மனுநீதிச் சோழன்
பெரியபுராணத்திலும் தமிழ் மரபிலும் போற்றப்படும் மனுநீதிச் சோழனின் கதை இது. திருவாரூரைத் தலைநகராகக் கொண்டு ஆண்ட இவன் நீதிக்கே பெயர் பெற்றவன். அவனுடைய அரண்மனை வாயிலில் ஒரு ஆராய்ச்சி மணி தொங்கியது. நீதி வேண்டுபவர் யாரும் அதை அசைக்கலாம்; மன்னன் வந்து குறையைக் கேட்பான் என்பது அவன் ஆட்சியின் நெறி.
ஒருநாள் அவன் மகன் வீதிவிடங்கன் தேரில் உலா சென்றான். தேர் வேகமாக ஓடியபோது ஓர் இளம் கன்று அதன் சக்கரத்தில் சிக்கி இறந்தது. தன் கன்றை இழந்த தாய்ப்பசு அரண்மனைக்கு ஓடி வந்து ஆராய்ச்சி மணியைக் கொம்பால் அசைத்தது. மணியோசை கேட்டு வந்த மன்னன், பசுவின் கண்ணீரைக் கண்டான். நடந்ததைக் கேட்டறிந்ததும் அவன் உள்ளம் துடித்தது. அறியாமல் நேர்ந்த பிழை என்றாலும் அது பிழைதான் என்பதில் அவன் உறுதியாக இருந்தான்.
அமைச்சர்கள் அவனிடம், 'அரசே, இது தெரிந்து செய்த குற்றம் அல்ல. தானங்கள் செய்து பிராயச்சித்தம் தேடலாம்' என்று வேண்டினர். ஆனால் மன்னன் ஏற்கவில்லை. 'கன்றை இழந்த தாய் துடிக்கிறது. அதன் துயரை நான் அறிவேன். என் மகனுக்கும் அதே தண்டனைதான்' என்றான். பெரியபுராணத்தின்படி, இந்தக் கொடிய ஆணையை நிறைவேற்ற வேண்டிய அமைச்சர் அதனைச் செய்ய மனமின்றி உயிர்விட்டார்; அதன் பின் மன்னனே தன் தேரைத் தன் மகன் மீது செலுத்தத் தயாரானான்.
அந்த நொடியில் திருவாரூர்ப் பெருமான் தியாகேசர் அருள்புரிந்தார் என்று கூறப்படுகிறது. இறந்த கன்றும், அமைச்சரும், இளவரசனும் உயிர் பெற்றனர். மன்னனின் நீதியுறுதியைக் கண்டு எங்கும் மகிழ்ச்சி பரவியது.
மனுநீதிச் சோழன் தன் மகனை இழக்கவும் துணிந்தான். அரச வாரிசு என்றும் ஒரு கன்று என்றும் அவன் நீதியில் வேறுபாடு இல்லை. அதனால்தான் இன்றும் அவன் பெயர் தமிழகத்தில் நீதியின் அடையாளமாகப் போற்றப்படுகிறது. திருவாரூர்க் கோயில் மரபில் இந்தக் கதை இன்றும் நினைவுகூரப்படுகிறது. அவனுடைய வாழ்வில் பழிக்கு இடமில்லை; புகழுக்கு எல்லை இல்லை.
வசையில்லாத வாழ்க்கையும் இசையுடைய வாழ்க்கையும் இணைந்தால்தான் அது வாழ்க்கை எனப்படும் என்ற குறளின் முடிவு அவனுக்கே பொருந்துகிறது. நீதியில் இத்தகைய உறுதி இருந்ததால்தான் அவன் பெயர் இன்றும் மறையாமல் நிற்கிறது. எளிய மக்கள் முதல் அரசர் வரை அனைவரும் அவனை முன்மாதிரியாகக் கொள்கின்றனர்.