அடக்கம் உடைமை

இலங்கையில் அனுமன்

இது வால்மீகி ராமாயணத்தின் சுந்தர காண்டத்திலிருந்து ஒரு காட்சி. சீதையைத் தேடிக் கடல் தாண்டி இலங்கைக்கு வந்தான் அனுமன். இரவு நேரத்தில் ஊருக்குள் புகுந்து, ஒவ்வொரு மாளிகையாகத் தேடினான். எங்கும் வெண்ணிலவு போலப் பளிங்கு மாடங்கள், மலர் மணம் வீசும் அந்தப்புரங்கள், இசைக்கருவிகளோடு உறங்கும் அழகிய பெண்கள் என்று இலங்கையின் செல்வம் அவன் முன் விரிந்தது.

ராவணனின் அரண்மனைக்குள் புகுந்தபோது, உறங்கும் பெண்களின் கூட்டத்தைக் கண்டான். அவர்களிடையே சீதையைத் தேடிக்கொண்டிருந்த அனுமனுக்கு ஒரு கணம் ஐயம் எழுந்தது: "அயலார் மனைவியரை இப்படி உறங்கும் நிலையில் நான் பார்த்துவிட்டேனே; இது அறத்துக்கு மாறானதல்லவா?" என்று வருந்தினான். பின்பு தன்னைத் தானே ஆராய்ந்து கொண்டான். "என் மனம் சிறிதும் கலங்கவில்லை. தேடுவதற்காகவே பார்த்தேன். மனமே காரணம் என்பதால் என் மனம் தூய்மையாக இருப்பதே சான்று" என்று தெளிந்தான்.

அந்த நொடியிலேயே அவனுடைய அடக்கம் தெரிந்தது. கண்முன் எவ்வளவு கவர்ச்சி இருந்தாலும் அவன் குறிக்கோள் மாறவில்லை; சீதையைக் காண்பதே அவன் நெஞ்சில் நிறைந்திருந்தது. அங்கிருந்த அரண்மனை விருந்துகளும் மதுக்கிண்ணங்களும் அவனை இழுக்கவில்லை.

பிறகு அசோகவனத்தில் துயரத்தில் அமர்ந்திருந்த சீதையைக் கண்டான். மரத்தின் மேல் மறைந்திருந்தவன், உடனே இறங்கி ஓடவில்லை. முதலில் ராமனின் கதையை மெல்லிய குரலில் பாடினான். சீதை அஞ்சாமல் அவனை நோக்கும் வரை பொறுமையாகக் காத்தான். மோதிரத்தைக் கொடுத்து நம்பிக்கை பெற்ற பிறகும், அவளைத் தன் தோளில் சுமந்து செல்லலாம் என்ற வாய்ப்பைப் பணிவோடு மறுத்தான். "இது ராமனின் வெற்றியாக இருக்க வேண்டும்; அவனே வந்து உம்மை மீட்பான்" என்றான்.

ராவணனின் முன் நிறுத்தப்பட்டபோதும் அவன் சினத்தால் பேசவில்லை. தூதனுக்குரிய மரியாதையோடு அறிவுரை சொன்னான். வாலில் தீ வைக்கப்பட்டபோதும் மனம் உறுதியாகவே இருந்தது. வலிமையும் ஆற்றலும் இருந்தும் தன் எல்லை தெரிந்து நடந்தான்.

அனுமனின் அடக்கம் உடல் வலிமையால் வந்ததல்ல என்பதை அங்கே காண்கிறோம். கடலைத் தாண்டும் ஆற்றல் உள்ளவன், மலையைப் பெயர்க்கும் வலிமை உள்ளவன், எதிரியின் நகரில் தனியாக நிற்கும்போதும் அவசரப்படவில்லை. எந்த வேளையில் பேச வேண்டும், எந்த வேளையில் அமைதி காக்க வேண்டும் என்று அவன் அறிந்திருந்தான். சீதையிடம் பேசும்போது அவன் குரல் தாழ்ந்தது; விழிகள் கீழ்நோக்கின; சொற்கள் அளந்து வந்தன. தன்னைப் பற்றி ஒன்றும் பெருமையாகச் சொல்லாமல், இராமனின் பெருமையையே பேசினான். இதுவே அவன் அடக்கத்தின் முழு வடிவம். வலிமை உடையவனுக்கு அடக்கம் அணிகலன் என்றும், வலிமை இல்லாதவனுக்கு அது கேடயம் என்றும் இதிலிருந்து அறியலாம்.

இந்தக் காட்சியில் அனுமன் ஒவ்வொரு படியிலும் தன்னைத் தானே சோதித்துக் கொள்கிறான் என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். உறங்கும் பெண்களைக் கண்டதும் அவன் வருந்தியது, தன் பார்வை குற்றமற்றதா என்று ஆராய்ந்தது ஆகியவை அவன் மனச்சான்றின் விழிப்பைக் காட்டுகின்றன. பிழை செய்யாத நேரத்திலும் பிழை நேர்ந்துவிட்டதோ என்று சிந்திக்கும் மனமே அடக்கத்தின் உயர்ந்த நிலை. அவன் தன் தவறை மறைக்கவில்லை; தன் மனத்தை நேர்மையாகப் பார்த்துத் தெளிந்தான். அதனால் தான் ராமனும் சீதையும் அவனை முழுமையாக நம்பினார்கள். நம்பிக்கை என்பது சொற்களால் அல்ல, இத்தகைய அடக்கத்தால் பிறக்கிறது.

அசோகவனத்தில் இருந்த சீதையின் துயரைக் கண்டபோது அனுமனுக்குக் கோபமும் இரக்கமும் ஒருங்கே எழுந்தன. உடனே அரக்கியரைத் தாக்கி அவளை மீட்டுவிடலாம் என்று அவன் தோள்கள் துடித்தன. ஆனால் தன் வேலை தகவல் அறிவதே என்பதை நினைத்து அந்த எண்ணத்தை அடக்கிக் கொண்டான். சினத்தை அடக்கும் இத்தகைய தருணங்கள்தாம் ஒருவனைப் பெரியவனாக்குகின்றன. பின்னர் இலங்கையை எரிக்கும் வாய்ப்பு வந்தபோதும், சீதை இருந்த இடத்துக்குத் தீ பரவாமல் காத்தான் என்று மரபு சொல்கிறது. தேவையான இடத்தில் ஆற்றலைக் காட்டி, தேவையற்ற இடத்தில் அடக்கிக் கொள்ளும் அந்தத் திறனே அவனை வேறுபடுத்துகிறது.

திரும்பி வந்து ராமனிடம் "கண்டேன் சீதையை" என்று மட்டுமே முதலில் சொன்னான். தன் வீரத்தைப் பற்றி ஒரு சொல்லும் பேசவில்லை. அவனுடைய அடக்கமே அவனை ராம பக்தர்களில் முதன்மையாக்கியது. வலிமை உடையவன் தன்னை அடக்கும்போது அவன் பெருமை மலையினும் உயர்கிறது என்பதை இந்தக் காட்சி காட்டுகிறது.

Hanuman in Lanka

This scene comes from the Sundara Kanda of Valmiki's Ramayana. Hanuman had leapt across the sea to find Sita, and he entered Lanka by night. He searched house after house. Marble terraces shone like moonlight, perfumed inner chambers lay quiet, and beautiful women slept among their musical instruments. The wealth of Lanka spread out before him.

In Ravana's palace he came upon a great company of sleeping women. For a moment a doubt rose in him: "I have looked upon other men's wives while they slept. Is this not against dharma?" He grieved, then examined himself honestly. "My mind has not wavered at all. I looked only because I was searching, and the mind is the real witness. Mine is clear." So he steadied himself.

That moment revealed his restraint. However much allure lay in front of him, his purpose did not shift. To find Sita filled his heart. Feasts and wine cups in the palace did not pull him aside.

Later, in the Ashoka grove, he saw Sita sitting in grief. He had hidden himself in a tree, and he did not rush down. First he softly sang the story of Rama, and patiently waited until she looked at him without fear. Even after he gave her Rama's ring and won her trust, he gently declined the chance to carry her away on his own shoulders. "Let this be Rama's victory," he said. "He will come himself and bring you home."

When he was brought before Ravana, he did not speak in rage. He spoke with the dignity due to a messenger and gave honest counsel. When his tail was set on fire, his mind stayed firm. Though he had immense strength, he knew the limits of his task.

Hanuman's restraint did not come from physical strength. A being who could cross the ocean and uproot hills did not hurry when he stood alone in an enemy's city. He knew when to speak and when to hold his peace. His voice was low when he spoke to Sita, his gaze lowered, and his words measured. He spoke nothing proud about himself, only of Rama's greatness. In him restraint is fully visible: it is an ornament for the strong and a shield for the weak.

Returning to Rama, his first words were simply, "I have seen Sita." He said nothing of his own valour. This restraint made him first among Rama's devotees. The scene shows that when a person of great strength governs himself, his stature grows greater than a mountain.