Kural 238 · வசையென்ப வையத்தார்க் கெல்லாம் இசையென்னும்

ஊர்க்குளமும் பெரியவர் முத்தையாவும்

தென்னாட்டின் ஒரு சிறிய சிவன் கோயில் ஊரில் முத்தையா என்னும் முதியவர் வாழ்ந்தார். அவருக்குப் பிள்ளைகள் இல்லை; நிலமும் சிறிதளவே. ஆனாலும் ஒவ்வொரு கார்த்திகைத் திருநாளிலும் கோயில் வாசலில் ஒரு அகல் விளக்கு ஏற்றி, பக்தர்களுக்குச் சுடச்சுட சுண்டல் கொடுப்பார்.

ஒருமுறை மழை பொய்த்து ஊரின் குளம் வறண்டது. ஊரார் குடிநீருக்காகப் பல மைல் நடக்க நேர்ந்தது. முத்தையா அந்த நிலையைக் கண்டு மனம் வருந்தினார். தம் சிறிய நிலத்தை விற்று, அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு குளத்தைத் தூர்வாரச் சொன்னார். ஊரார் வியந்தனர். 'உங்களுக்கென ஒன்றும் இல்லாமல் போய்விடுமே' என்றனர். 'எனக்கு ஒரு வேளை சோறு போதும். குளம் நிறைந்தால் ஊரே பிழைக்கும்' என்று பதில் சொன்னார்.

ஊராரும் ஆளுக்குச் சிறிது பங்களித்துக் குளத்தை ஆழப்படுத்தினர். அடுத்த மழைக்காலத்தில் குளம் நிரம்பியது. அந்தக் குளத்தின் கரையில் ஒரு சிறு பிள்ளையார் கோயிலும் எழுந்தது. முத்தையா அங்கே அமர்ந்து நீர் எடுக்க வருபவர்களோடு பேசிக்கொண்டிருப்பார்.

இக்கதையில் குளம் நிரம்பியது முத்தையாவின் நிலத்தால் மட்டுமன்று; ஊராரின் ஒருமித்த உழைப்பாலும்தான். ஒரு மனிதனின் நல்லெண்ணம் ஒரு சமூகத்தின் செயலாக மாறும்போது எச்சம் பெரிதாகிறது. முத்தையா தொடங்கினார்; ஊர் தொடர்ந்தது. பல நல்ல செயல்கள் இவ்வாறுதான் தொடங்குகின்றன.

பல ஆண்டுகள் கழிந்து முத்தையா இறந்தார். இறுதிச் சடங்கின்போது ஊர் முழுவதும் திரண்டு வந்தது. அவர் பெயரை அந்தக் குளத்துக்கே இட வேண்டும் என்று ஊர்ப்பெரியவர்கள் தீர்மானித்தனர். இன்றும் அந்த ஊரில் கார்த்திகை நாளன்று குளக்கரையில் ஆயிரம் அகல் விளக்குகள் ஏற்றப்படுகின்றன; முதல் விளக்கு முத்தையாவுக்கே.

அந்த ஊருக்குப் புதிதாக வருபவர்களும் குளத்தின் பெயரைக் கேட்டு, அதற்குப் பின்னால் இருந்த மனிதரின் கதையைக் கேட்கிறார்கள். அவர் பிள்ளைகளை விட்டுச் செல்லவில்லை; ஆனால் ஒரு ஊரையே தன் பிள்ளைகளாக்கிச் சென்றிருக்கிறார்.

இது ஓர் எளிய கதை. ஆனால் 'எச்சம்' என்பது எவ்வளவு எளிய, எவ்வளவு உயர்ந்த செயலில் உருவாகும் என்பதை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

அந்தக் குளத்தில் இன்று குழந்தைகள் நீச்சல் பழகுகின்றன. அவர்களில் பலருக்கு முத்தையாவை நேரில் தெரியாது. ஆனால் அவர் செய்த நன்மையின் குளிர்ச்சி அவர்களைத் தொட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. இந்த எளிய கதையில் உள்ள முத்தையா போன்றவர்கள் நம் ஊர்கள்தோறும் இருக்கிறார்கள்.

The Village Tank and Old Muthaiah

In a small town in the Tamil south, centred on a modest Shiva temple, lived an old man named Muthaiah. He had no children and only a little land. Yet on every Karthigai festival he lit a clay lamp at the temple door and gave hot sundal to the worshippers.

Once the rains failed and the village tank dried up. People had to walk miles for drinking water. Muthaiah grieved to see it. He sold his small field and asked that the money be used to desilt the tank. The villagers were amazed. 'You will be left with nothing,' they said. 'One meal a day is enough for me,' he replied. 'If the tank fills, the whole village will live.'

Each villager gave a little, and the tank was deepened. In the next monsoon it filled. On its bank a small Pillaiyar shrine also came up, and Muthaiah would sit there talking with those who came to draw water.

Years later Muthaiah died. The whole village gathered for his funeral, and the elders decided to give his name to the tank. Even now, on Karthigai night a thousand lamps are lit on its bank, and the first is always his.

Newcomers to the village hear the tank's name and ask the story of the man behind it. He left no children, yet he made a whole village his children.

It is a simple tale, but it reminds us how simple, and how noble, the deed that creates an 'echcham', a legacy, can be.