பீஷ்மரும் சிகண்டியும்
மகாபாரதத்தின் பீஷ்ம பர்வத்தில் குருக்ஷேத்திரப் போரின் பத்து நாட்கள் பீஷ்மர் கௌரவ சேனையின் தலைவராக இருந்தார். தினமும் ஆயிரக்கணக்கான பாண்டவ வீரர்களை அவர் வீழ்த்தினார். பாண்டவர்களால் அவரை வெல்ல முடியவில்லை. அவருக்கு இச்சா மரணம் என்ற வரம் இருந்தது; அவர் விரும்பும் வரை அவரைக் கொல்ல முடியாது. பாண்டவர்கள் கண்ணனிடம் ஆலோசனை கேட்டனர். கண்ணன், "பீஷ்மர் தம் வாழ்வில் ஒருபோதும் ஒரு பெண்ணுக்கு எதிராகவோ, முன்பு பெண்ணாக இருந்தவருக்கு எதிராகவோ ஆயுதம் ஏந்த மாட்டார். சிகண்டியை முன் நிறுத்துங்கள்" என்றார்.
சிகண்டி முற்பிறவியில் காசி அரசனின் மகள் அம்பை. பீஷ்மர் அவளைக் கவர்ந்து சென்றதால் அவள் வாழ்க்கை பாழானது. அவள் பழிவாங்கத் தவம் செய்து, அடுத்த பிறவியில் துருபதனின் மகளாகப் பிறந்து, பின்னர் ஆணாக மாறினாள். பீஷ்மர் இதனை அறிந்திருந்தார். அதனால் சிகண்டியை எதிரில் கண்டபோது, அவன் ஆண் உடலுடன் இருந்தாலும் அவனைப் பெண்ணாகவே கருதி, அவன் மேல் அம்பு எய்ய மறுத்தார்.
பத்தாம் நாள் போரில் அர்ஜுனன் சிகண்டியின் பின்னால் நின்று பீஷ்மரின் மீது அம்புகளை எய்தான். பீஷ்மர் அவற்றை எதிர்க்க முடியும்; வெல்லவும் முடியும். ஆனால் சிகண்டி முன்னால் இருந்ததால் அவர் எதிர்த்துத் தாக்கவில்லை. அவர் தம் வில்லைக் கீழே வைத்தார். கண்ணனும் பாண்டவரும் அவர் காலில் வீழ்ந்து வணங்கினர். அம்புகள் அவர் உடலை நிறைத்தன. அவர் அம்புப் படுக்கையில் விழுந்தார். அந்த நேரத்தில் அவர் அர்ஜுனனிடம் தலைக்குத் தலையணை கேட்டார்; அர்ஜுனன் மூன்று அம்புகளால் தலையணை அமைத்தான்.
போரில் வெல்ல ஒரு வழி இருந்தது: சிகண்டியைத் தாக்குவது அல்லது சிகண்டிக்கு அடுத்துள்ள அர்ஜுனனையும் தாக்குவது. பீஷ்மர் தன் ஒழுக்கத்தையும் மானத்தையும் காக்க அதை மறுத்தார். புகழுக்காகவோ வெற்றிக்காகவோ தகாத செயலைச் செய்ய அவர் தயாராக இல்லை. அதனால் அவர் வீழ்ந்தாலும் அவரது புகழ் உயர்ந்தது. அம்புப் படுக்கையில் கிடந்தபடி அவர் யுதிஷ்டிரனுக்கு அறநெறிகளை உபதேசித்தது சாந்தி பர்வமாக நமக்கு வந்துள்ளது. உத்தராயணம் பிறக்கும் வரை, அதாவது ஐம்பத்தெட்டு நாட்கள், அவர் வலியைத் தாங்கிக்கொண்டு காத்திருந்தார். இரு படைகளின் வீரர்களும் அவரைப் பார்த்து மரியாதையுடன் தலை வணங்கினர். எதிரியும் போற்றும் மானத்தை அவர் தமது நெறியால் பெற்றார்.