Kural 1241 · நினைத்தொன்று சொல்லாயோ நெஞ்சே எனைத்தொன்றும்

குறள் 1241 · நெஞ்சொடு கிளத்தல் · Soliloquy

நினைத்தொன்று சொல்லாயோ நெஞ்சே எனைத்தொன்றும்எவ்வநோய் தீர்க்கும் மருந்து.

Ninaiththondru Sollaayo Nenje Enaiththondrum / Evvanoi Theerkkum Marundhu

SheWouldst thou not think, O my Heart, and find out and tell me some remedy to cure me of this incurable disease?V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

நெஞ்சே, என் துன்ப நோயைத் தீர்க்கக்கூடிய ஒரு மருந்தை, அது எவ்வளவு சிறியதாயினும், நீ நினைத்து எனக்குச் சொல்ல மாட்டாயா?

Meaning

O my heart, will you not think and tell me some remedy, however small, that could cure this sickness of sorrow?

சொற்பொருள் Word by word

நினைத்து: having thought it over
ஒன்று சொல்லாயோ: will you not tell me something
நெஞ்சே: O my heart
எனைத்தொன்றும்: any one thing at all, however small
எவ்வநோய்: the sickness of sorrow
மருந்து: medicine, remedy

விளக்கம்

இந்த அதிகாரத்தின் முதல் குறளிலேயே தலைவி தன் நெஞ்சிடம் ஒரு கோரிக்கையோடு நிற்கிறாள். அவள் ஆணையிடவில்லை, கடிந்துகொள்ளவும் இல்லை; ஒரு நோயாளி மருத்துவரிடம் பேசுவது போலப் பணிவோடு கேட்கிறாள். 'நினைத்து ஒன்று சொல்லாயோ' என்னும் தொடரில் இருக்கும் கெஞ்சல் மிகவும் மென்மையானது. 'நீ சற்றுச் சிந்தித்துப் பார்த்து எனக்கு ஏதாவது வழி சொல்லக்கூடாதா?' என்பதே அதன் பொருள். தனக்கு நேர்ந்த துன்பத்துக்கு வெளியிலிருந்து எந்த மருந்தும் வராது என்பதை அவள் உணர்ந்துவிட்டதால், தன் உள்ளத்திடமே தீர்வு கேட்கிறாள். இது அவளது கையறு நிலையையும், அதே நேரத்தில் தன் உள்ளத்தின் மேல் அவள் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறது.

'எனைத்தொன்றும்' என்பது ஒரு நுட்பமான சொல். எவ்வளவு சிறிய மருந்தாயினும் போதும், ஏதேனும் ஒன்று சொல் என்பதே அதன் குறிப்பு. நோய் மிகப் பெரியது; ஆனால் அவள் எதிர்பார்க்கும் மருந்து மிகச் சிறியது. இந்த முரண் அவளது அடக்கத்தையும் களைப்பையும் காட்டுகிறது. 'எவ்வநோய்' என்பது துன்ப நோய் அல்லது வருத்தம் தரும் நோய் என்று பொருள்படும். காதல் பிரிவு ஒரு நோய் என்ற பழைய அகப்பாடல் கருத்தை வள்ளுவர் இங்கே தொடர்கிறார். உரையாசிரியர்கள் இதை நெஞ்சுக்கு விடுக்கும் முதல் அழைப்பாகவே கொள்வர்; அடுத்து வரும் குறள்களில் அந்த நெஞ்சு எப்படி நடந்துகொள்கிறது என்பதை நாம் காணப்போகிறோம்.

இன்றும் துன்பத்தில் இருக்கும்போது நாம் நமக்குள் இப்படியே கேட்டுக்கொள்கிறோம்: 'இதற்கு ஒரு வழி இருக்காதா?' என்று. பிறரிடம் ஆலோசனை கேட்பதற்கு முன் முதலில் நம் உள்ளத்தின் குரலைக் கேட்பது பயனுள்ளது. சற்றுப் பொறுமையாகச் சிந்தித்தால் சிறு தீர்வுகள் தோன்றலாம்: ஒரு நடை, ஒரு பாடல், ஒரு உரையாடல், ஒரு வழிபாடு. பெரிய மருந்தைத் தேடிக் களைப்பதைவிட, சிறு மருந்தைக் கண்டுபிடிக்கும் பணிவு உள்ளத்துக்கு உதவுகிறது என்பதை இந்தக் குறள் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. நோயாளியும் மருத்துவரும் நம் உள்ளேயே இருக்கிறார்கள்.

Explanation

Already in the first verse of the chapter the heroine stands before her heart with a request. She does not command it, nor does she scold it; she asks humbly, as a patient speaks to a physician. The pleading in 'ninaiththu ondru sollaayo' is very gentle. Its meaning is, 'Can't you think a little and tell me some way?' Having understood that no remedy for her trouble will come from outside, she asks her own heart for the solution. This shows her helplessness and, at the same time, the trust she places in her heart.

'Enaiththondrum' is a delicate word. It hints, 'Even the smallest remedy will do; tell me just one.' The sickness is huge, but the medicine she hopes for is tiny. This contrast shows her modesty and her weariness. 'Evvanoi' means the sickness of sorrow, a sickness that brings pain. Valluvar continues here the old akam idea that the separation of lovers is a sickness. The commentators take this as the first call made to the heart; in the next verses we shall see how that heart behaves.

Even today, when in distress, we ask ourselves in just this way, 'Is there not some way out of this?' Before seeking advice from others, it helps first to hear the voice of our own heart. If we think patiently, small solutions may appear: a walk, a song, a conversation, a prayer. The verse reminds us that the humility to find a small remedy helps the heart more than wearing ourselves out looking for a large one. Patient and physician both live within us.

கதை

பிரசவண மலையில் இலக்குவனின் ஆறுதல்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் வரும் ஒரு காட்சி இது.

சீதையைப் பிரிந்த இராமன், சுக்ரீவனோடு நட்பு கொண்ட பின், மழைக்காலம் முடியும் வரை பிரசவண மலையில் தங்கியிருந்தான். வானம் இருண்டு, இடி முழங்கி, மழை பெய்துகொண்டிருந்தது. ஆறுகள் பெருகின; மயில்கள் ஆடின; வண்டுகள் தேன் உண்டு மயங்கின. இந்த அழகான காட்சிகள் எல்லாம் இராமனுக்குச் சீதையின் நினைவையே கிளர்த்தின. மழைக்கால இரவுகள் அவனுக்கு எவ்வளவு நீளமாகத் தோன்றின என்பதை வால்மீகி மனம் உருகச் சொல்கிறார்.

இராமன் தன் துயரத்தை இலக்குவனிடம் கொட்டினான். 'தம்பி, மழை பெய்கிறது, மேகம் கருத்திருக்கிறது, சீதை எங்கே இருக்கிறாளோ?' என்று அவன் வருந்தினான். வீரமும் பொறுமையும் நிறைந்த இராமனே இவ்வளவு உடைந்துபோவதைக் கண்டு இலக்குவன் மனம் வருந்தினான். ஆனால் அவன் தானும் அழவில்லை. அவன் தன் தமையனுக்கு ஒரு மருத்துவனைப் போல ஆறுதல் சொல்லத் தொடங்கினான்.

இலக்குவன் கூறினான்: 'அண்ணா, இப்படித் துயரத்தில் மூழ்குவது உங்களுக்குத் தகுந்ததல்ல. துயரம் எந்த நோயையும்விட மனிதரை விரைவில் அழிக்கும். உற்சாகமும் முயற்சியும் உடையவர்களுக்குத் தொலைவில் உள்ளதும் அருகில் வரும். நீங்கள் மனத்தைத் திடப்படுத்துங்கள். சுக்ரீவன் நமக்கு உதவுவான். சீதையைக் கண்டுபிடிப்போம். அதுவரை பொறுமையாக இருங்கள்.' இந்தச் சொற்களில் துயரத்துக்கான மருந்து இருந்தது: முயற்சியும் நம்பிக்கையும்.

இராமன் தம்பியின் சொற்களைக் கேட்டு மனம் தெளிந்தான். அவன் துயரம் முழுவதும் தீரவில்லை; ஆனால் அதைச் சுமக்கும் வலிமை அவனுக்குக் கிடைத்தது. அவன் தம்பியை அணைத்துக்கொண்டு, 'உன் சொற்கள் எனக்குத் தெம்பைத் தந்தன' என்றான். மழைக்காலம் முடிந்து சரத்காலம் வந்தபோது, தேடுதல் பணி தொடங்கியது.

வள்ளுவரின் தலைவி தன் நெஞ்சிடம் மருந்து கேட்பது போலவே, இராமன் தன் துயரில் தம்பியின் உள்ளத்திடம் மருந்து பெற்றான். இருவருக்கும் கிடைத்த மருந்து ஒன்றுதான்: நினைத்துப் பார்க்கும் பொறுமையும், எடுத்துச் சொல்லும் அன்பும்.

நமக்கும் துயரம் வரும்போது, அதை எவ்வளவு சிறிதாக இருந்தாலும் ஒரு மருந்தாக மாற்றும் உரையாடலைத் தேட வேண்டும். அது நம் நெஞ்சோடு நடக்கலாம், ஒரு நல்ல நண்பரோடு நடக்கலாம். அதனால்தான் அந்தக் காட்சி இன்றும் துயரில் இருப்பவர்களுக்கு ஆறுதல் தரும் காட்சியாக விளங்குகிறது. இதுவே துயரத்தை வெல்லும் வழி.

A story

Lakshmana's Counsel on Mount Prasravana

This scene is from the Kishkindha Kanda of Valmiki's Ramayana.

Parted from Sita, Rama made friends with Sugriva, and stayed on Mount Prasravana until the rains should end. The sky was dark, thunder rolled, and rain was falling. Rivers swelled, peacocks danced, bees drank honey and grew drowsy. All these beautiful sights only roused in Rama the memory of Sita. Valmiki tells with melting feeling how long the rainy nights seemed to him.

Rama poured out his sorrow to Lakshmana. 'Brother, it rains, the clouds are black, where can Sita be?' he grieved. Lakshmana was pained to see even Rama, so full of valour and patience, break down like this. But he did not weep himself. He began to comfort his elder brother as a physician would.

Lakshmana said, 'Brother, it does not become you to sink thus in sorrow. Grief destroys a man faster than any sickness. For those with zeal and effort, even what is far will come near. Make your mind firm. Sugriva will help us. We shall find Sita. Until then, be patient.' In those words was the remedy for sorrow: effort and hope.

Rama heard his brother's words and his mind cleared. His sorrow was not wholly gone, but he found strength to carry it. He embraced his brother and said, 'Your words have given me strength.' When the rains ended and autumn came, the work of searching began.

As Valluvar's heroine asks her heart for a remedy, Rama in his grief received a remedy from his brother's heart. The remedy was the same for both: the patience to think it over, and the love to say it.

When sorrow comes to us, however small, we should look for a conversation that turns it into medicine. It may happen with our own heart or with a good friend.

சிந்தனைக்கு

இன்று உங்களை வருத்துவதற்கு ஒரு சிறு மருந்தை உங்கள் நெஞ்சிடம் கேட்டால், அது என்ன சொல்லும் என்று நினைக்கிறீர்கள்?

To reflect on

If you could ask your own heart for one small remedy for what troubles you today, what do you think it would say?