நந்தனாரின் ஒளி
பெரியபுராணத்தில் திருநாளைப்போவார் என்ற நந்தனாரின் கதை வருகிறது. நந்தனார் சோழ நாட்டில் ஆதனூர் என்ற ஊரில் வாழ்ந்த எளிய உழைக்கும் குடிமகன். அவர் சிவபெருமானிடம் அளவற்ற பக்தி கொண்டவர். கோயில்களுக்குத் தேவையான தோல் பொருட்களையும் முரசுகளையும் பறைகளையும் செய்து கொடுத்தார். தம் நிலத்தில் உழைத்துப் பெற்றதைக் கொண்டு கோயில் திருப்பணிகளுக்கு உதவினார். ஆனால் அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் சமூக முறைகளால் அவர் கோயிலின் உட்பகுதிக்குள் செல்ல இயலவில்லை.
திருப்புன்கூர் என்ற தலத்தில் சிவபெருமானைத் தரிசிக்கச் சென்றபோது நந்தனார் வாசலுக்கு வெளியே நின்று வணங்கினார். இறைவனை நேரில் காண முடியவில்லை. அவர் மனம் வருந்தியது. ஆனால் அவர் இறைவனைப் பழிக்கவில்லை; சமூகத்தைச் சபிக்கவில்லை. அவரது பக்தி அவரை மேலும் உயர்த்தியது. சிவபெருமான் தம் அன்பருக்காக நந்தியை விலகச் செய்து அவர் தரிசனம் பெறச் செய்தார் என்று மரபு கூறுகிறது.
பின்னர் நந்தனார் சிதம்பரம் என்ற தில்லையைத் தரிசிக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டார். ஆனால் தம் நிலையை எண்ணி, "நாளை போவேன், நாளை போவேன்" என்று கூறி தாமதித்தார். அதனால் "திருநாளைப்போவார்" என்ற பெயர் பெற்றார். ஒருநாள் இறுதியில் தில்லை சென்றார். நகரின் எல்லையில் நின்று கோபுரத்தை வணங்கினார். அன்று இரவு இறைவன் தில்லை வாழ் அந்தணர்களின் கனவில் தோன்றி, "என் அன்பன் நந்தனை அக்கினியில் மூழ்கி என்னிடம் வரச் செய்யுங்கள்" என்று கட்டளையிட்டார்.
தில்லையில் நந்தனார் தீயில் மூழ்கி, தூய ஒளி உடலுடன் வெளிவந்து நடராஜப் பெருமானின் திருவடிகளில் கலந்தார் என்று பெரியபுராணம் கூறுகிறது. அவரது பக்தியும் பொறுமையும் மானமும் உலகுக்கு வழிகாட்டும் ஒளியாயின. அவர் தன் நிலை குறித்து வருந்தினாலும் தன் மதிப்பை இழக்கவில்லை. அவரைத் தொழுது போற்றும் மரபு இன்றும் தொடர்கிறது. உயர்வு தாழ்வு என்ற சமூக வேறுபாடுகளைக் கடந்து, இறைவன் அன்பையே மதிக்கிறான் என்பதையும் இக்கதை காட்டுகிறது. பின்னாளில் கோபாலகிருஷ்ண பாரதியார் இயற்றிய நந்தனார் சரித்திரக் கீர்த்தனைகள் தமிழிசையில் மிகவும் புகழ்பெற்றன. இன்றும் ஊர் ஊராக அவை பாடப்படுகின்றன. நந்தனாரின் எளிய பக்தியும் உறுதியான மன நிலையும் அவ்வாறு தலைமுறைகளைக் கடந்து ஒளிர்கின்றன. சிதம்பரம் கோயிலில் இன்றும் அவர் நினைவாக ஒரு வாயில் உண்டு என்று மக்கள் கூறுவர். அவரைப் பற்றிய கதையைக் கேட்கும் குழந்தைகள் எளிமையிலும் உயர்ந்த மானத்தைக் கற்கின்றனர்.