன்றும் சொல்லாததே அவனை அதிகம் வருத்தியது. அந்த அவமானம் அவன் நெஞ்சில் ஆழமாகப் பதிந்தது.

சுநீதி தன் மகனைத் தழுவி ஆறுதல் சொன்னாள்: "மகனே, உன் மாற்றாந்தாய் சொன்னதில் உண்மை உள்ளது. நம் துன்பங்களுக்கு ஒரே அடைக்கலம் தாமரைக்கண்ணன் திருமால். அவரை வணங்கு." துருவன் தன் மானத்தை இழக்க விரும்பவில்லை; அதே நேரம் அவன் யாரையும் பழிவாங்க விரும்பவில்லை. அவன் தனக்கான மேலான இடத்தை, தந்தை கொடுப்பதைவிட மேலானதை, இறைவனிடம் இருந்து பெற விரும்பினான். அவன் இரவில் தாயிடம் சொல்லாமல் காட்டுக்குப் புறப்பட்டான்.

அவன் காட்டை நோக்கி நடந்தான். பாதை முட்களும் புதர்களும் நிறைந்தது; இருட்டில் விலங்குகளின் ஒலி கேட்டது. ஆனால் சிறுவனின் உள்ளத்தில் அச்சம் இல்லை, ஒரு தெளிவான இலக்கு மட்டும் இருந்தது. வழியில் நாரத முனிவர் அவனைச் சந்தித்தார். "சிறுவனே, ஏன் இவ்வளவு சிறு வயதில் காட்டுக்கு வருகிறாய்? அவமானத்தை மறந்துவிடு; வீட்டுக்குத் திரும்பு" என்றார். துருவன் உறுதியாக மறுத்தான். "முனிவரே, எனக்கு அமைதி அல்ல வேண்டும்; என் மதிப்பை உயர்த்தும் இடம் வேண்டும். வழி சொல்லுங்கள்." நாரதர் அவனது உறுதியை வியந்து, "ஓம் நமோ பகவதே வாசுதேவாய" என்ற மந்திரத்தை உபதேசித்து, மதுவனத்தில் யமுனைக் கரையில் தவம் செய்யும்படி வழிகாட்டினார்.

துருவன் யமுனைக் கரையில் அமர்ந்து, முனிவர் சொன்ன மந்திரத்தை இடைவிடாமல் சொன்னான். அவனது உறுதியைச் சோதிக்க மாயையால் பல அச்சுறுத்தும் உருவங்கள் தோன்றின; அவை அவன் தாயைப்போல வந்து அழுதன, பேய்களாக வந்து பயமுறுத்தின. ஆனால் அவன் மனம் அசையவில்லை. துருவன் ஐந்து மாதங்கள் கடும் தவம் செய்தான். முதல் மாதம் மூன்று நாளுக்கு ஒருமுறை கனி உண்டான். இரண்டாம் மாதம் ஆறு நாளுக்கு ஒருமுறை புல்லும் இலையும். மூன்றாம் மாதம் ஒன்பது நாளுக்கு ஒருமுறை நீர் மட்டும். நான்காம் மாதம் மூச்சை அடக்கினான். ஐந்தாம் மாதம் ஒரே காலில் நின்றான். திருமால் அவன் முன் தோன்றி தம் சங்கால் அவன் கன்னத்தைத் தொட்டார். சிறுவன் வேதம் அறியாதவனாக இருந்தும் உடனே துதிப்பாடல் பாடினான்.

"உனக்கு என்ன வரம் வேண்டும்?" என்றார் இறைவன். துருவன் தந்தையின் மடியைக் கேட்கவில்லை; எந்த மன்னனும் அடையாத நிலையான இடத்தை, ஒளிமிக்க நிலையை வேண்டினான். இறைவன் அவனுக்கு வானத்தில் துருவ நட்சத்திரப் பதவியைக் கொடுத்தார். இன்றும் அது ஆடாமல் அசையாமல் வடக்கே நிற்கிறது. சுருசி கூறிய அவமானம் துருவனுக்கு உலகம் முழுவதும் தொழும் உயர்வைத் தந்தது. இது மானத்தின் உண்மையான பொருளைக் காட்டுகிறது. துருவன் தன் தந்தையைப் பழிக்கவில்லை; மாற்றாந்தாயைச் சபிக்கவில்லை. அவன் தன் மதிப்பை உயர்த்தும் வழியை நாடினான். அவமானத்தை ஆற்றலாக மாற்றினான். பின்னாளில் அவன் அரசனாகி நீதியுடன் ஆட்சி செய்து, தன் மாற்றாந்தாயையும் தம்பியையும் அன்புடன் நடத்தினான் என்றும் புராணம் கூறுகிறது.

Chapter story

Dhruva's Penance

The story of Dhruva comes in the fourth skandha of the Bhagavata Purana. King Uttanapada had two wives, Suniti and Suruchi. Suniti's son was Dhruva; Suruchi's son was Uttama. The king showed greater affection to the younger queen Suruchi. Suniti lived simply and quietly. Dhruva was a boy of five. One day he saw his father Uttanapada lovingly dandling his younger brother Uttama on his lap. Dhruva too ran to climb onto his father's lap.

Suruchi, standing there, stopped him and spoke harshly: "You were not born of my womb. You have no right to sit on the king's lap. If you want that right, do tapas and worship the Lord; if in your next birth you are born of my womb you will get a place." His father Uttanapada said nothing. The boy's face fell. He ran to his mother in tears. That insult sank deep into his heart.

Suniti embraced her son and consoled him: "My son, there is truth in what your stepmother said. Our only refuge in sorrow is the lotus-eyed Vishnu. Worship him." Dhruva did not want to lose his self-respect; neither did he want to take revenge on anyone. He wanted from the Lord a higher place, greater than anything his father could give. Without telling his mother, he set out for the forest at night.

On the way the sage Narada met him. "Boy, why do you come to the forest at such a tender age? Forget the insult; go back home," he said. Dhruva firmly refused. "Sage, I do not want peace; I want a place that lifts my dignity. Show me the way." Narada marvelled at his resolve, taught him the mantra "Om namo bhagavate vasudevaya", and directed him to do tapas at Madhuvana on the bank of the Yamuna.

Dhruva did severe tapas for five months. The first month he ate fruit once in three days. The second, grass and leaves once in six days. The third, only water once in nine days. The fourth, he held his breath. The fifth, he stood on one foot. Vishnu appeared before him and touched his cheek with the conch. Though the boy knew no Veda, he at once sang a hymn of praise.

"What boon do you wish?" asked the Lord. Dhruva did not ask for his father's lap; he asked for a lasting place, a luminous station, which no king had reached. The Lord gave him the position of the Pole Star in the sky. To this day it stands unmoving in the north. The insult Suruchi gave him became for Dhruva an elevation which the whole world worships. This shows the true meaning of honour.

முக்கியப் பாடங்கள்

உயிர் வாழ்வுக்கு இன்றியமையாததாயினும், மானம் குன்றச் செய்யும் செயலை விட வேண்டும்.
புகழுக்காகக் கூட இழிவான செயலைச் செய்யக் கூடாது.
செல்வம் வளரும்போது பணிவும், வளம் குறையும்போது உயர்வும் கொள்ள வேண்டும்.
இகழ்வாரைப் பின்தொடர்ந்து வாழ்வதைவிட மானத்தோடு இறப்பதே மேல்.
மானத்தைக் காப்பவரை உலகம் தொழுது போற்றும்.

Key lessons

Even if indispensable to life, give up what lowers your honour.
Do not do a base act even for the sake of fame.
Be humble when wealth grows and hold your head high when means shrink.
It is better to die with honour than to live following those who scorn you.
The world worships those who guard their honour.