முகம் மலர்ந்த வீடு
இது ஒரு கற்பனைக் கதை; தஞ்சை மாவட்டத்தின் ஒரு கிராமத்தின் மார்கழி மாதம் இதன் பின்னணி.
தஞ்சாவூர் அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்தில் கந்தசாமி முதலியார் என்ற முதியவர் வாழ்ந்தார். அவருடைய நிலம் பெரிதல்ல; வீடும் சிறியதே. ஆனால் அவ்வூரில் எவர் வழி தவறி வந்தாலும், எந்த நேரத்தில் வந்தாலும், கந்தசாமியின் வீட்டுத் திண்ணையில் உணவும் நீரும் கிடைக்கும். அவர் வீட்டுக்கு யார் வந்தாலும் அவர் முகம் மலர்ந்தே வரவேற்பார். அவர் மனைவி வள்ளியம்மையும் அதே பண்பு உடையவள்.
மார்கழி மாதத்தின் ஒரு குளிர்காலை நேரத்தில், கிராமத்துக்குப் புதிதாக வந்த ஒரு வெளியூர் வண்டிக்காரன் கந்தசாமி வீட்டுத் திண்ணையில் நனைந்தபடி வந்து நின்றான். அவன் உடைகள் அழுக்காக இருந்தன. கந்தசாமி அவனை முகம் மலர வரவேற்றார். "வா தம்பி, குளிர் அதிகம்; முதலில் சூடான கஞ்சி குடி" என்றார். அவனைக் கீழே அமரச் செய்து, தம் சொந்தப் போர்வையை அவனுக்குப் போர்த்தினார்.
அந்த வண்டிக்காரன், "ஐயா, நான் உங்களுக்குத் தெரியாத அந்நியன்; எளிய வண்டிக்காரன்" என்று தயங்கினான். கந்தசாமி சிரித்தார். "தம்பி, விருந்தினன் என்றால் தெய்வம். அதில் உயர்வு தாழ்வு இல்லை" என்றார். அவர் சொல்லும்போதே வாசலில் இருந்த கோலத்தின் மேல் மாவு தூவிய தன் மனைவியின் முகத்தையும் ஒருமுறை பார்த்துப் புன்னகைத்தார். வள்ளியம்மை சூடான உணவைப் பரிமாறினாள். அவர்கள் இருவரும் அவனிடம் இனிய சொற்களில் அவன் குடும்பம், ஊர், பயணம் பற்றி விசாரித்தனர். அவன் தன் துன்பங்களைச் சொன்னபோது பொறுமையுடன் கேட்டுத் தேறுதல் கூறினர். அவர்களின் முகமலர்ச்சி கண்டு அவன் தன் களைப்பை மறந்தான். புறப்படும் நேரத்தில் வழிச்செலவுக்கு ஒரு சிறு பையில் அரிசியும் பருப்பும் கட்டிக் கொடுத்தனர்.
அவன் அந்த வீட்டில் ஒருநாள் தங்கிவிட்டுப் புறப்பட்டான். பின்னாளில் அவன் தன் ஊரில் ஒரு பெரிய வியாபாரி ஆனான். ஆண்டுதோறும் மார்கழி மாதத்தில் கந்தசாமி வீட்டுக்கு வந்து நெல் மூட்டைகளையும் புதுத் துணிகளையும் வழங்கினான். அன்றிலிருந்து அவன் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் அந்த அன்பை நினைவில் வைத்திருந்தான். அவ்வூரார் அந்த வீட்டைப் பார்த்து, "இந்த வீடு செல்வத்தால் அல்ல, நகை, ஈகை, இன்சொல், இகழாமை என்ற நான்கினால் உயர்ந்தது" என்றனர்.