சந்திரனும் விநாயகரும்
கணேச புராணம் முதலான நூல்களில் சந்திரனுக்கும் விநாயகருக்கும் தொடர்புடைய ஒரு கதை வருகிறது. ஒருநாள் விநாயகர் தன் வாகனமான மூஷிகத்தின் மேல் அமர்ந்து பெரிய மோதகத்தை உண்டபடி உலா வந்தார். அவரது வயிறு பெரிதாக இருந்தது. திடீரென ஒரு பாம்பைக் கண்டு மூஷிகம் அஞ்சி ஓடியது. விநாயகர் கீழே விழுந்தார். அவரது வயிறு வெடித்து மோதகங்கள் சிதறின. விநாயகர் அவற்றை எடுத்து மீண்டும் வயிற்றில் நிரப்பி, அந்தப் பாம்பையே இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டார்.
அந்த நேரம் வானத்தில் இருந்த சந்திரன் இதைப் பார்த்து சிரித்தான். அவன் தன் அழகையும் ஒளியையும் எண்ணிப் பெருமை கொண்டிருந்தான். சந்திரன் எளிதில் சிரிக்கக்கூடியவன் அல்ல; ஆனால் அன்று அவன் மனத்தில் இருந்த செருக்கு அவனை இகழச் செய்தது. விநாயகர் மிகுந்த கோபமுற்று, "உன் அழகால் நீ பெருமை கொண்டாய்; இனி உன் ஒளி இழந்து போவாய். யாரும் உன்னைப் பார்க்க மாட்டார்கள்" என்று சபித்தார்.
சந்திரன் திகைத்து வருந்தி, தன் பிழையை உணர்ந்தான். அவன் கண்ணீருடன் விநாயகரிடம் மன்னிப்பு வேண்டினான். தேவர்களும் முனிவர்களும் சந்திரனுக்காகப் பரிந்து பேசினர். விநாயகர் சாபத்தை முழுவதுமாகத் திரும்பப் பெற இயலாது என்றும், ஆயினும் மாற்றி அமைக்கிறேன் என்றும் கூறினார். "நீ தேய்ந்து மீண்டும் வளர்வாய். விநாயக சதுர்த்தி இரவில் உன்னைப் பார்ப்பவர் பழிக்கு ஆளாவர்" என்றார். அன்று முதல் சந்திரன் வளர்பிறை தேய்பிறை என்ற சுழற்சியைப் பெற்றான். அவனது முகத்தில் களங்கமும் மறையாமல் நின்றதாக மரபு கூறுகிறது.
இந்தக் கதை குறளின் உவமையை நினைவூட்டுகிறது. உயர்ந்த இடத்தில் உள்ளவன் தன் சிறு செருக்கையும் உலகுக்கு மறைக்க முடியாது. சந்திரனின் ஒரு சிரிப்பு அவன் முகத்தில் நிரந்தரக் களங்கமாக நின்றது. இன்றும் விநாயக சதுர்த்தியன்று வானைப் பார்க்கும் குழந்தைகளுக்குப் பெரியவர்கள் இந்தக் கதையைச் சொல்கிறார்கள். வானத்தில் உயர்ந்து நிற்பவன் கீழே உள்ள எவரையும் இகழ்ந்தால் அது அவனையே பாதிக்கும் என்பது அதன் கருத்து. சிறு சிரிப்பும் பெரிய விலை வாங்கும் என்பதை அந்தக் கதை சிறுவர்களுக்கும் எளிதில் புரிய வைக்கிறது. குடிப்பிறந்தார் தம் ஒவ்வொரு சொல்லிலும் செயலிலும் அதிக விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும் என்பதே இதன் பாடம். மேலும் செருக்கை உணர்ந்து மன்னிப்புக் கேட்கும் பணிவே சந்திரனைப் பாதி மீட்டது.