இராமனின் வனவாசம்
வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்தில் ரகு குலத்தின் பெருமையைக் காட்டும் அரிய நிகழ்ச்சி வருகிறது. அயோத்தியின் மன்னன் தசரதன் முதுமையை அடைந்து, தன் மூத்த மகன் இராமனுக்கு முடிசூட்ட முடிவு செய்தான். நகரம் முழுவதும் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்தது. ஆனால் இளைய ராணி கைகேயி, தன் தோழி மந்தரையின் தூண்டுதலால், முன்பு தசரதன் தனக்குக் கொடுத்த இரு வரங்களை நினைவூட்டினாள். ஒன்றில் தன் மகன் பரதன் முடிசூட வேண்டும் என்றும், மற்றொன்றில் இராமன் பதினான்கு ஆண்டுகள் வனவாசம் செல்ல வேண்டும் என்றும் கேட்டாள்.
அரண்மனையில் மகிழ்ச்சி ஒலிகள் எழுந்து கொண்டிருந்த நேரத்தில் கைகேயியின் அறையில் இந்த அதிர்ச்சி நிகழ்ந்தது. தசரதன் கலங்கி வீழ்ந்தான். அவன் தன் வாக்கை மீற முடியாது; ஏனெனில் ரகு குலத்தின் மரபு சொன்ன சொல்லைக் காப்பது. அதே நேரம் இராமன் மீது கொண்ட அன்பால் அவனால் இந்த வரத்தை ஏற்கவும் முடியவில்லை. இராமன் தந்தையின் துயரத்தைக் கண்டான். என்ன நடந்தது என்று கேட்டான். கைகேயி எல்லாவற்றையும் கூறினாள். இராமன் சற்றும் தயங்கவில்லை. "தாயே, தந்தையின் சொல்லைக் காப்பது என் கடமை. நான் இன்றே காட்டுக்குச் செல்வேன்" என்றான். அவன் முகத்தில் முடி இழந்த துயரமோ கோபமோ தோன்றவில்லை.
இராமன் தன் தாய் கௌசல்யையிடம் ஆசி பெறச் சென்றான். அவளும் கண்ணீர் விட்டாள். இலக்குவன் சினத்தால் கொதித்தான். "அண்ணா, ஆணையிடு; அயோத்தியை உன்னுடையதாக்குகிறேன்" என்றான். ஆனால் இராமன் அவனை அமைதிப்படுத்தி, "தம்பி, அறம் என்பது நம் வசதிக்கு ஏற்றபடி மாறுவதல்ல. நம் குலத்தின் சொல் எப்போதும் காக்கப்பட வேண்டும்" என்றான். சீதையும் இராமனுடன் செல்ல விரும்பி, இலக்குவனும் அவர்களுடன் புறப்பட்டான்.
அவர்கள் அயோத்தியை விட்டுப் புறப்பட்டபோது நகர மக்கள் தேரின் பின்னால் கண்ணீருடன் ஓடினர். சுமந்திரர் தேரை ஓட்டினார். தமசை நதிக்கரையில் இரவு தங்கியபோது, மக்கள் உறங்கும் வேளையில் இராமன் தேரில் ஏறி மறைந்து சென்றார், அவர்களுக்கு மேலும் துன்பம் வரக்கூடாது என்பதற்காக. கங்கைக்கரையில் வேடர் தலைவன் குகன் அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றான். இராமன் தன் சடையை முடித்து, படகில் ஏறி அக்கரை சென்றான். பதினான்கு ஆண்டுகள் காட்டில் அவர்கள் எளிய உடையுடன், கந்தமூலங்களை உண்டு வாழ்ந்தனர். அவர்களுடைய நடத்தை எப்போதும் தர்மத்துடன் இருந்தது. பின்னர் பரதன் திரும்பி வந்து இராமனிடம் அரசை ஏற்கும்படி கெஞ்சினான். இராமன் தந்தையின் சொல்லை மீறாமல் மறுத்தான். பரதன் இராமனின் பாதுகைகளை எடுத்துச் சென்று அவற்றை அரியணையில் வைத்து ஆட்சி செய்தான். அவன் தானும் நந்திகிராமத்தில் ஒரு எளிய குடிலில் தவ வாழ்க்கை நடத்தினான். அண்ணன் திரும்பும் வரை அரச போகத்தைத் தொடவில்லை. இவ்வாறு இரு சகோதரர்களும் குலமரபைக் காக்க ஒருவரை ஒருவர் மிஞ்சும் தியாகம் செய்தனர்.
இந்தக் கதை குடிமையின் உண்மையான பொருளைக் காட்டுகிறது. முடி, அரசு, வசதி ஆகிய அனைத்தையும் குல மரபின் சொல்லுக்காக இராமன் கைவிட்டான். வள்ளுவர் "கோடி பெறினும் குடிப்பிறந்தார் குன்றுவ செய்தல் இலர்" என்பது போலவே, ஒரு அரசுக்காகவும் இராமன் தன் குலப்பெருமையைக் குறைக்கவில்லை. நல்ல குடிப்பிறப்பு என்பது சொல்லிலும் செயலிலும் பிழையின்றி நிற்பதே. இராமனின் இந்த முடிவால் அயோத்தி மக்கள் அவனை மேலும் போற்றினர். பதினான்கு ஆண்டுகள் கடந்து அவன் திரும்பியபோது நகரமே தீபங்களால் ஒளிர்ந்தது; அந்த நாளையே தீபாவளியாக இன்றும் கொண்டாடுகிறோம் என்று மரபு கூறுகிறது. சொல்லுக்காக இழந்த அரசு, சொல்லுக்காகவே பன்மடங்கு உயர்வாகத் திரும்பியது. அதுவே குடிமையின் வெற்றி. அயோத்தி மக்கள் காட்டிய அன்பும், குகன் காட்டிய நட்பும், சபரி காட்டிய பக்தியும் இராமனின் பண்பாலேயே அவருக்கு வந்து சேர்ந்தன. உயர்ந்த குடியின் ஒளி தன்னைச் சுற்றியுள்ள அனைவரையும் உயர்த்துகிறது என்பதை இந்தக் கதை நினைவூட்டுகிறது. இராமனின் ஒவ்வொரு செயலும் தந்தையின் மேல் கொண்ட மதிப்பையும் குலத்தின் மேல் கொண்ட பற்றையும் வெளிப்படுத்தியது. தந்தையின் வாக்கைக் காத்த மகன், அண்ணனின் பெயரைக் காத்த தம்பி, கணவனின் சொல்லைத் தாங்கிய மனைவி ஆகியோர் அடங்கிய அந்தக் குடும்பம் இன்றும் குடும்ப அறத்தின் எடுத்துக்காட்டாக நிற்கிறது.