Kural 128 · ஒன்றானுந் தீச்சொல் பொருட்பயன் உண்டாயின்

மந்தரையின் சொற்கள்

இது வால்மீகி ராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்திலிருந்து ஒரு காட்சி. அயோத்தியில் தசரதர் இராமனுக்கு முடிசூட்ட முடிவு செய்தார். நகரம் முழுவதும் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்தது. கைகேயியும் அந்தச் செய்தியைக் கேட்டு மிகவும் மகிழ்ந்தாள். அவள் இராமனை தன் மகன் பரதனுக்கு இணையாக அன்பு செய்தவள். செய்தி கொண்டு வந்த பணிப்பெண்ணுக்குத் தன் கழுத்து அணியையே பரிசாகக் கொடுத்தாள்.

அங்கே கைகேயியின் பணிப்பெண்ணான கூனி மந்தரை அந்த மகிழ்ச்சியைக் காணப் பொறுக்கவில்லை. அவள் கைகேயியின் அருகில் சென்று, "இதில் மகிழ என்ன இருக்கிறது? இராமன் அரசனானால் பரதன் அடிமை போலாவான். கௌசல்யா பெருமை பெறுவாள், நீ பணிந்து நிற்க வேண்டியிருக்கும்" என்று சொன்னாள். ஒவ்வொரு சொல்லிலும் நஞ்சு இருந்தது.

கைகேயி முதலில் மறுத்தாள். "இராமன் என் மகனுக்குச் சமம்; அவன் முடிசூடுவது எனக்கு மகிழ்ச்சி" என்றாள். ஆனால் மந்தரை விடாமல் மீண்டும் மீண்டும் அதே சொற்களைச் சொன்னாள். படிப்படியாக அந்த நஞ்சு கைகேயியின் மனத்தில் ஊறியது. முன்பு அன்பால் நிறைந்திருந்த மனம் ஐயத்தால் நிறைந்தது. தசரதர் முன்பு கொடுத்த இரு வரங்களை நினைவூட்டிக் கொண்டாள்.

அவள் அரசரிடம் அந்த வரங்களைக் கேட்டாள்: இராமன் பதினான்கு ஆண்டுகள் காட்டுக்குச் செல்ல வேண்டும்; பரதன் அரசனாக வேண்டும். தசரதர் அதிர்ச்சியடைந்து துயரத்தில் உயிர் துறந்தார். அயோத்தி கண்ணீரில் மூழ்கியது. ஒரு காலத்தில் இராமனை உயிராக நேசித்த கைகேயி பிறகு உலகத்தின் பழிக்கு ஆளானாள். பரதனே அவளைக் கடிந்து கொண்டான்.

இக்கதையில் மந்தரையின் சொற்கள் உண்மை போலத் தோன்றும் ஐயங்களை விதைத்தன. அவை பொய்யாக இருந்தாலும் கேட்பவளின் மனத்தை மாற்றும் ஆற்றல் பெற்றிருந்தன. இதனால் கைகேயியின் அன்பு, தாய்மை, அரச தர்மம் அனைத்தும் மங்கின. கெட்ட சொல் கேட்கும் இடத்திலும் நாம் விழிப்பாக இருக்க வேண்டும் என்பதையும் இது கற்பிக்கிறது.

இப்படிச் சில சொற்கள் பல ஆண்டு நன்மைகளையும் மறக்கச் செய்யும்.

மந்தரையின் சில சொற்கள் ஒரு குடும்பத்தின் மகிழ்ச்சியையும் ஒரு தாயின் நற்பெயரையும் ஒரு நாட்டின் அமைதியையும் ஒருசேர உடைத்தன. கைகேயி செய்த பல நற்செயல்களையும் அந்தச் சொற்களின் வழியாக வந்த தீமை மங்கச் செய்தது. தீச்சொல்லின் வலிமையை இக்கதை மிகத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது.

Manthara's Words

This scene comes from the Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana. King Dasharatha had decided to crown Rama. The whole city was filled with joy. Queen Kaikeyi was delighted to hear it, for she loved Rama as dearly as her own son Bharata. She gave the maid who brought the news her own necklace as a reward.

But Manthara, the hunchbacked maid who served Kaikeyi, could not bear to see this joy. She went to Kaikeyi and said, "What is there to rejoice at? When Rama is king, Bharata will be as good as a servant. Kausalya will rise in honour and you will have to stand bowing." There was poison in every word.

Kaikeyi at first refused. "Rama is as dear to me as my son. His coronation is a joy to me." But Manthara said the same things again and again. Little by little the poison seeped into Kaikeyi's mind. A heart once full of love filled with suspicion. She recalled the two boons the king had once granted her.

She asked the king for those boons: that Rama go to the forest for fourteen years and that Bharata be crowned. Dasharatha was stricken and died of grief. Ayodhya drowned in tears. Kaikeyi, who once loved Rama like a mother, became the target of the world's blame, and even Bharata rebuked her.

A few words from Manthara broke the happiness of a family, the good name of a mother and the peace of a kingdom all at once. The good Kaikeyi had done was dimmed by the evil that came through those words. The story shows plainly the strength of a harmful word.