நாணுடைமை

அரிச்சந்திரனின் உறுதி

இது மார்க்கண்டேய புராணத்திலும் பிற புராண மரபுகளிலும் சொல்லப்படும் அரசன் அரிச்சந்திரனின் கதை. அயோத்தியை ஆண்ட அரிச்சந்திரன் உண்மை பேசுவதில் உலகம் புகழ்ந்தவன். அவனுடைய சிறப்பை சந்தேகித்த விசுவாமித்திர முனிவர் அவனைச் சோதிக்க முடிவு செய்தார். ஒரு வேள்வியின் தட்சிணையாகத் தன் நாடு முழுவதையும் அவனிடம் கேட்டார். அரிச்சந்திரன் மறுக்கவில்லை; மகிழ்ச்சியோடு நாட்டை அளித்தான்.

நாட்டைக் கொடுத்தபின் அரிச்சந்திரன் அரச உடைகளைக் களைந்து, மனைவி சந்திரமதியையும் சிறு மகன் உரோகிதாசனையும் அழைத்துக்கொண்டு அயோத்தியை விட்டு நடந்தான். அவன் வெளியேறும்போது நகர மக்கள் கண்ணீர் வடித்தனர்; "எங்கள் அரசே, எங்களையும் உங்களுடன் அழைத்துச் செல்லுங்கள்" என்று வேண்டினர். அவன் அமைதியாக, "நான் இப்போது அரசன் அல்ல; என் கடன் முடியும்வரை யாரும் என்னைப் பின்தொடர வேண்டாம்" என்றான். விசுவாமித்திரரோ அங்கேயே நின்று, "நான் கேட்ட தட்சிணை இன்னும் முழுமையாகத் தரப்படவில்லை" என்று நினைவூட்டினார்.

அடுத்து முனிவர் தட்சிணையின் மீதத் தொகையைக் கேட்டார். அரசன் தன்னிடம் ஏதும் இல்லாததால் காசியில் தன்னையும் மனைவி சந்திரமதியையும் மகன் உரோகிதாசனையும் விற்றுப் பணம் திரட்டினான். சந்திரமதி ஒரு வீட்டில் பணிப்பெண்ணானாள். அரிச்சந்திரன் மயானத்தில் பிணம் எரிக்கும் காவலனுக்கு அடிமையாகி, வரி வசூலிக்கும் பணியில் அமர்ந்தான்.

ஒருநாள் உரோகிதாசனைப் பாம்பு தீண்டியது. சந்திரமதி மகனின் உடலைத் தூக்கிக்கொண்டு அழுதபடி மயானத்துக்கு வந்தாள். அரிச்சந்திரன் தன் மனைவி மகனை அடையாளம் கண்டுகொண்டான். உள்ளம் உடைந்தது. ஆனால் அவன் மனதில் ஓர் எண்ணம் தெளிவாக இருந்தது: தன் கடமை மயானத்தின் வரியை வசூலிப்பது. வரி கொடுக்காமல் உடலை எரிக்க விடமாட்டேன் என்று உறுதியாகக் கூறினான்.

அந்த நொடியில் அரிச்சந்திரனின் உள்ளத்தில் எழுந்த போராட்டத்தை எவராலும் சொல்லிவிட முடியாது. ஒரு பக்கம் மனைவி, மகனின் சடலம்; மறுபக்கம் தன் எஜமானனுக்குத் தான் கொடுத்த வாக்கு. "இந்த உடலை எரிக்க விடுவது என் கையால் தவறு செய்வதாகும்; என் எஜமானனிடம் நான் பொய்யனாவேன்" என்று அவன் எண்ணினான். அழுதுகொண்டே இருந்தாலும் தன் நிலையில் உறுதியாக நின்றான். அவனுடைய நாணம் பிறர் பார்வைக்காக அல்ல; தன்னை நோக்கிய கண்ணுக்காக.

சந்திரமதி தன் புடவையின் ஒரு பகுதியைக் கிழித்துக் கொடுக்க முயன்றாள். அரிச்சந்திரன் கண்ணீரோடு அதை வாங்க முன்வந்தான். அந்தக் கணத்தில் தெய்வங்கள் தோன்றின. விசுவாமித்திரர், இந்திரன், தர்மதேவன் ஆகியோர் வந்து அவன் உறுதியைப் பாராட்டினர். உரோகிதாசன் உயிர் பெற்றான்; நாடு திரும்பியது.

காசியின் மயானத்தில் அவன் பணி எளிதானதல்ல. இரவும் பகலும் எரியும் நெருப்பின் புகை, கூடிவரும் துயர முகங்கள், பசி, தனிமை என எல்லாவற்றோடும் அவன் வாழ்ந்தான். ஆனால் எந்த நாளும் அவன் தன் சொல்லைத் தவறியதில்லை. தனக்கு யாரும் பார்க்காத நேரத்திலும் தன் கடமையைச் செய்தான். அதுவே நாணுடைமையின் அடையாளம்: பிறர் பார்க்காவிட்டாலும் தன் மனச்சாட்சி பார்க்கிறது என்ற உணர்வு.

அரிச்சந்திரனின் கதையில் வள்ளுவரின் நாணுடைமை மிகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது. அவன் தன் சொல்லை மீறுவதை, அதாவது பொய்யாகும் செயலை, தன் உயிரைவிட நாணத்தக்கதாகக் கருதினான். நாட்டை இழப்பதில் அவனுக்கு நாணம் இல்லை; ஆனால் வாக்கை மீறுவதில் நாணம் இருந்தது.

அவனுக்குச் சொந்த மனைவியின் முன்பும் மகனின் சோகத்தின் முன்பும் கூடத் தன் கடமையை விடாத மன உறுதி இருந்தது. அந்த உறுதி நாணத்தின் மிக உயர்ந்த வடிவம்: தனக்கும் உலகுக்கும் தான் வாக்களித்த சொல்லிடம் நாணுதல். உயிரைவிட நாணே பெரிது என்பதை அவன் வாழ்ந்து காட்டினான்.

அதனால்தான் இன்றும் உண்மை பேசுவதில் உறுதியானவரை 'அரிச்சந்திரன் போன்றவர்' என்று நம் மக்கள் சொல்கிறார்கள். வெற்றி தோல்வி, இன்பம் துன்பம் எதுவானாலும் தன் கடமையிலிருந்தும் சொல்லிலிருந்தும் நழுவாமல் நிற்பவரே நாணுடைமையின் உண்மையான வடிவம் என்பதை அவன் வாழ்வு நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. நாணம் ஒரு பலவீனம் அல்ல; அது மனிதனின் மிக வலிமையான கவசம். அந்தக் கவசத்தை அணிந்தவன் நாடு இழந்தாலும் தன்னை இழப்பதில்லை; அதைக் கழற்றியவன் நாடு பெற்றாலும் தன்னை இழந்துவிடுகிறான். இதையே இந்த அதிகாரம் முழுவதும் வள்ளுவர் பல்வேறு வடிவங்களில் உணர்த்துகிறார்.

Harishchandra's Resolve

This is the tale of King Harishchandra told in the Markandeya Purana and other Puranic traditions. Harishchandra of Ayodhya was famed throughout the world for speaking only the truth. The sage Vishvamitra, doubting his greatness, decided to test him. As the fee for a sacrifice he asked for the whole kingdom. Harishchandra did not refuse; he gave it happily.

The sage then asked for the balance of the fee. The king had nothing left, so in Kashi he sold himself, his wife Chandramati and his son Rohitashva to raise the money. Chandramati became a servant in a household. Harishchandra became the bondsman of a keeper of the cremation ground, collecting the dues for burning bodies.

One day a snake bit Rohitashva. Chandramati carried her son's body, weeping, to the cremation ground. Harishchandra recognised his wife and son, and his heart broke. Yet one thing stood clear in his mind: it was his duty to collect the dues. He told her firmly that he could not let her burn the body without payment.

After giving away the kingdom Harishchandra laid aside his royal robes and walked out of Ayodhya with his wife Chandramati and little son Rohitashva. The citizens wept. "Our king, take us with you," they begged. He answered quietly, "I am no king now. Until my debt is paid, let no one follow me." Vishvamitra stood there and reminded him that the fee he had named was still not fully paid.

Chandramati tried to tear off a portion of her sari and give it. Weeping, Harishchandra stepped forward to accept it. At that moment the gods appeared. Vishvamitra, Indra and Dharma Deva came and praised his resolve. Rohitashva rose alive; the kingdom was restored.

His work in the cremation ground was not easy. He lived with the smoke of fires burning day and night, faces of grief, hunger and solitude. Yet not one day did he fail his word. Even when no one was watching, he did his duty. That is the very sign of naan: the awareness that even if others do not see, one's own conscience does.

Valluvar's naanudaimai shines through this tale. Harishchandra considered breaking his word, becoming false, more shameful than losing his life. He felt no shame at losing a kingdom, but he felt shame at the thought of failing his promise.

Even before his own wife and before the grief of his son, he did not let go of his duty. That firmness is shame in its highest form: shame before the word one has given to oneself and to the world. He lived out that naan is greater than life.