Kural 125 · எல்லார்க்கும் நன்றாம் பணிதல் அவருள்ளும்

ராஜசூய யாகத்தில் கண்ணன்

இது மகாபாரதத்தின் சபா பர்வத்திலிருந்து ஒரு காட்சி. இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் அரசனாகிய யுதிஷ்டிரன் ராஜசூய யாகம் நடத்தினான். பல நாட்டு மன்னர்களும் முனிவர்களும் அந்த யாகத்துக்கு வந்து கூடினார்கள். ஒவ்வொருவருக்கும் பணி ஒப்படைக்கப்பட்டது. உணவை மேற்பார்வை செய்ய துச்சாசனன், பரிசுகளைக் கையாள துரியோதனன், பிராமணர்களுக்கு உபசாரம் செய்ய அஸ்வத்தாமன் என்று பகிர்ந்துகொடுத்தார்கள்.

துவாரகையின் தலைவரும் மிகப் பெரிய அரசருமான கிருஷ்ணர் அங்கு வந்திருந்தார். அவருக்கு என்ன பணி என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டபோது, கிருஷ்ணர் தாமே ஒரு பணியைத் தெரிந்துகொண்டார். விருந்தினர்களின் பாதங்களைக் கழுவி உபசரிப்பதும், உண்ட இலைகளை எடுத்துச் செல்வதும் தமது பணி என்றார் என்று மரபு கூறுகிறது. அவர் ஆயிரம் படைகளையும் செல்வத்தையும் உடையவர்; ஆனால் அவ்வளவு பெரிய யாகத்தில் தாழ்ந்த தொண்டிலேயே தம்மை ஈடுபடுத்தினார்.

அங்கே அமர்ந்திருந்தவர்கள் இதைப் பார்த்து வியந்தார்கள். செல்வமும் அதிகாரமும் உடையவன் பணிவோடு இயங்கும்போது சபையின் மனம் உருகியது. யாகம் நடக்கும் இடமே தூய்மையாகத் தோன்றியதாகச் சொல்வார்கள்.

யாகத்தின் முடிவில் முதல் மரியாதை யாருக்கு என்ற கேள்வி எழுந்தபோது, பீஷ்மர் கிருஷ்ணரையே முன்மொழிந்தார். சிசுபாலன் எதிர்த்து இகழ்ந்தபோதும் கிருஷ்ணர் அமைதியாகவே இருந்தார். தம் பணிவு தம் மதிப்பைக் குறைக்கவில்லை; உயர்த்தியது என்பதை அந்தச் சபை கண்டது.

கிருஷ்ணர் தம் தெய்வத் தன்மையை அறிந்தும் இந்தப் பணியை ஏற்றார் என்பது விசேஷம். விருந்தினர் ஒவ்வொருவருடைய பாதங்களையும் மென்மையாகக் கழுவியபோது, சிலர் கூச்சத்தில் பின்வாங்கினர். அவர் புன்னகையோடு, "அன்பு கொண்ட இடத்தில் உயர்வு தாழ்வு இல்லை" என்பது போல் தம் பணியைத் தொடர்ந்தார். சபையில் இருந்த முனிவர்கள் அவரது இச்செயலைப் பார்த்து மனம் நெகிழ்ந்தனர். யுதிஷ்டிரனும் இதனைக் கண்டு அந்த யாகம் தூய்மை பெற்றதை உணர்ந்தான். அரசர் குலத்தில் பிறந்தவர்களும் இதிலிருந்து பணிவின் பாடத்தைக் கற்றனர். இவ்வாறு பணிவு அவரது புகழுக்கு மேலும் ஒளி சேர்த்தது.

அந்தப் பணிவின் காட்சி சபையோரின் மனத்தில் ஆழமாகப் பதிந்தது.

பணிவு அவருடைய புகழுக்கு எந்தக் குறையும் தரவில்லை என்பதைக் கண்ட யுதிஷ்டிரன் மனம் நெகிழ்ந்து அவரை வணங்கினான். அன்று முதல் அந்த யாகம் பணிவின் அடையாளமாகவே நினைக்கப்படுகிறது.

பணிவுக்கும் செல்வத்துக்கும் உள்ள உறவை இந்தக் காட்சி விளக்குகிறது. எல்லோரும் தம்மை உயர்த்திக்கொள்ள முயலும் நேரத்தில், பெரியவர் ஒருவர் குனிந்து பணி செய்தால், அதுவே அவரது செல்வத்துக்கு மிகச் சிறந்த அணியாகிறது.

Krishna at the Rajasuya

This scene comes from the Sabha Parva of the Mahabharata. Yudhishthira, king of Indraprastha, performed the Rajasuya sacrifice. Kings and sages from many lands gathered. Duties were assigned to many people: supervising the food, handling the gifts, welcoming the learned guests, and so on.

Krishna, the lord of Dvaraka and one of the mightiest kings of the age, had come as well. When Yudhishthira asked what task he would take, Krishna chose one himself. Tradition says he took up the washing of the guests' feet and the clearing of the used leaf plates. He commanded vast armies and wealth, yet in that great sacrifice he busied himself with the humblest of services.

Those who sat there were astonished. When a man of wealth and power moves in humility, hearts melt. People said the very place of the sacrifice seemed to grow purer.

At the end, when the question arose who should receive the first honour, Bhishma proposed Krishna. When Shishupala rose to oppose and insult him, Krishna stayed calm. The assembly saw that his humility had not lessened his worth but raised it.

Those who had watched him wash their feet remembered it long after the gold and ceremony of the sacrifice had been forgotten. The scene shows the relation between humility and wealth. When everyone is striving to lift himself up, a great person who bends down to serve turns that service into the finest ornament of his wealth.