அதிகாரம் 69

தூது

The Envoy · Thoodhu

தூது அதிகாரம், ஓர் அரசின் சார்பில் வேற்று நாட்டுக்குச் சென்று பேசுபவனின் தகுதிகளை விளக்குகிறது. அன்பு, அறிவு, சொல்வன்மை, தூய்மை, துணிவு ஆகியவை ஒன்றிணைந்தவனே சிறந்த தூதன் என்று வள்ளுவர் கூறுகிறார்.

This chapter describes the qualities of an envoy who speaks for his king in a foreign court. Valluvar says the ideal messenger joins affection, knowledge, eloquence, purity and courage, and serves his master's good even at the risk of his life.

அறிமுகம்

திருக்குறளின் பொருட்பாலில் அமைச்சியலுக்குள் வரும் இந்த அதிகாரம், 'தூது' என்னும் அரிய பொறுப்பைப் பற்றியது. தூதன் என்பவன் ஓர் அரசனின் குரலாக வேற்று நாட்டில் நிற்பவன். அவன் சொல்லும் ஒவ்வொரு சொல்லும் அவனை அனுப்பிய அரசனின் சொல்லாகக் கருதப்படும். சில சமயம் ஒரு தூதனின் வார்த்தை போரைத் தடுக்கிறது; சில சமயம் ஒரு தவறான வார்த்தை போரைத் தொடங்கி வைக்கிறது. அதனால்தான் பழங்காலத்தில் தூது செல்பவனுக்குப் பெருமதிப்பும் பெரும் பொறுப்பும் இருந்தன. வள்ளுவர் இந்தப் பணிக்கு வேண்டிய தகுதிகளை வரிசையாகத் தொகுத்துத் தருகிறார்.

முதல் இரண்டு குறள்கள் அடிப்படைத் தகுதிகளை வகுக்கின்றன. அன்பு, உயர்ந்த குடிப்பிறப்பு, அரசர் விரும்பும் பண்பு ஆகியவை முதற்குறளில் வருகின்றன; அன்பு, அறிவு, ஆராய்ந்த சொல்வன்மை ஆகிய மூன்றும் இன்றியமையாதவை என்று இரண்டாம் குறள் வலியுறுத்துகிறது. மூன்றாம், நான்காம் குறள்கள் கல்வியையும் தோற்றப் பொலிவையும் கூறுகின்றன. ஐந்தாம் குறள் சுருக்கமாகவும் இனிமையாகவும், கடுஞ்சொல் இல்லாமலும் பேசுவதே தூதின் இயல்பு என்கிறது. ஆறாம், ஏழாம் குறள்கள் கற்ற அறிவு, அச்சமின்மை, இடமும் காலமும் அறிந்து சொல்லும் திறன் ஆகியவற்றை எடுத்துரைக்கின்றன.

எட்டாம் குறள் தூய்மை, துணை, துணிவு ஆகிய மூன்றையும் சுட்டுகிறது. தூதன் கையூட்டுக்கு விலை போகாதவனாகவும், தன் அரசுக்கு உண்மையான துணையாகவும், அஞ்சாத நெஞ்சினனாகவும் இருக்க வேண்டும். ஒன்பதாம் குறள் குறைவான, இழிவான சொற்களை வாயால் சொல்லாத உறுதியைக் காட்டுகிறது. பத்தாம் குறள் உச்சத்தை எட்டுகிறது; உயிருக்கே ஆபத்து வந்தாலும் தன் அரசனுக்கு நன்மை தரும் செயலிலிருந்து தவறாதவனே சிறந்த தூதன்.

இன்றும் தூதின் பொருள் மறையவில்லை. தூதரகங்களின் அதிகாரிகள், வணிகப் பேச்சாளர்கள், பிரச்சினைகளில் இரு தரப்பையும் இணைக்கும் நடுவர்கள், ஏன் குடும்பத்தில் பிணக்குள்ள இருவரிடையே பேசிச் செல்லும் உறவினர் கூட ஒருவகையில் தூதர்களே. அவர்களுக்கும் இந்தப் பத்துக் குறள்களும் வழிகாட்டும். சொல்லின் ஆற்றல் மிகப் பெரிது என்பதையும், அதைக் கையாள்பவனுக்கு நெறியும் அறிவும் வேண்டும் என்பதையும் இந்த அதிகாரம் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

வள்ளுவர் இந்த அதிகாரத்தை அமைச்சியலில் வைத்திருப்பதிலும் ஒரு நுட்பம் உண்டு. அமைச்சன் ஆலோசனை சொல்வான், படைத்தலைவன் போர் புரிவான், தூதன் இரண்டுக்கும் இடையே நின்று சொல்லால் அரசைக் காப்பான். வாளால் வெல்ல முடியாததைச் சொல்லால் வெல்லலாம் என்பதே தூதின் பெருமை. அதனால்தான் நம் இலக்கியங்களில் அனுமன், அங்கதன், கிருஷ்ணன் போன்றோர் சிறந்த தூதர்களாகப் போற்றப்படுகின்றனர். அவர்கள் எவரும் தம் சொந்த நலனுக்காகப் பேசவில்லை; தம்மை அனுப்பியவரின் நலனுக்காகவே பேசினர். இந்த அதிகாரத்தின் பத்துக் குறள்களும் அத்தகைய தூய தொண்டின் இலக்கணமாக அமைகின்றன. படிக்கும் ஒவ்வொருவரும் தம் வாழ்வில் எப்போதாவது யாருக்காகவாவது பேசும் நிலை வருமென்பதால், இந்த அதிகாரம் எல்லோருக்கும் பயன்படும்.

இன்றைய உலகில் 'தூது' என்ற சொல் அரசியல் தூதரகங்களை மட்டுமல்லாமல், செய்தியைக் கொண்டு செல்லும் எல்லாப் பணிகளையும் குறிக்கலாம். ஒரு செய்தியை எவ்வாறு சொல்கிறோம் என்பது அதன் பொருளையே மாற்றிவிடும் என்பதை நாம் அன்றாடம் காண்கிறோம். ஆகவே தூது குறித்த வள்ளுவரின் இலக்கணம் எல்லா நூற்றாண்டுகளுக்கும் பொருந்தும் வாழ்க்கைப் பாடமாகிறது. அன்பு இல்லாத சொல் பயனற்றது; அறிவு இல்லாத சொல் ஆபத்தானது; துணிவு இல்லாத சொல் வலிமையற்றது என்ற மூன்று உண்மைகளை இப்பத்துக் குறள்களிலும் தொடர்ந்து காணலாம்.

ஆகவே தூதனைத் தேர்ந்தெடுக்கும் அரசு தன் எதிர்காலத்தையே அவன் சொல்லில் ஒப்படைக்கிறது. அந்தப் பொறுப்பின் பாரத்தையும் மதிப்பையும் வள்ளுவர் ஒவ்வொரு குறளிலும் நினைவூட்டுகிறார். இந்த அதிகாரத்தைப் படிக்கும்போது, நாமும் நம் அன்றாட உரையாடல்களில் எவ்வளவு கவனமாகப் பேச வேண்டும் என்ற உணர்வு தானாக எழுகிறது.

Introduction

This chapter, set within the Amaichiyal of the Porutpaal, deals with the rare responsibility of the envoy. An envoy stands in a foreign land as the voice of his king, and every word he speaks is taken as the king's own. Sometimes an envoy's speech prevents a war; sometimes one careless sentence begins it. That is why in ancient times a messenger was given great honour and great burden. Valluvar here gathers the qualities this task demands.

The first two verses set the foundations. Affection, noble birth and a manner that pleases rulers appear in the first; the second insists that affection, wisdom and a well-judged power of speech are indispensable. The third and fourth speak of learning and impressive bearing. The fifth says that to speak briefly, sweetly and without harshness is the nature of a good embassy. The sixth and seventh describe learning, fearlessness, and the sense to say the fitting word at the proper time and place.

The eighth verse points to three more gifts: purity, loyal companionship and courage. The envoy must be incorruptible, a true support to his state, and fearless of heart. The ninth shows the firmness not to let weak or degrading words pass the lips. The tenth reaches the peak: even when death threatens, the finest envoy does not fail in his duty to bring good to his master.

The meaning of the envoy has not faded. Diplomats, business negotiators, mediators between two sides in a dispute, even a relative who goes between two quarrelling members of a family, are in a sense messengers. For them, too, these ten verses can be a guide. The chapter reminds us that the power of the word is great, and that anyone who handles it needs both integrity and intelligence.

There is a subtlety in Valluvar placing this chapter under the counsellors. The minister gives advice, the general fights, and the envoy stands between the two and protects the state through words. The glory of the envoy is that what the sword cannot win, speech may win. That is why our literature honours Hanuman, Angada and Krishna as great messengers. None of them spoke for his own gain; each spoke for the good of the one who sent him. The ten verses of this chapter form the grammar of such pure service. Since every reader will at some time have to speak on someone's behalf, the chapter is of use to all.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

சுந்தரருக்காகச் சிவபெருமான் தூது

பெரியபுராணத்திலிருந்து. சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் சிவபெருமானின் தோழராகப் போற்றப்படுபவர். திருவாரூரில் அவர் பரவை நாச்சியாரை மணந்து வாழ்ந்து வந்தார். பின்னர் திருவொற்றியூரில் சங்கிலியாரைக் கண்டு மணம் புரிந்தார். இந்த நிகழ்ச்சி பரவை நாச்சியாருக்குப் பெரும் மனவேதனையைத் தந்ததாகப் பெரியபுராணம் கூறுகிறது. சுந்தரர் திருவாரூர் திரும்பிய போது, பரவையார் அவரைச் சந்திக்கவும் மறுத்துவிட்டார். அவருடைய கோபம் மிகுந்திருந்தது; வாயில் கதவு அடைக்கப்பட்டது.

சுந்தரர் வருந்தினார். தம்மால் நேர்ந்த துன்பத்தை உணர்ந்து, தம் தோழனான சிவபெருமானிடம் சென்று முறையிட்டார். 'இறைவா, என் மேல் வருத்தம் கொண்ட பரவையின் மனத்தைத் தணிக்க நீயே தூதாகச் செல்ல வேண்டும்' என்று வேண்டினார். சுந்தரரின் அன்பை ஏற்ற இறைவன், பரவையாரின் இல்லத்துக்குத் தூது சென்றார் என்று பெரியபுராணம் பாடுகிறது. இரவு நேரத்தில் இறைவன் தூதராகச் சென்றதை எண்ணும்போது, உயர்ந்த பொறுப்பு எவ்வளவு பணிவாக ஏற்கப்படுகிறது என்பதை உணர முடிகிறது.

இறைவன் பரவையாரின் வீட்டுக்குச் சென்று, சுந்தரருக்காகப் பேசினார். முதல் முறை பரவையார் மனம் இளகவில்லை. ஆயினும் இறைவன் சோர்வடையவில்லை. அவர் அன்பாகவும் பொறுமையாகவும் மீண்டும் சென்றார். இரண்டாம் முறை பரவையாரின் கோபம் தணிந்தது. தூதரின் சொற்களில் இருந்த அன்பும் தூய்மையும் அவர் மனத்தை இளக்கின. சுந்தரரும் பரவையாரும் ஒன்றுபட்டனர்.

இந்த நிகழ்ச்சி, ஒரு தூதன் எவ்வளவு பொறுமையும் அன்பும் உடையவனாக இருக்க வேண்டும் என்பதை நமக்குக் காட்டுகிறது. சினத்தில் இருப்பவரிடம் முதல் முறை கொண்டு செல்லும் செய்தி வெற்றி பெறாமல் போகலாம். அதனால் தூதன் தளர்ந்துவிடக் கூடாது. தக்க நேரம் பார்த்து, தக்க சொல் கொண்டு மீண்டும் செல்வதே தூதனின் திறன்.

மேலும் இறைவன் இங்கு தாம் தலைவன் என்ற செருக்கை விட்டு, தம் அடியவரின் குரலாக நிற்கிறார். தம்மை அனுப்பியவரின் நன்மையை மட்டுமே நோக்கிப் பேசினார். இதுவே 'இறுதி பயப்பினும் எஞ்சாது இறைவற்கு உறுதி பயப்பதாம் தூது' என்னும் குறளின் உயிர். பக்தி மரபு இதை அடியவர்க்கு இறைவன் எளியவன் என்ற பொருளில் போற்றுகிறது; அதே நேரத்தில் வள்ளுவர் கூறும் தூதனின் அன்பு, பொறுமை, விடாமுயற்சி ஆகிய பண்புகளையும் இக்காட்சியில் காணலாம்.

இன்றும் இரு உள்ளங்களுக்கிடையே பிணக்கு எழும்போது, சொல்லுக்கும் அன்புக்கும் பொறுமைக்கும் தெரிந்த ஒருவர் நடுவில் சென்று பேசினால், மூடிய கதவுகள் திறக்கின்றன. அவரது பேச்சில் பழி இருக்கக் கூடாது; அவசரம் இருக்கக் கூடாது. அன்பும் நம்பிக்கையும் மட்டும் இருந்தால் போதும்.

இக்கதையில் கவனிக்க வேண்டியது, இறைவன் தம் அடியவருக்காகச் சென்ற பணிவு மட்டுமல்ல; இரண்டாம் முறை செல்லத் தயங்காத விடாமுயற்சியும் ஆகும். தூதன் முதல் தோல்வியில் திரும்பிவிடக் கூடாது என்பதையே இது கற்பிக்கிறது. கோபத்தில் இருப்பவர் மனம் ஒரே நாளில் இளகுவதில்லை; அன்பு நிறைந்த சொல்லும் தக்க காலமும் மீண்டும் மீண்டும் முயலும் பொறுமையும் சேர்ந்தால் மட்டுமே கதவு திறக்கும். சுந்தரரும் பரவையாரும் இணைந்தபின், அந்த மன்றம் முழுவதும் மகிழ்ந்தது; ஊர் மக்கள் தூது நிகழ்ந்த நிகழ்ச்சியை இன்றும் பாடிப் போற்றுகின்றனர். எளிய தூது எவ்வளவு பெரிய நல்லிணக்கத்தை உண்டாக்கும் என்பதற்கு இது ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.

சுந்தரர் வரலாற்றில் இறைவனுக்கும் அடியவருக்கும் உள்ள தோழமை சிறப்பாகப் போற்றப்படுகிறது. அந்தத் தோழமையின் அடையாளமாக இறைவன் தூது சென்றது தமிழ்ப் பக்தி மரபில் மிகவும் அன்புடன் நினைவு கூரப்படுகிறது. திருவாரூரில் இந்நிகழ்ச்சியை நினைவுகூரும் வழிபாட்டு மரபுகளும் உண்டு. அன்பினால் தூது செல்பவன் எவ்வளவு உயர்ந்தவனாக இருந்தாலும் தன்னை எளியவனாக்கிக் கொள்வான் என்பதே இதன் நுட்பம். வள்ளுவரின் தூதன் அத்தகைய பணிவும் தூய்மையும் உடையவன். அவன் தன்னைப் பெரிதாகக் காட்டுவதில்லை; தன் செய்தியின் நன்மையையே பெரிதாக்குகிறான்.

இப்படித் தூது முடிந்த பின் சுந்தரரும் பரவையாரும் மீண்டும் அன்போடு வாழ்ந்தனர் என்று பெரியபுராணம் கூறுகிறது. இறைவனின் தூதால் உண்டான அந்த இணைப்பு திருவாரூர் மக்களுக்கு மகிழ்ச்சியையும் பக்தியையும் வளர்த்தது. சொல்லின் வலிமையும் அன்பின் வலிமையும் ஒன்று சேர்ந்தபோது எந்தப் பிணக்கும் நீங்கும் என்பதையே இக்கதை காட்டுகிறது. தூது என்பது அதிகாரத்தின் சின்னம் அல்ல, அன்பின் சின்னம்.

Chapter story

The Lord as Sundarar's Messenger

From the Periya Puranam. Sundaramurti Nayanar, honoured as a friend of Lord Shiva, lived at Tiruvarur and was married to Paravai Nachiyar. Later, at Tiruvottriyur, he met Sangili and married her as well. The Periya Puranam tells that this brought great sorrow to Paravai. When Sundarar returned to Tiruvarur, she refused even to meet him. Her anger was deep, and the door was shut.

Sundarar was grieved. Realising the pain he had caused, he went to his divine friend and pleaded: 'Lord, my displeased Paravai must be calmed. You yourself must go to her as my messenger.' Accepting Sundarar's love, the Lord went to Paravai's house as envoy, as the Periya Puranam sings. When we think of the Lord going on this mission by night, we see how humbly a high office can be taken up.

The Lord came to Paravai's door and spoke for Sundarar. The first time Paravai's heart did not soften. Yet the Lord was not discouraged. With love and patience he went again. The second time her anger cooled. The love and purity in the messenger's words melted her heart. Sundarar and Paravai were reconciled.

This episode shows how much patience and affection an envoy needs. A message carried the first time to a person in anger may fail. The envoy must not lose heart. To go again at the right moment with the right word is the skill of the messenger.

Here, too, the Lord lays aside the pride of being master and stands as the voice of his devotee, speaking only for the good of the one who sent him. This is the soul of the verse that says the true envoy secures the good of his master. Devotional tradition praises it as God's easy approachability to his devotees; at the same time the qualities Valluvar names, love, patience and persistence, can be seen in the scene.

Even today, when a rift opens between two hearts, a person who understands speech, love and patience can go between them, and closed doors open. There should be no blame in his talk and no hurry. Affection and trust are all that is needed.

What deserves notice in this story is not only the humility with which the Lord went for his devotee but the persistence with which he did not hesitate to go a second time. It teaches that the messenger should not turn back after a first failure. The heart of an angry person does not melt in a day; the door opens only when a loving word, the right time and patience to try again are joined. After Sundarar and Paravai were reconciled, the whole town rejoiced, and people still sing of the embassy. It is a fine example of how great a harmony a humble embassy can create.

In the story of Sundarar, the friendship between the Lord and his devotee is especially celebrated, and the Lord's going as messenger is remembered with great affection in the Tamil devotional tradition. The point is that one who goes as messenger out of love, however exalted, makes himself humble. Valluvar's envoy is of just such humility and purity. He does not make himself large; he magnifies the good of his message.

முக்கியப் பாடங்கள்

தூதன் தன்னை அனுப்பியவரின் குரலாக நிற்பதால் அவன் சொல்லும் செயலும் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும்.
அன்பு, அறிவு, சொல்வன்மை ஆகிய மூன்றும் தூதுக்கு இன்றியமையாதவை.
சுருக்கமாகவும் இனிமையாகவும், கடுஞ்சொல் இன்றியும் பேசுவது தூதின் சிறப்பு.
இடம், காலம், கேட்பவரின் மனநிலை அறிந்து சொல்ல வேண்டும்.
அச்சம் வந்தாலும் தூய்மையும் துணிவும் கொண்டு கடமையிலிருந்து தவறக் கூடாது.

Key lessons

An envoy is the voice of his sender, so his words and actions must be one.
Affection, wisdom and eloquence are indispensable to the messenger.
Brevity, sweetness and the absence of harsh words are the marks of good embassy.
Know the place, the time and the listener's mood before speaking.
Even in danger, purity and courage must keep the messenger true to his duty.