Kural 231 · ஈதல் இசைபட வாழ்தல் அதுவல்லது

சிபிச் சக்கரவர்த்தியின் கொடை

மகாபாரதத்தின் வனபர்வத்திலும் புராணங்களிலும் சொல்லப்படும் சிபிச் சக்கரவர்த்தியின் கதை இது. சிபி தர்மத்துக்குப் பெயர் பெற்ற மன்னன். அவன் அறத்தைச் சோதிக்க எண்ணிய தேவர்கள் ஒருநாள் இரு வடிவம் எடுத்தனர். ஒருவர் புறாவாகவும், மற்றவர் அதைத் துரத்தும் பருந்தாகவும் தோன்றினர்.

அரசன் அரியணையில் இருந்தபோது நடுங்கிய புறா அவன் மடியில் வந்து விழுந்தது. 'அரசே, என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்' என்று அது கெஞ்சியது. பின்னால் வந்த பருந்து, 'அது என் உணவு; அதை என்னிடம் தாருங்கள். இல்லையெனில் நான் பட்டினியால் இறப்பேன்' என்றது. சிபிக்கு இரு பக்கமும் அறம் இருப்பதாகத் தோன்றியது. தன்னை நாடி வந்த உயிரைக் காப்பது அவன் கடமை; பசியால் வாடும் உயிருக்கு உணவு தருவதும் அறம்.

பல வகையிலும் வாதித்த பின்பு, புறாவுக்கு நிகரான எடையுள்ள சதையைத் தன் உடலிலிருந்தே அறுத்துத் தருவதாக சிபி கூறினான். தராசு கொண்டுவரப்பட்டது. ஒரு தட்டில் புறா; மற்றொரு தட்டில் அவன் தன் தொடையின் சதையை அறுத்து வைத்தான். என்ன வியப்பு! புறா இருந்த தட்டே கனத்தது. மீண்டும் மீண்டும் அவன் அறுத்து வைத்தும் சமநிலை வரவில்லை. இறுதியில் அவனே தராசில் ஏறி அமர்ந்தான்.

சிபி தன் தொடையில் கத்தியை வைக்கும்போதும் அவன் அமைச்சர்கள் கண்ணீர் விட்டு அவனைத் தடுக்க முயன்றனர். 'அரசே, ஒரு பறவைக்காக உங்கள் உடலை வருத்தலாமா?' என்றனர். சிபி சிரித்தபடி, 'தன்னை நம்பி வந்த உயிரைக் காப்பவனே அரசன்; அதில் பறவை என்ன, மனிதன் என்ன?' என்றான்.

அப்போது தேவர்கள் தம் உண்மை வடிவை வெளிப்படுத்தினர். சிபியின் உடல் முன்போலவே நலம் பெற்றது. வானிலிருந்து மலர் மழை பொழிந்தது. 'உன் புகழ் உள்ளவரை உலகம் தர்மத்தை நினைக்கும்' என்று அவர்கள் வாழ்த்தினர்.

சிபியின் இந்தக் கதை இன்றும் ஏழைகளுக்கு உணவு அளிக்கும் இடங்களில் நினைவுகூரப்படுகிறது. உடலின் ஒரு பகுதியைத் தரத் தயாராக இருந்தவனை உலகம் இன்றும் சிபி என்று புகழ்கிறது. 'ஈதல் இசைபட வாழ்தல்' என்பதற்கு இதைவிடத் தெளிவான எடுத்துக்காட்டு வேண்டுமா? சிபியின் கதை தலைமுறைகளாகச் சொல்லப்படுவதற்குக் காரணம், அது ஒரு பறவைக்காகச் செய்யப்பட்ட தியாகம் என்பதில்லை; எவ்வுயிர்க்கும் அடைக்கலம் தரும் அரசனின் உறுதியை அது காட்டுகிறது என்பதுதான்.

King Shibi and the Dove

This is the story of Emperor Shibi, told in the Mahabharata and in the Puranas. Shibi was a king renowned for his righteousness. The gods, wishing to test that righteousness, took two forms one day: one appeared as a dove, the other as a hawk pursuing it.

While the king sat on his throne, the trembling dove fell into his lap. 'O king, protect me,' it begged. The hawk that followed said, 'That bird is my food. Give it to me, or I shall die of hunger.' Shibi saw dharma on both sides: to protect one who has sought refuge is a king's duty, yet to feed a hungry creature is also righteous.

After arguing from every angle, Shibi said he would give from his own body flesh equal in weight to the dove. A balance was brought. In one pan sat the dove; in the other Shibi placed flesh cut from his own thigh. Strangely, the pan with the dove kept sinking lower. Again and again he cut, and still the scale would not level. At last he himself climbed into the pan.

Then the gods revealed their true forms. Shibi's body was restored to health. Flowers rained from the sky. 'As long as your name lasts,' they blessed him, 'the world will remember dharma.'

The tale is still recalled wherever the poor are fed. The world praises Shibi to this day because he was ready to give a part of his own body. If one wants a clearer picture of 'eedhal isaipada vaazhdhal', giving and living with renown, where else might it be found?