Kural 233 · ஒன்றா உலகத்து உயர்ந்த புகழல்லால்

அரிச்சந்திரனின் உண்மை

மார்க்கண்டேய புராணத்தில் சொல்லப்படும் அரிச்சந்திரனின் கதை இது. அயோத்தி மன்னன் அரிச்சந்திரன் உண்மையையே உயிராகக் கொண்டவன். முனிவர் விசுவாமித்திரர் அவனைச் சோதிக்க முடிவு செய்தார். ஒரு வாக்குறுதியின் பேரில் அவனிடம் நாடு முழுவதையும் தானமாகப் பெற்றார். அதன் பின்பு தட்சிணையாக மேலும் பொன் கேட்டார்.

கொடுக்க முடியாத அரிச்சந்திரன் தன் மனைவி சந்திரமதியையும் மகன் லோகிதாசனையும் விற்றான்; இறுதியில் தன்னையும் காசி நகரில் சுடுகாட்டுக் காவலனாக விற்றுக்கொண்டான். மன்னன் ஒருவன் இப்படி அடிமையாகி, பிணம் எரிக்கும் இடத்தில் வரி வசூலிக்கும் நிலைக்குச் சென்றதைக் கண்டு மனம் உருகாதவர் இல்லை.

ஒருநாள் பாம்பு கடித்து இறந்த தன் மகனை எடுத்துக்கொண்டு சந்திரமதி அங்கு வந்தாள். கணவனை அவள் அடையாளம் கண்டாலும், அவனோ தன் கடமையில் உறுதியாக இருந்தான்: 'வரி செலுத்தாமல் எரிக்க முடியாது.' அவளிடம் செலுத்த ஒன்றுமில்லை; தன் புடவையின் ஒரு பாதியையே வரியாகக் கொடுக்க முன்வந்தாள்.

அந்த நொடியில் தேவர்கள் தோன்றினர். சோதனை முடிந்தது என்று அறிவித்து, லோகிதாசனை உயிர்ப்பித்தனர். அரிச்சந்திரனுக்கு இழந்த அரசும் புகழும் திரும்பின. உண்மையை விடாததற்காக வானோர் அவனை வாழ்த்தினர்.

காசியில் சுடுகாட்டில் நின்ற நாளிலும் அவன் முகத்தில் தளர்ச்சி தெரியவில்லை. அவன் வாய்மையும் ஒழுக்கமும் அவனை அந்த நிலையிலும் அரசனாகவே காட்டின. விசுவாமித்திரரே இறுதியில் அவன் உறுதியைக் கண்டு வியந்தார் என்று சொல்லப்படுகிறது.

அரிச்சந்திரன் நாடு, செல்வம், குடும்பம் எல்லாவற்றையும் இழந்தான். ஆனால் உண்மைக்காக நின்றவன் என்ற பெயர் எந்தப் பேரரசர்களின் அரசாலும் அழிக்க முடியாததாக இருக்கிறது. 'பொன்றாது நிற்பது' புகழ் ஒன்றே என்பதற்கு இக்கதையைவிட வேறு சான்று வேண்டுவதில்லை. இன்றும் உண்மை பேசுபவரை 'அரிச்சந்திரன்' என்று அழைக்கும் வழக்கம் நம்மிடையே உள்ளது.

வாய்மை பேசுவதே பெரும் தவம் என்று சொல்லும் நம் மரபு, அரிச்சந்திரனை முன்மாதிரியாகக் காட்டி வருகிறது. குழந்தைகளுக்கு உண்மை பேசக் கற்றுத்தரும்போது தாய்மார் இந்தக் கதையையே முதலில் சொல்கிறார்கள். அந்த நிலையிலும் அவன் தன் சொல்லை மீறவில்லை என்பதுதான் இந்தக் கதையைத் தலைமுறைகள் தாண்டிச் சொல்ல வைக்கிறது. பொருள், பதவி, உறவு என எல்லாம் அவனை விட்டு நீங்கினாலும் வாய்மை அவனோடு நின்றது.

Harishchandra's Truth

This is the story of Harishchandra, told in the Markandeya Purana. Harishchandra, king of Ayodhya, held truth dearer than life. The sage Vishwamitra resolved to test him. On the strength of a promise, he received the whole kingdom from him as a gift, and then demanded more gold as the customary fee.

Unable to pay, Harishchandra sold his wife Chandramati and his son Rohitashva, and at last sold himself, to serve as keeper of the cremation ground at Kashi. No one could see a king reduced to such servitude, collecting dues at a burning ground, without feeling pity.

One day Chandramati came there carrying her son, who had died of a snakebite. She recognised her husband, but he stood firm in his duty: 'The body cannot be burned without the fee.' She had nothing to pay and offered half of her own cloth as the tax.

At that instant the gods appeared. They declared the test complete and brought Rohitashva back to life. Harishchandra's lost kingdom and honour returned to him, and the heavenly beings blessed him for never abandoning truth.

Harishchandra lost kingdom, wealth and family. Yet the name of one who stood for truth could not be erased by the rule of any emperor. To show that only fame is 'pondraadhu nirpadhu', that which stands undying, no better witness is needed. Even today we call a person who speaks truth a 'Harishchandra'.