Kural 952 · ஒழுக்கமும் வாய்மையும் நாணும்இம் மூன்றும்

குறள் 952 · குடிமை · Nobility

ஒழுக்கமும் வாய்மையும் நாணும்இம் மூன்றும்இழுக்கார் குடிப்பிறந் தார்.

Ozhukkamum Vaaimaiyum Naanum Im / Moondrum Izhukkaar Kutippiran Thaar

Men of family fall not from three things, namely, correct conduct, truth, and a sense of shame.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

ஒழுக்கம், வாய்மை, நாண் ஆகிய இம்மூன்றிலிருந்தும் நல்ல குடியில் பிறந்தவர்கள் தவற மாட்டார்கள்.

Meaning

Those born of a good family will not slip from these three: good conduct, truthfulness and modesty.

சொற்பொருள் Word by word

ஒழுக்கமும்: conduct
வாய்மையும்: truthfulness
நாணும்: and modesty
இம் மூன்றும்: these three
இழுக்கார்: will not slip from
குடிப்பிறந்தார்: those born of a good family

விளக்கம்

முந்தைய குறளில் நேர்மையும் நாணமும் சொல்லப்பட்டன. இந்தக் குறளில் ஒழுக்கம், வாய்மை, நாண் என்ற மூன்று சொல்லப்படுகின்றன. இம்மூன்றிலிருந்தும் குடிப்பிறந்தார் "இழுக்கார்", அதாவது வழுக்க மாட்டார்கள், தவற மாட்டார்கள். வழுக்குதல் என்பது ஒரு சிறிய தவறான அடி கூட. நல்ல குடிப்பிறந்தவர் அந்தச் சிறிய வழுக்கலைக்கூட அனுமதிப்பதில்லை. ஏனெனில் அவர்கள் மனத்தில் தம் முன்னோர் பெயர் எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்கிறது. இவற்றில் ஒழுக்கம் செயலைக் குறிக்கிறது; வாய்மை சொல்லைக் குறிக்கிறது; நாண் மனத்தின் உணர்வைக் குறிக்கிறது. அதாவது மனம், வாக்கு, செயல் என்ற முக்கரணங்களும் தூய்மையாக இருக்கும்.

இந்து மரபில் மனம், வாக்கு, காயம் என்ற மூன்றின் தூய்மையே தர்மத்தின் அடிப்படை என்று கூறப்படுகிறது. இவை ஒன்றோடொன்று முரண்படாமல் இருக்கும்போது ஒரு மனிதன் உண்மையான நல்லவனாகிறான். மனத்தில் ஒன்று, சொல்லில் ஒன்று, செயலில் ஒன்று என்றிருப்பவன் இரட்டை வாழ்க்கை நடத்துகிறான். குடிப்பிறந்தார் அவ்வாறு இருக்க மாட்டார்கள் என்பதே குறளின் செய்தி.

இங்கு சத்தியத்துக்குப் புராணங்கள் தரும் இடத்தைக் காண்க. அரிச்சந்திரன் கதை மார்க்கண்டேய புராணத்திலும் தேவி பாகவதத்திலும் வருகிறது. சில உரையாசிரியர்கள் ஒழுக்கம் என்பதை நல்லொழுக்கம் என்றும், சிலர் குலத்துக்குரிய ஆசாரம் என்றும் கொள்கின்றனர். இரண்டிலும் மூன்றும் ஒன்றாக நிற்பதே முக்கியம்.

வாழ்வில் ஒழுக்கம், வாய்மை, நாண் ஆகியவை ஒரு மூன்று கால் முக்காலி போல. ஒரு கால் உடைந்தால் முழு அமைப்பும் சாயும். சிலர் சொல்லில் உண்மையாக இருப்பார்கள், ஆனால் செயலில் ஒழுங்கு இருக்காது; சிலர் செயலில் ஒழுக்கம் காட்டுவார்கள், ஆனால் தவறு செய்தபோது வெட்கப்படமாட்டார்கள். மூன்றும் சேர்ந்து நிற்பவரே முழுமையான குடிப்பிறந்தார். எனவே குடும்பப் பெருமை என்பது பெயரில் இல்லை, இந்த மூன்றின் உறுதியில் உள்ளது. இதை உணர்ந்தவர் பிள்ளைகளுக்குப் பொருளைவிட இப்பண்புகளையே சேமித்து வைப்பார்.

Explanation

The previous couplet named rectitude and modesty. This couplet names three: conduct, truth and modesty. From these three the well-born "izhukkaar", do not slip. To slip is to put even one step wrong. The well-born do not allow even that small slip, because the name of their ancestors is always alive in their mind. Conduct refers to action, truth to speech, and modesty to the feeling of the mind. That is, mind, speech and action, the three instruments, remain pure.

In Hindu tradition the purity of mind, speech and body is said to be the foundation of dharma. When these do not contradict each other, a person is truly good. One who has one thing in the mind, another in speech and another in action leads a double life. The couplet's message is that the well-born are not so.

See here the place that the Puranas give to truth. The story of Harishchandra appears in the Markandeya Purana and the Devi Bhagavata. Some commentators take "ozhukkam" as good conduct, others as the customary observance proper to the family. In both the key is that the three stand together as one.

Conduct, truth and modesty are like a three-legged stool; if one leg breaks the whole structure tilts. Some are truthful in word but disorderly in action, and some show discipline in action but feel no shame when they err. Only one in whom all three stand together is a fully well-born person.

கதை

அரிச்சந்திரனின் வாய்மை

மார்க்கண்டேய புராணத்திலும் தேவி பாகவதத்திலும் அரிச்சந்திரனின் கதை வருகிறது. அயோத்தி மன்னன் அரிச்சந்திரன் இக்ஷ்வாகு குலத்தில் பிறந்தவன். அவன் எப்போதும் உண்மை பேசுபவன் என்று புகழ் பெற்றான். ஒரு முறை வசிஷ்ட முனிவர் அவன் வாய்மையைப் புகழ்ந்து பேசியபோது, விசுவாமித்திரர் அதை நம்பவில்லை. "அவன் உண்மையை விடும்படி நான் செய்து காட்டுகிறேன்" என்று சபதம் செய்தார்.

ஒரு கனவில் அரிச்சந்திரன் தன் நாட்டை ஒரு முனிவருக்குத் தானம் செய்ததாகக் கண்டான். மறுநாள் விசுவாமித்திரர் வந்து அதைச் சுட்டிக்காட்டி நாட்டைக் கேட்டார். அரிச்சந்திரன் எதுவும் மறுக்காமல் தன் முழு அரசையும் அளித்தான். பின்னர் தானத்துக்குரிய தட்சிணையாக ஆயிரம் பொற்காசுகள் வேண்டும் என்று முனிவர் கேட்டார். அரிச்சந்திரன் காசிக்குச் சென்று தன் மனைவி சந்திரமதியையும் மகன் ரோஹிதாசனையும் விற்றான். பின்னர் தானும் ஒரு சுடுகாட்டுக் காவலனிடம் தன்னை விற்றான்.

சுடுகாட்டில் அவன் இறந்தவர்களை எரிக்கக் கட்டணம் வசூலிக்கும் வேலை செய்தான். ஒருநாள் இரவு அவன் மனைவி சந்திரமதி தன் மகனின் உடலை எடுத்து வந்தாள். பாம்பு தீண்டி மகன் இறந்திருந்தான். அவள் எரிக்கப் பணம் இல்லாமல் தவித்தாள். அரிச்சந்திரன் தன் மனைவியை அடையாளம் கண்டு உள்ளம் உடைந்தான். ஆனாலும் தன் கடமையைவிட்டு விலகவில்லை. "கட்டணம் இல்லாமல் எரிக்க என் எஜமானரின் ஆணை இல்லை" என்றான். சந்திரமதி தன் புடவையின் ஒரு பகுதியைக் கிழித்துக் கொடுக்கத் தயாரானாள்.

அந்தக் கணத்தில் தெய்வங்கள் தோன்றின. அவர்களுடன் விசுவாமித்திரரும் தோன்றினார். அவர் அரிச்சந்திரனின் உண்மையை வியந்து போற்றினார். அவன் மகன் உயிர் பெற்றான். அவன் நாடும் திரும்பக் கிடைத்தது. எந்தத் துன்பத்திலும் வாய்மையையும் ஒழுக்கத்தையும் விடாத இக்ஷ்வாகு குலத்தின் பெருமையை இந்தக் கதை காட்டுகிறது. நாண் என்பது தன் சொல்லை மீறுவதற்கு அவனுக்கு இருந்த வெட்கம். அவன் எந்தத் துன்பத்தையும் தாங்கிக்கொண்டான்; ஆனால் ஒரு சிறு பொய்யையும் தாங்கிக்கொள்ளவில்லை. அந்தப் பண்பே அவனை மன்னர் குலத்தின் ஒளியாக்கியது. அவன் மனைவி சந்திரமதியும் அதே நெறியில் நின்று கணவனுக்குத் துணையாக இருந்தாள். இருவரின் நிதானமும் உறுதியும் தெய்வங்களையும் நெகிழச் செய்தன. அக்கதையை இன்றும் குழந்தைகளுக்குச் சொல்லி உண்மையின் வலிமையை உணர்த்துகிறோம். காந்தியடிகள் இளமையில் அரிச்சந்திர நாடகத்தைக் கண்டு உண்மையின் மேல் பற்று கொண்டார் என்றும் அறிகிறோம்.

A story

Harishchandra's Truth

The story of Harishchandra appears in the Markandeya Purana and the Devi Bhagavata. Harishchandra, king of Ayodhya, was born in the Ikshvaku line. He became famous as one who always spoke the truth. Once when the sage Vasishtha praised his truthfulness, Vishwamitra did not believe it. "I will show that he gives up truth," he vowed.

In a dream Harishchandra saw himself giving his kingdom as a gift to a sage. The next day Vishwamitra came, pointed to it, and asked for the kingdom. Without refusing anything, Harishchandra gave his whole realm. Then the sage asked for a thousand gold coins as the fee for the gift. Harishchandra went to Kashi and sold his wife Chandramati and his son Rohitashva. Then he sold himself too to a keeper of the cremation ground.

At the cremation ground he did the work of collecting fees for cremating the dead. One night his wife Chandramati carried in the body of her son, who had died of a snakebite. She stood helpless without money to cremate him. Harishchandra recognised his wife and his heart broke. Yet he did not leave his duty. "Without the fee I have no order from my master to cremate," he said. Chandramati prepared to tear off a part of her saree and give it.

At that moment the gods appeared, and with them Vishwamitra. He wondered at and praised Harishchandra's truth. His son came to life. His kingdom too was restored. The story shows the glory of the Ikshvaku line, which would not let go of truth and conduct in any suffering. Modesty was the shame he felt at the very thought of breaking his word.

சிந்தனைக்கு

சொன்ன சொல்லைக் காப்பது விலையுயர்ந்ததாக ஆகும்போது, உங்கள் மனம், வாக்கு, செயல் மூன்றையும் ஒரே திசையில் வைப்பது எது?

To reflect on

When keeping your word becomes costly, what keeps your mind, speech and action pointing the same way?