துருவன் - அசையாத தவம்
இது பாகவத புராணத்திலிருந்து வரும் கதை. உத்தானபாதன் என்ற மன்னனுக்கு இரு மனைவியர். மூத்த மனைவி சுநீதியின் மகன் துருவன்; இளைய மனைவி சுருசியின் மகன் உத்தமன். ஒருநாள் சிறுவன் துருவன் தந்தையின் மடியில் ஏற விரும்பினான். அருகிலிருந்த சுருசி, "என் வயிற்றில் பிறந்தவனுக்கே இந்த மடி உரியது. நீ விரும்பினால் இறைவனைத் துதித்து வேறு பிறவியில் என் வயிற்றில் வந்து பிறக்க வேண்டும்" என்று கடுமையாகப் பேசினாள். மன்னன் மௌனமாக இருந்தான்.
துருவன் அழுது கொண்டு தாயிடம் ஓடினான். சுநீதி அவனை அணைத்து, "மகனே, துன்பத்தில் புகலிடம் இறைவன் திருவடிகளே" என்றாள். அந்தச் சொல் ஐந்து வயதுச் சிறுவன் மனத்தில் ஆழப் பதிந்தது. அவன் காட்டுக்குப் புறப்பட்டான்.
வழியில் நாரத முனிவர் அவனைச் சந்தித்தார். "குழந்தாய், நீ இன்னும் சிறுவன். அவமானத்தை மறந்துவிடு, வீடு திரும்பு" என்றார். துருவன் பணிவோடு, "முனிவரே, உங்கள் அன்புக்கு நன்றி. ஆனால் என் மனம் உறுதி பூண்டுவிட்டது. வழியைச் சொல்லுங்கள்" என்றான். நாரதர் மகிழ்ந்து, "ஓம் நமோ பகவதே வாசுதேவாய" என்ற மந்திரத்தைக் கற்றுத் தந்து, மதுவனத்தில் தவம் செய்யச் சொன்னார்.
துருவன் மதுவனத்தில் ஒற்றைக் காலில் நின்று தவம் செய்தான். பசி, குளிர், காட்டு விலங்குகளின் அச்சம், மாயையால் வந்த பயங்கரமான உருவங்கள் எதுவும் அவனை அசைக்கவில்லை. அவன் மனம் ஹரியின் திருவடிகளில் நிலைபெற்றிருந்தது. அந்தத் தவத்தின் வெப்பம் உலகத்தையே நிறைத்ததாகப் புராணம் கூறுகிறது. இறுதியில் விஷ்ணு தோன்றி, அவனுக்கு வரம் அளித்தார்.
துருவன் சிறுவன்தான், ஆனால் அவன் உறுதி பெரிய முனிவர்களையும் வியக்க வைத்தது. அவனுக்கு எதிரே வந்த மாயத் தோற்றங்களைக் கண்டு அஞ்சாமல், தன் மந்திரத்தை விடாமல் ஜபித்தான் என்கிறது புராணம். தவம் செய்த காலம் முழுவதும் அவன் நிலை சிறிதும் தளரவில்லை. அந்த உறுதியால்தான் ஆகாயத்தில் நிரந்தரமாக ஒளிரும் நிலை அவனுக்குக் கிடைத்தது என்று மரபு போற்றுகிறது.
சிறுவனான துருவனுக்கு இது எளிதான பாதையாக இருக்கவில்லை. ஆனாலும் அவன் தன் நிலையில் அசையாமல் நின்றான்.
துருவன் கேட்டதெல்லாம் பெற்றான்; அசையாத உயர்ந்த இடமான துருவ நட்சத்திரமாக விளங்கும் பேறும் அவனுக்குக் கிடைத்தது. இளம் வயதிலேயே தன் நிலையிலிருந்து திரியாத உறுதியே அவனை வானில் அசையாத ஒளியாக்கியது.