Kural 971 · ஒளிஒருவற்கு உள்ள வெறுக்கை இளிஒருவற்கு

அபிமன்யுவின் துணிவு

மகாபாரதத்தின் துரோண பர்வத்தில் குருக்ஷேத்திரப் போரின் பதின்மூன்றாம் நாள் நிகழ்ச்சி வருகிறது. துரோணாசாரியார் கௌரவ சேனையைச் சக்கரவியூகமாக அணி வகுத்தார். அது சக்கரத்தைப்போல் சுழன்று கொண்டிருக்கும் அணி. பாண்டவர்களில் அர்ஜுனனும் கண்ணனுமே அதை முழுமையாக அறிவார்கள். அன்று அவர்கள் இருவரும் வேறு இடத்தில் சம்சப்தகர்களுடன் போரிட்டு தூரம் இழுக்கப்பட்டனர். பாண்டவர்களின் படை திகைத்தது.

அப்போது அர்ஜுனனின் மகன் அபிமன்யு, வெறும் பதினாறு வயதுடைய வீரன், முன்வந்தான். "பெரியப்பா, நான் சக்கரவியூகத்தை உடைத்து உள்ளே செல்வேன்" என்றான். யுதிஷ்டிரன் கவலையுடன், "உனக்கு வெளியே வரும் வழி தெரியுமா?" என்று கேட்டான். அபிமன்யு, "தாயின் வயிற்றில் இருந்தபோது தந்தை சொன்னதில் நான் உள்ளே செல்லும் வழியை மட்டுமே கேட்டேன். வெளியே வரும் வழியை அறியேன். ஆயினும் என் தந்தை இல்லாத இந்த நேரத்தில் பாண்டவர்கள் தாழ்ந்துவிடக்கூடாது. நான் உள்ளே சென்று வழியை உருவாக்குகிறேன்; நீங்கள் பின்தொடர்ந்து வாருங்கள்" என்றான்.

அவன் தன் தேரோட்டியிடம் தேரை முன் செலுத்தச் சொன்னான். அவன் அம்புகள் மழையாகப் பொழிந்து கௌரவ வீரர்களை வீழ்த்தின. வியூகத்தின் வாயிலை உடைத்து உள்ளே நுழைந்தான். ஆனால் ஜயத்ரதன் சிவனின் வரத்தால் மற்ற பாண்டவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தினான். அபிமன்யு தனியாக உள்ளே சிக்கிக்கொண்டான். துரோணர், கர்ணன், கிருபர், அசுவத்தாமா, துரியோதனன் உள்ளிட்ட ஆறு மகாரதர்கள் சேர்ந்து அவனைச் சூழ்ந்தனர். அவன் வில் உடைந்தது, தேர் உடைந்தது. அவன் தேர்ச் சக்கரத்தையே ஆயுதமாக ஏந்தினான்.

இறுதியில் அநீதியான முறையில் அவனை அனைவரும் தாக்கி வீழ்த்தினர். அவன் வெறும் பதினாறு வயதில் வீர மரணம் எய்தினான். ஆனால் அவன் அன்று காட்டிய துணிவு இன்றும் உலகால் நினைவுகூரப்படுகிறது. "அதைக் கடினம் என்று கைவிட்டு வாழ்வோம்" என்று சிறுமையைத் தேர்ந்தெடுக்காமல், உயர்ந்த புகழுக்கான தணியாத ஆர்வத்தால் அவன் முன்னே சென்றான். வள்ளுவர் சொன்ன "ஒளி ஒருவற்கு உள்ள வெறுக்கை" என்பதற்கு அவன் வாழ்க்கை ஒரு சான்று.

போர் முடிந்த பின்னர் பாண்டவர்கள் அவன் இழப்பை எண்ணி நெடுநாள் துயருற்றனர். உத்தரையின் வயிற்றில் இருந்த அவன் மகன் பரீட்சித்து பின்னாளில் குருவம்சத்தின் அரசனாக உயர்ந்தான். இளம் வயதிலேயே உயர்ந்த இலட்சியத்துக்காகத் தன்னை அர்ப்பணித்தவனின் பெயர், நீண்ட காலம் வாழ்ந்தும் எதையும் முயலாதவர் பெயரைவிடப் பன்மடங்கு ஒளியுடன் நிலைத்து நிற்கிறது. இதுவே ஒளி என்னும் பெருமையின் பொருள்.

The Daring of Abhimanyu

In the Drona Parva of the Mahabharata comes the incident of the thirteenth day of the Kurukshetra war. Dronacharya arrayed the Kaurava army in the chakravyuha, a formation that revolved like a wheel. Among the Pandavas only Arjuna and Krishna knew it completely. That day both had been drawn far away to fight the Samshaptakas. The Pandava army was bewildered.

Then Arjuna's son Abhimanyu, a warrior of just sixteen, stepped forward. "Uncle, I will break the chakravyuha and go inside," he said. Yudhishthira asked anxiously, "Do you know the way out?" Abhimanyu said, "When I was in my mother's womb, of what my father told, I heard only the way in. I do not know the way out. Yet at this time when my father is absent, the Pandavas must not fall. I will go in and make a path; you follow behind."

He told his charioteer to drive the chariot forward. His arrows rained down and felled Kaurava warriors. He broke the gate of the formation and entered. But Jayadratha, by a boon from Shiva, held back the other Pandavas. Abhimanyu was trapped inside alone. Six maharathas, Drona, Karna, Kripa, Ashvatthama, Duryodhana and others, together surrounded him. His bow broke, his chariot broke. He lifted the chariot wheel itself as a weapon.

At last they all attacked him unjustly and brought him down. At only sixteen he attained a hero's death. But the courage he showed that day is remembered by the world even now. Not choosing littleness, saying "let us live giving it up as difficult", he went forward with an unquenched longing for high fame. His life is witness to Valluvar's "oli oruvarkku ulla verukkai."